قضاوت زاییده جهالت ثمره نادانی

همسفر آرزو:
جهالت همیشه از ندانستن نیست؛ گاهی نمی‌خواهیم بدانیم و با عجله در تصمیم‌گیری، پیش از آنکه حرف طرف مقابل را بشنویم، پرونده انسان‌ها را می‌بندیم. انسان جاهل تنها بخشی از حقیقت را می‌بیند و اینجاست که قضاوت‌های ناعادلانه شکل می‌گیرد. اگر پیش از قضاوت لحظه‌ای درنگ کنیم و به یاد بیاوریم که هر انسانی حرف‌های ناگفته و دردهای پنهانی دارد که شاید هرگز نتواند آن‌ها را بیان کند، نگاه ما به ظاهر ماجرا تغییر خواهد کرد. اشک‌های پنهان، حرف‌های ناگفته و مسائل  بسیار دیگری وجود دارند که از چشم ما دور می‌مانند. هرچقدر هم با فردی صمیمی باشیم و تصور کنیم او را به‌خوبی می‌شناسیم، باز هم هزاران حرف ناگفته در دلش دارد که نمی‌تواند آن‌را بیان کند؛ بنابراین هیچ‌گاه نمی‌توانیم درباره او قضاوتی درست داشته باشیم.

جهل، میان دل‌ها دیوار می‌سازد؛ اما آگاهی و دانایی پلی برای فهم و شناخت بیشتر ایجاد می‌کند. این آگاهی به ما کمک می‌کند به جای قضاوت کردن، دیگران را درک کنیم. گاهی گمان می‌کنیم حقیقت را می‌دانیم و بر اساس دانسته‌های ناقص خود قضاوت می‌کنیم؛ اما اگر کمی عمیق‌تر بیندیشیم، متوجه می‌شویم که بسیاری از قضاوت‌های ما از روی جهالت است؛ زیرا هرگز در شرایط طرف مقابل نبوده‌ایم و آن‌را تجربه و درک نکرده‌ایم. در آموزش‌های کنگره آموختیم که هر انسانی، در هر جایگاه و شرایطی که باشد، آن‌چیزی که ما از او می‌بینیم تنها بخش کوچکی از واقعیت وجود او است.

زمانی‌که دانش و آگاهی ما کم باشد، قضاوت سریع‌تر شکل می‌گیرد؛ اما هرچه دانایی و علم ما افزایش یابد، قضاوت‌ها کمتر، عادلانه‌تر و همراه با مهربانی خواهند شد. من در این آموزش‌ها آموختم که قضاوت دیگران نه‌تنها کمکی به رشد من نمی‌کند؛ بلکه مرا از مسیر آموزش، تزکیه، پالایش و دانایی دور می‌سازد. هرچه نور آگاهی در وجود ما بیشتر شود، تاریکی جهل کمتر خواهد شد. خوشحالم که این آموزش‌ها در اختیار ما قرار گرفته است تا راه درست را پیدا کنیم، از قضاوت دیگران دست برداریم، بر دانایی خود بیفزاییم، به نتایج مطلوب برسیم و با فروتنی و عشق، مسیر رشد و تکامل خود را ادامه دهیم.

همسفر نوشین:
قضاوت کردن یعنی اینکه بخواهیم درباره دیگران نظر بدهیم؛ در حالی که قضاوت، کار هر کسی نیست. کسی که قضاوت می‌کند باید از دانش، تجربه و آگاهی کافی برخوردار باشد. به نظر من، افرادی که دائماً دیگران را قضاوت می‌کنند، معمولاً در زندگی خودشان هدفی را دنبال نمی‌کنند. حتی قضاوت کردن زندگی خودمان هم کار ساده‌ای نیست. برای اینکه بتوانیم زندگی خود را به‌درستی قضاوت کنیم، باید از دانایی لازم برخوردار باشیم و یعنی بدانیم چگونه زندگی کرده‌ایم. از دیدگاه من، قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد. هرچه دانایی انسان بیشتر باشد، کمتر دیگران را قضاوت می‌کند؛ اما انسان جاهل به‌راحتی درباره دیگران نظر می‌دهد.

