من در مورد خودم قضاوت کنم

قضاوت و جهالت مطمئناً این دو موضوع در ارتباط با هم هستند و مفهوم خاصی دارند. قضاوت به معنی حکم کردن و جهالت به معنی نداستن و نادانی است. در این دستور جلسه در کنار هم قرار گرفتند و به این معنا که ما باید از  قضاوت‌هایی که بر مبنای ندانستن و ناآگاهی است، پرهیز کنیم. قضاوت یک خصوصیتی است که خداوند در انسان  قرار داده است؛ چون قدرت تشخیص دارد و بر این اساس مسائل را تجزیه و تحلیل  می‌کند، خوب و  بد را تشخیص می‌دهد؛انتخاب می‌کند و حکم می‌دهد، که چه کاری بکند و چه کاری نکند، بین خوب و بد کدام را انتخاب بکند و این از ارزش‌های انسان محسوب می‌شود، (قدرت اختیار.) این خصوصیتی است که به انسان عطا شده است و چیز بدی نیست.

این قدرت قضاوت برای این است که من در مورد خودم قضاوت کنم و در مسائل  زندگی خودم استفاده کنم، حکم در مورد خوب و بد احوال خودم، زندگی خودم بدهم، نه این‌که در کار و احوال زندگی  دیگران تجسس، قضاوت و حکم بدهم. خود را مشغول کاری کنم که اصلاً به من هیچ ربطی ندارد و با این کار باعث از بین رفتن آرامش خود و دیگران شوم این کار به شدت در دین ما منع شده است. انجام چنین کار بیهوده‌ای از روی جهل و نادانی است نه از روی عقل. و هر چه انسان نادان‌تر باشد بیشتر در مورد دیگران قضاوت می‌کند و برعکس هر چه دانا‌تر باشد، بیشتر به احوالات خودش توجه می‌کند و خودش را قضاوت می‌کند.

بنابراین ما که در حال آموزش گرفتن در کنگره هستیم باید توجه کنیم که دوربین را از روی دیگران بر‌ داریم و روی خودمان متمرکز شویم. روی عیب‌ها و مشکلات خودمان و این نشانه این است که ما از نادانی و جهالت فاصله گرفته‌ایم و به سمت دانایی می‌رویم. ما مسئول رفتار، کردار خودمان هستیم؛ برای این‌که به آرامش، حال خوب برسیم و رشد کنیم باید مراقب باشیم که به جای زوم کردن روی دیگران توجه خود را روی رفتار و کردار خودمان باشد در این صورت است که می‌توانیم بگوییم که آموزش‌های کنگره را در زندگی‌مان کاربردی کرده‌ایم.

منبع: کتاب‌‌ ۶۰درجه، صحبت‌های آقای مهندس در جلسات جهان‌بینی
نویسنده: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر اعظم(لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر اعظم( لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر لیلا( لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دماوند