افکار درست مساوی است با قضاوت کمتر

«مشارکت مکتوب اعضای لژیون دوم»

همسفر سکینه:

قضاوت از لحاظ معنایی به معنی قاضی بودن و جهالت به معنی جهل و نادانی است. این‌ها با هم رابطه دارند. هر چقدر جهل و نادانی انسان بیشتر باشد، قضاوت‌های نادرست در مورد افراد بسیار خواهد شد. وقتی کسی در مقام قاضی قرار می‌گیرد و می‌خواهد قضاوت کند باید اطلاعات کامل داشته باشد و بر اساس اطلاعات ناقص قضاوت نکند. قضاوت کردن کاری بسیار سخت و لغزنده است؛ ولی بیشتر انسا‌ن‌ها بر اساس رفتارهایی که در چند دقیقه از یک نفر می‌بینند یا از لباس پوشیدن و حرف‌های یک شخص سریعا قضاوت می‌کنند و سریع برای آن شخص صفتی می‌گذارند. قضاوت در جایگاه خود درست است به شرط آن‌که بر اساس اطلاعات کامل و تجزیه و تحلیل دقیق صورت بگیرد. انسان دانا و آگاه می‌داند که کی باید قضاوت کند و کی نباید قضاوت کند. ما برای آرامش خودمان هم که شده بهتر است راحت در مورد هر کسی قضاوت نکنیم. قضاوت درست بر اساس دانایی، تفکر و تجربه است و اگر غیر از این مولفه‌ها صورت گیرد جاهلانه و نادرست خواهد بود و باعث به‌هم ریختن خودمان خواهد شد. انسان‌های جاهل معمولا بیشتر قضاوت می‌کنند و انسان‌های دانا معمولا کمتر قضاوت دارند. انسان از لحاظ عقلی می‌داند قضاوت کاری اشتباه است؛ ولی چون حکم قضاوت خیلی راحت در مغز انسان صادر می‌شود، بنابراین براساس نادانی، سریع این کار را انجام می دهد.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

همسفر رقیه:

ما در کنگره۶۰، همیشه در اول جلسه می‌گوییم که خدایا ما را از دست نیرومند‌‌ترین دشمن خود که جهل و نادانی خودمان است نجات بده، یعنی خدایا ما را از شر خودمان نجات بده، چون بیشترین شر را خودمان درست می کنیم و بدترین دشمن ما، خودمان هستیم و آن رفتار، کردار، تفکرات و اندیشه ما است که ما را تبدیل به یک انسان معقول می‌کند و یا برای ما مضر و مثل سم هستند. آقای مهندس در سی‌دی قضاوت و جهالت فرموند: قضاوت به پیش نیازهای فراوان هم‌چون ایمان، فرمان عقل، خودشناسی، آگاهی، عدالت، آموزش، صبر و تقوا نیاز دارد؛ اما جهالت پیش‌نیازی ندارد و به معنای عدم آگاهی و نادانی است. برای جهالت به هیچ تلاش و هزینه‌ای نیاز نیست؛ اما قضاوت و عدالت هزینه دارد. زمانی که جهالت باشد ترس، ناامیدی و منیت به دنبال دارد. صفات منفی مانند حرص، خرافات و بخل میوه‌‌های جهالت هستند و نتیجه جهالت عدم امنیت است. به‌ همین‌ دلیل مصرف‌کنندگان به علت جهالت به سمت مواد مخدر کشیده شده‌اند و بالاخره در کنگره آموزش دیده و به دانایی رسیده‌اند، که نه تنها مواد مخدر، بلکه از ضدارزش‌های دیگر نیز دور شده‌اند. برای قضاوت کردن پارامترهای زیادی لازم است که باید رعایت شود، یک قاضی پرونده‌ای را مطرح می‌کند و با بررسی‌های هیئت منصفه و قاضی، باز هم امکان اشتباه وجود دارد، بنابراین در اموری که به ما مربوط نیست نباید وارد شده و قضاوت کنیم؛ زیرا باعث تخریب می‌شود که این‌ها همه ریشه در جهالت ما دارد.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

همسفر سعیده:

