قضاوت از روی نادانی آثار مخربی در وجود ما دارد

سلام دوستان صدیقه هستم یک همسفر

قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنی عدم آگاهی و ندانستن است. قضاوت خصوصیتی است که قدرت مطلق در انسان قرار داده است؛ زیرا انسان تنها موجودی است که قدرت اختیار و تصمیم‌گیری دارد. به نظر من قضاوت کردن یکی از رفتارهایی است که از روی جهل و نادانی صورت می‌گیرد. در حرمت کنگره۶۰ می‌خوانیم که در امور دیگران تجسس نکنیم، اگر فقط همین جمله را در زندگی خود کاربردی کنیم، متوجه می‌شویم که با تجسس و کنجکاوی در امور دیگران و تجزیه و تحلیل ظاهر زندگی افراد ما دچار تغییر حس نسبت به او می‌شویم و مانند یک قاضی او را مورد قضاوت قرار می‌دهیم و چه بسا حکم نیز صادر می‌کنیم، غافل از اینکه قضاوت از روی نادانی و جهل چه آثار مخربی در وجودمان باقی می‌گذارد و با نادانی و جهل خود باعث از دست رفتن انرژی و تخریب خودمان می‌شویم و از روی جهل با اعتماد به نفس کامل خود را آدم همه‌ چیزدان و بی‌گناه می‌بینیم که کور خود و بینای مردم است. ما در کنگره‌۶۰ آموختیم که باید دوربینمان روی خودمان باشد تا بتوانیم، عیب‌های خود را برطرف کنیم. تمرکز روی دیگران باعث هدر رفتن انرژی‌ می‌شود و چیزی جز حس و حال خراب برایمان نخواهد داشت. اگر قضاوت کنیم، حتماً روزی در همان جایگاه مورد قضاوت قرار خواهیم گرفت؛ باید بدانیم تا با کفش کسی راه نرفته‌ایم، راه رفتن او را قضاوت نکنیم.

سلام دوستان معصومه هستم یک همسفر

قضاوت به معنای حکم کردن و جهالت به معنای ندانستن است. قضاوت یعنی داوری کردن درباره موضوعی که ما نسبت به آن دانایی و آگاهی کامل نداریم، ما ظاهر امر را می‌بینیم از باطن آن خبر نداریم، بیشتر قضاوت‌ها در ظاهر است؛ زیرا هر چه چشم می‌بیند را مورد قضاوت قرار می‌دهد. ما تحت تأثیر باورها، افکار و عقایدمان هستیم، اگر نادرست باشد، ما را به بیراهه می‌کشند؛ زیرا تفکر انسان به صورت رفتار در شخص ظاهر می‌شود و چیزی که به نفس ما قدرت می‌دهد، جهل و نادانی ما است؛ پس با فراگرفتن دانش باید روح خود را قدرتمند کنیم. از ضدارزش‌ها دوری کنیم و بدانیم که همیشه در مقابل یک دوربین بزرگ قرار داریم و خداوند ناظر و شاهد اعمال ما می‌باشد. انسان باید همیشه کارهای خودش را مورد قضاوت قرار دهد؛ بایستی لغزش‌های خودمان را مشاهده و بازسازی کنیم. در برخورد با دیگران همیشه صورت خوش داشته باشیم، به تفاوت‌های فردی احترام بگذاریم و سعی کنیم با آنها همدلی کرده و از قضاوت بپرهیزیم. همیشه به خود یادآوری کنیم که ما برای آموزش و خدمت پا به هستی گذاشته‌ایم. باید صبور باشیم، با آرامش روی خود کار کنیم و برای اصلاح خودمان اقدام کنیم؛ باید بدانیم که اگر خداوند تلاش ما را ببیند، قطعاً به یاری ما خواهد آمد.

رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون هشتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی امین قم