عبور از وادی قضاوت

همسفر نرگس در مشارکت خود بیان کرد: 

قضاوت کردن بدون آگاهی، ریشه در جهالت دارد. انسان وقتی حقیقت را نمی‌داند، با ذهن ناقص خود برای دیگران حکم صادر می‌کند و این حکم‌ها گاهی زخمی عمیق‌تر از هر درد دیگری به جا می‌گذارد. جهالت یعنی ندیدن واقعیت و اسیر ظاهر شدن. خیلی وقت‌ها ما فقط بخشی از داستان آدم‌ها را می‌بینیم؛ اما درباره زندگی، رفتار یا انتخابشان نظر می‌دهیم.

در مسیر دانایی، انسان یاد می‌گیرد کمتر قضاوت کند و بیشتر درک کند؛ چون می‌فهمد هر کسی درگیر جنگی است که شاید از آن خبر ندارد. هرچه آگاهی بیشتر شود، قضاوت کمتر و محبت بیشتر می‌شود. قضاوت، یکی از تاریک‌ترین جلوه‌های جهالت است؛ زیرا انسان نادان، بدون این‌که حقیقت را بداند، خود را در جایگاه دانایی می‌نشاند.

گاهی فقط یک رفتار، یک حرف یا یک اشتباه از کسی می‌بینیم و بر اساس همان، برای شخصیت او حکم صادر می‌کنیم. در حالی که پشت هر انسان، دنیایی از رنج‌ها، تجربه‌ها، شکست‌ها و تلاش‌ها نهفته است؛ که ما از آن بی‌خبریم. جهالت فقط ندانستن نیست؛ گاهی نخواستن دانستن است؛ یعنی انسان به جای فهمیدن، عجله، به جای شنیدن، پیش‌داوری و به جای محبت، سرزنش را انتخاب می‌کند.

انسان برای رسیدن به دانایی باید از وادی قضاوت عبور کند؛ زیرا قضاوت، مانع رشد است. وقتی من دیگران را قضاوت می‌کنم، در واقع فرصت شناخت خود را از دست می‌دهم. خیلی وقت‌ها عیب‌هایی که در دیگران می‌بینیم، بازتابی از نادانی‌ها و کمبودهای خودمان است و اگر یاد بگیریم به جای قضاوت، سرزنش و عجله، درک و صبر داشته باشیم، آرام‌آرام از وادی جهالت خارج شده و درمی‌یابیم که دانایی واقعی، در حکم دادن به دیگران نیست؛ بلکه در سکوت، فهم و محبت معنا پیدا می‌کند.

نویسنده: همسفر نرگس رهجوی راهنما همسفر ناهید (لژیون دوم)
رابط‌خبری: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر ناهید (لژیون دوم)
ویرایش: همسفر نسترن رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون اول)
ارسال: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر افسانه (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی صبا