قضاوت کردن دیگران؛ سلب آرامش

اگر یک انسان یاد نگیرد که چه جایی و به چه شکلی قضاوت کند در تکامل خودش کاملاً متوقف می‌شود. قضاوت از صدور حکم می‌آید و زمانی‌که مسئله حکم به میان می‌آید و یک حکم را صادر می‌کنیم باید منتظر عواقب آن باشیم، قطعاً پیامدهایی دارد. قضاوت ممکن است فقط در اندیشه ما باشد؛ در یک موضوع قضاوت می‌کنیم و به یک نتیجه می‌رسیم و از نظر ما یک چیز‌هایی رد می‌شود و یک چیزهایی هم اضافه می‌شود و اولین چیزی‌که در ما به وجود می آید حس است و قضاوت باعث تخریب حس ما می‌شود. قضاوت از منیت می‌آید و به ترس و بعد از آن به ناامیدی می‌رسد. ما در کنگره می‌دانیم قضاوت دو طرفه است؛ زمانی‌که کسی را قضاوت می‌کنیم، اجازه می‌دهیم بقیه هم ما را قضاوت کنند.

جهالت رابطه مستقیمی با قضاوت دارد و قضاوت کردن دیگران نشانه جهل انسان است. آقای مهندس می‌فرمایند: تجسس، قضاوت و غیبت هر سه رابطه نزدیکی با هم دارند؛ پایه و اساس غیبت و قضاوت، تجسس کردن است. انسان برای قضاوت باید به تشخیص و آگاهی برسد و این تشخیص همراه با دانایی، آگاهی و کسب اطلاعات صورت می‌گیرد. قضاوت کردن در مورد دیگران باعث از بین رفتن انرژی ما می‌شود، همان انرژی که باید صرف کارهای خودمان شود. قضاوت کردن آسایش و آرامش را از ما سلب می‌کند؛ همیشه باید بدانیم که در محضر خداوند هستیم و خداوند همیشه بر قضاوت‌های ما ناظر است.

رابط خبری: راهنمای‌تازه‌واردین همسفر مریم
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فاطمه
همسفران نمایندگی رفسنجان