قضاوت عجولانه

برداشت من از دستورجلسه قضاوت و جهالت این است که خیلی وقت‌ها وقتی از روی ناآگاهی قضاوت می‌کنم، در واقع حقیقت را فقط از زاویه دید محدود خودم می‌بینم. من فقط بخشی از یک اتفاق، یک رفتار یا یک انسان را می‌بینم و بر اساس همان بخش کوچک، نتیجه‌گیری می‌کنم؛ در حالی که ممکن است پشت آن موضوع، مسائل و شرایط زیادی وجود داشته باشد که من از آن‌ها بی‌خبر هستم.

برای من، جهالت فقط ندانستن نیست؛ گاهی جهالت یعنی فکر کنم همه‌چیز را می‌دانم و بر اساس همان دانسته‌های محدود، درباره آدم‌ها، شرایط و حتی خودم حکم صادر کنم. زمانی که انسان تصور کند پاسخ همه چیز را می‌داند، دیگر جایی برای آموزش، تغییر و رشد باقی نمی‌ماند. در حالی که یکی از مهم‌ترین قدم‌های آگاهی، پذیرفتن این است که همیشه چیزهایی وجود دارد که من نمی‌دانم و نیاز به یادگیری دارم.

در گذشته، خیلی وقت‌ها دیگران را قضاوت می‌کردم، بدون اینکه دردها، مسیر زندگی، سختی‌ها و شرایطی که پشت رفتارشان بوده را بدانم. شاید فقط یک لحظه از زندگی یک نفر را می‌دیدم و بر اساس همان لحظه درباره کل شخصیت او نظر می‌دادم. حتی گاهی خودم را هم مورد قضاوت قرار می‌دادم و با سرزنش، احساس گناه و ناامیدی، فرصت رشد و تغییر را از خودم می‌گرفتم.

اما در مسیر آموزش یاد گرفتم که هر انسانی یک سفر دارد و هر کسی با توجه به شرایط خودش در حال حرکت است. شاید پشت رفتار یک نفر، زخمی باشد که من از آن خبر ندارم. شاید پشت یک اشتباه، تجربه‌ای باشد که قرار است باعث آگاهی و رشد آن فرد شود. همان‌طور که خود من هم برای تغییر و بهتر شدن، نیاز به فرصت، آموزش و پذیرش دارم.

امروز یاد می‌گیرم قبل از قضاوت کردن، کمی مکث کنم و از خودم بپرسم: آیا من تمام حقیقت را می‌دانم؟ آیا شرایطی که این فرد در آن قرار داشته را می‌شناسم؟ این مکث کوتاه می‌تواند من را از قضاوت عجولانه دور کند و به سمت درک، محبت و پذیرش بیشتر هدایت کند.

برای من، رهایی از قضاوت یعنی حرکت از جهالت به سمت آگاهی، فروتنی و پذیرش. یعنی به جای اینکه دائم به دنبال دیدن نقص‌های دیگران باشم، بیشتر روی اصلاح و شناخت خودم کار کنم. هرچقدر کمتر قضاوت کنم، آرامش بیشتری پیدا می‌کنم و رابطه‌ام با خودم، خداوند و دیگران بهتر و عمیق‌تر می‌شود.

این دستورجلسه به من یادآوری می‌کند که انسان برای رشد کردن، نیاز دارد از جایگاه قضاوت پایین بیاید و به جای صادر کردن حکم، یاد بگیرد که بفهمد، گوش کند و آموزش بگیرد. زیرا آگاهی واقعی زمانی آغاز می‌شود که بپذیرم هنوز چیزهای زیادی برای یاد گرفتن وجود دارد.

نویسنده: همسفر نیلوفر رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر فریده رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون یازدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی پرستار