قضاوت مانعی بر مسیر تزکیه و پالایش

همسفر مینا ر در مورد دستور جلسه «قضاوت و جهالت» مشارکت مکتوبی ارائه کردند که در ادامه می‌خوانیم:

قضاوت یک حس منفی است. اگر بخواهیم به‌ طور مکرر در مورد دیگران قضاوت کنیم و به دنبال تخریب آن‌ها باشیم از حال و اهداف خودمان غافل می‌شویم، احساسات بد درون خود را نادیده می‌گیریم و عیب‌های درونی خودمان را نمی‌بینیم. ما نباید از تخریب کردن دیگران خوشحال شویم؛ زیرا روزی نتیجه آن به خودمان بازمی‌گردد.

زمانی‌که ما صفتی را در دیگران می‌بینیم و آن‌ها را قضاوت می‌کنیم در واقع آن صفت در وجود خودمان نیز وجود دارد. خیلی اوقات شاید این قضاوت را بر زبان نیاوریم و فقط در افکارمان باشد؛ اما همین حس‌ها نیز درون ما را آلوده می‌کنند. بنابراین باید همیشه تمرکزمان بر اعمال خودمان باشد و بدانیم که قضاوت، منبع اصلی به‌هم‌ریختگی انسان است. همچنین، دخالت در اموری که به ما مربوط نیست، عین جهالت است. باید بسیار مراقب باشیم و بدانیم در جایگاهی نیستیم که بخواهیم دیگران را قضاوت کنیم.

فکر کردن به هر موضوعی، به آن موضوع انرژی می‌دهد. اگر افکار منفی داشته باشیم، همین افکار منفی از ما انرژی می‌گیرند. در کنگره یاد می‌گیریم که با تزکیه و پالایش، درباره دیگران قضاوت نکنیم و فقط خودمان را مورد قضاوت قرار دهیم. تزکیه و پالایش زمانی آغاز می‌شود که ویژگی‌ها و رفتارهای ناپسند خود را بشناسیم؛ زیرا زمانی‌که همین ویژگی را در شخص دیگری ببینیم از او متنفر نمی‌شویم و به این آگاهی می‌رسیم که خودمان نیز چنین رفتار ناپسندی را داشته یا داریم. در نتیجه، شاید دیگر آن ویژگی را در شخص مقابل نبینیم که بخواهیم او را قضاوت کنیم.

ما باید سعی کنیم درباره هر کاری که به ما مربوط نیست، اظهارنظر نکنیم و تنها به کارهایی بپردازیم که نسبت به آن‌ها مسئولیت داریم. در این صورت از ضدارزش‌ها دور می‌شویم. در بیشتر موارد، آگاهانه یا ناآگاهانه در زندگی خود به قضاوت دیگران می‌پردازیم که این موضوع ناشی از جهل و ناآگاهی ماست.

انسان تا زمانی‌که آگاهی کامل نداشته باشد، نباید درباره دیگران قضاوت کند؛ زیرا قضاوت کردن دیگران، ما را به سمت ضدارزش‌ها و تاریکی سوق می‌دهد.

جهل و قضاوت، دو مقوله مرتبط با یکدیگر هستند. قضاوت‌های نادرست، ناشی از جهل و ناآگاهی‌ هستند و انسان جاهل بیشتر درگیر قضاوت‌های نابجا می‌شود. در کنگره‌۶۰ آموزش داده می‌شود که به جای قضاوت به خودشناسی و تزکیه بپردازیم و با افزایش دانایی از دام جهل و قضاوت رهایی یابیم.

قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد. قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است. قضاوت کردن بسیار دشوار است و هر کسی نمی‌تواند قضاوت کند. تنها کسی می‌تواند حکم صادر کند که علم و دانش لازم را داشته باشد، درس قضاوت را خوانده و مراحل آن را پشت سر گذاشته باشد. ما تنها ظاهر امر را می‌بینیم و از باطن بی‌خبر هستیم. بیشتر قضاوت‌های ما بر اساس ظاهر است؛ زیرا هرچه چشم ما ببیند، به‌ سرعت مورد قضاوت قرار می‌دهیم، بدون آنکه لحظه‌ای تفکر کنیم که شاید واقعیت، آن‌گونه که ما می‌بینیم، نباشد.

قضاوت زمانی انجام می‌شود که در وجود من یک ویژگی ناپسند و زشت وجود داشته باشد و هنگامی که همان ویژگی را در شخص دیگری می‌بینم، او را قضاوت می‌کنم. باید به جای قضاوت کردن دیگران، ناخالصی‌های خودم را که در صور پنهانم وجود دارد، ببینم. به عنوان مثال، اگر احساس کنم طرف مقابلم دروغگو است، این صفت در وجود من نیز بوده که توانسته‌ام آن را تشخیص دهم. همه این‌ها به حس من بازمی‌گردد. مشکل من از جایی آغاز شد که درون خودم را نمی‌دیدم و هیچ‌گاه فکر نمی‌کردم اگر نسبت به طرف مقابلم حس بدی دارم، آن حس بد در وجود خودم نیز هست.

تمام مشکلات ما از ذهن و افکار ما آغاز می‌شود؛ زمانی که دیگران را پیش‌داوری و قضاوت می‌کنیم. برای جلوگیری از این امر، باید به سمت آموزش و افزایش دانایی حرکت کنیم تا خود نیز کمتر مورد قضاوت دیگران قرار بگیریم.

اگر بخواهیم به آرامش برسیم، باید از قضاوت کردن دوری کنیم و بدانیم که تنها قاضی، خداوند است؛ زیرا بر همه عالم مسلط است و تنها اوست که می‌تواند به عدالت قضاوت کند.

نویسنده: همسفر مینا ر رهجوی راهنما سمیرا (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر مینا ص راهنما همسفر سمیرا (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی چالوس