در باب دستور جلسه، قضاوت به معنای حکم‌ کردن و جهالت به معنای ندانستن است و قرار دادن این دو در کنار هم به این معنا است که از قضاوت‌هایی که بر مبنای جهالت و ندانستن است باید پرهیز کنیم. وقتی‌ که جهالت وجود داشته باشد ترس، منیت و ناامیدی هم همراه آن می‌آید. اگر جهالت باشد نتیجه‌اش نبود امنیت است، در واقع صفات منفی ما میوه‌های جهالت هستند. اگر ظن و گمان بد به کسی بردی و در موردش تجسس کردی، وارد مرحله سرزنش می‌شوی و وقتی وارد حوزه‌ای شویم که به ما مربوط نباشد و داوری کنیم، یعنی قضاوت کرده‌ایم و این ریشه در قضاوت و جهالت دارد. ما باید افکار و اندیشه‌های خودمان را برگردانیم و در زندگی دیگران دخالت نکنیم. معمولاً قضاوت‌ کردن کار انسان‌هایی است که در آن زمینه تخصص دارند و تمام قوانین آن را می‌دانند و برای انجام آن حقوق می‌گیرند. بسیاری از انسان‌ها با داشتن اطلاعات غلط و ناقص در مورد خیلی مسائل شروع به قضاوت‌ کردن کرده و نتیجه‌اش ختم به غیبت‌ کردن می‌شود و در نهایت برای آن شخص حکم صادر کرده و اجرا هم می‌کنند.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

همسفر ثریا:

قضاوت حکم کردن و جهالت نشان از عدم آگاهی است. ما نباید از روی جهل و نادانی قضاوت کنیم، بلکه باید با کسب آگاهی در مورد کسی یا مسأله‌ای قضاوت کنیم. به قول معروف؛ اگر می‌خواهید درمورد کسی قضاوت کنید باید کفش‌های او را بپوشید. انسان‌های عاقل و دانا کمتر دیگران را قضاوت می‌کنند و انسان‌های نادان بدون هیچ اطلاعاتی مدام در حال قضاوت کردن هستند. آن‌ها هرچه به مغزشان می‌رسد سریع بر زبان می‌آورند. در جهان‌بینی مثلث جهالت در مقابل مثلث جهان‌بینی است. اگر انسان دانا باشد جهل او کمتر است و به راحتی نمی‌تواند دیگران را قضاوت کند. کسی که کارش قضاوت است سال‌ها زحمت کشیده است، با این حال ممکن است در قضاوت خود دچار مشکل شود. ما که نه درس قضاوت را خوانده‌ایم و نه اطلاعاتی در مورد آن موضوع داریم، چگونه می‌توانیم دیگران را قضاوت نماییم. دانایی انسان‌ها در بستر تفکر، تجربه و آموزش تکمیل می‌شو و به همان نسبت قدرت تشخیص بیشتر شده و قضاوت راحت می‌شود و این‌گونه انسان به آرامش می‌رسد، چون اشتباهات او کمتر است.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

همسفر سمانه:

انسان در طول زندگی و حتی در یک روز از صبح تا شب و از شب تا صبح و حتی هنگام خواب بر سر دو راهی و چند راهی‌های متعدد قرار می‌گیرد و بایستی قضاوت کند و تصمیم بگیرد که کدام درست و کدام نادرست است. این حرف را بزند یا نزند، این غذا را بخورد یا نخورد، این کار را انجام بدهد یا انجام ندهد. برای عبور از این دو راهی‌ها انسان قدرت اختیار و قدرت قضاوت را در اختیار دارد. مصداق آیه شریفه《و نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها》. وقتی نفس به مرحله میانه می‌رسد، پس به او فجور و تقوا الهام می‌شود، پس بر همین اساس انسان از طرف خداوند به سمت دو راهی هدایت شده است. به هر حال این دستور جلسه می‌خواهد بگوید زمانی که ما از قدرت قضاوت نابه‌جا استفاده کنیم و حال خودمان و دیگران را خراب کنیم، نشانه این است که ما انسان جاهل و نادانی هستیم. هرچه جاهل‌تر و نادان‌تر باشیم قضاوت ما در مورد دیگران بیشتر و در مورد خودمان کمتر است و هرچه ما داناتر و آگاه‌تر باشیم قضاوت ما در مورد خودمان بیشتر و در مورد دیگران کمتر خواهد بود. قضاوت رابطه مستقیمی با جهالت دارد، هر چه سطح دانایی بالاتر باشد قضاوت راجع به دیگران پایین‌تر است‌. خدایا صدای افکار من را خاموش کن تا صدای تو را بشنوم. آن‌قدر غرق در قضاوت هستم که فراموش کردم قاضی تو هستی.

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

نویسندگان: اعضای لژیون دوم
رابط خبری: همسفر سکینه رهجوی راهنما همسفر صدیقه (لژیون دوم)
ویرایش: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون هشتم) دبیر سایت
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی قیدار