کسی که می‌خواهد دیگری را قضاوت کند، باید در آن موضوع تجربه خاصی داشته باشد؛ در غیر این صورت، قضاوت او از روی ناآگاهی خواهد بود. یک قاضی زمانی می‌تواند قضاوت عادلانه‌ای داشته باشد که علاوه بر علم و تجربه، کاملاً بی‌طرف باشد. به نظر من، بی‌طرفی یکی از مهم‌ترین اصول هر قضاوتی است. من هم قبل از ورود به کنگره، همیشه مسافرم را قضاوت می‌کردم و با خودم می‌گفتم چرا نمی‌تواند مصرفش را قطع کند؟ ترک کردن که کار آسانی است یا حداقل می‌تواند مصرفش را کم کند؛ اما پس از ورود به کنگره فهمیدم که چه مسیر طولانی‌ای را باید طی کند و چقدر سختی را باید تحمل کند.

مهندس دژاکام با دانش و آگاهی خود، روش DST را ابداع کردند تا امروز مسافران بتوانند با این روش به رهایی برسند. از خداوند سپاسگزارم که مرا با کنگره آشنا کرد؛ زیرا کنگره نه‌تنها رهایی مسافرم را به من هدیه داد؛ بلکه درست زندگی کردن، درست اندیشیدن و کسب علم و آگاهی را نیز به من آموخت. تحصیلات خارج از کنگره اصلاً به درد من نخورد؛ اما در کنگره یک علم بی‌پایان وجود دارد که من می‌توانم از آن استفاده کنم. در پایان از آقای مهندس، خانواده فداکار ایشان و همچنین از راهنمای خودم که الگوی یک انسان واقعی برای من هستند و همه عزیزانی که بی‌منت برای کنگره خدمت می‌کنند تشکر می‌کنم.

همسفر فرشته:
در رابطه با این دستور جلسه قضاوت و جهالت، باید گفت همه ما روزانه با آن سروکار داریم و حتماً تجربه‌هایی داشته‌ایم. گاهی قضاوت کرده‌ایم و گاهی مورد قضاوت قرار گرفته‌ایم. در گذشته بارها و بارها این‌کار را انجام می‌دادیم بدون آنکه حتی لحظه‌ای به کار خود بیندیشیم؛ اما به‌تدریج آموختیم که قضاوت چه عواقبی برای ما دارد. با وجود آموزش‌هایی که دریافت کرده‌ایم، گاهی هنوز هم از قضاوت نکردن عاجز می‌مانیم و فقط ظاهرنمایی می‌کنیم؛ اما در ذهن، نگاه و احساس خود، دیگران را قضاوت می‌کنیم؛ در حالی‌که می‌دانیم حس قابل انتقال است و چشم‌ها دروغ نمی‌گویند.

البته برای قضاوت نکردن، این مرحله می‌تواند پله اول باشد. یکی از مسائلی که باعث می‌شود دچار قضاوت کردن شویم این است که زندگی دیگران را از دریچه چشم‌های خود می‌نگریم؛ در صورتی‌که از بیرون گود، نگاه کردن به موضوع بسیار ساده‌تر است. به‌‌همین‌ دلیل گفته‌اند تا با کفش‌های کسی راه نرفته‌ای، راه رفتنش را قضاوت نکن. موضوعی که شاید لحظاتی تلنگری شد برای اکثر ما، صحبت‌های دکتر امین در سی‌دی «قضاوت» بود. ایشان فرمودند اگر صفاتی در دیگران ما را آزار می‌دهد و باعث قضاوت آن‌ها می‌شود، احتمال دارد همان صفت، گاه کم یا زیاد، در وجود خود ما نیز باشد.

اگر دائماً به‌جای نگاه کردن به خودمان، جویای آن رفتار در دیگران و نکوهش آن باشیم، متوجه وجود آن صفت در خودمان نمی‌شویم و به‌جای کمک به ما، باعث تغییرات منفی در ما خواهد شد. بنابراین، طبق قانون زیبای کنگره ۶۰، بهتر است دوربینمان را سمت خودمان بچرخانیم و رفتار خود را مورد بررسی قرار دهیم؛ به امید این‌که بتوانیم شیوه زندگی خود را به شیوه زندگی حکما نزدیک کنیم، زیرا یکی از ویژگی‌های انسان‌های حکیم، پرهیز از  قضاوت کردن دیگران است.

ویرایش: همسفر ثریا، راهنما همسفر منیژه(لژیون دوم)
ارسال: همسفر نجوا، راهنما همسفر هانیه(لژیون سوم)

همسفران نمایندگی گیلان