English Version
This Site Is Available In English

قضاوت امری ضروری برای هدایت انسان

قضاوت امری ضروری برای هدایت انسان

با رسیدن به این دستور جلسه شاید برای اعضای کنگره۶۰ به‌خصوص سفر اولی‌ها این سوال پیش آید که این موضوع قضاوت و جهالت چه ربطی به درمان اعتیاد دارد؟ برای پاسخ به این سوال باید بگوییم که به گفته بنیان‌گزار جمعیت احیاء انسانی کنگره۶۰، پرونده درمان اعتیاد برای همیشه در کنگره بسته شده است و هر رهجو با حضور در این مکان و عمل به دستورات به درمان قطعی می‌رسد.

کنگره۶۰ معتقد است که بیماری اعتیاد از پیوند انسان با مواد مخدر به وجود می‌آید، حال با بیان این موضوع باید شناخت را روی انسان و مواد مخدر ببریم. در مورد مواد مخدر که شناخت کم و بیشی داریم؛ ولی در مورد انسان باید بگوییم که چیز زیادی نمی‌دانیم و شناخت ما از انسان بسیار کم است؛ به‌همین خاطر کنگره۶۰ برای درمان اعتیاد و اینکه انسان چگونه مصرف کننده می‌شود، موضوع شناخت انسان را مطرح می‌کند و آقای مهندس حسین دژاکام همیشه در صحبت‌های خود می‌فرماید: «ما تا زمانی که انسان را نشناسیم، هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم».

آموزش‌های کنگره برای شناخت بهتر انسان بر این اصول پیش می‌رود که انسان دارای صور آشکار و صور پنهان است. صور آشکار به بخش‌هایی از وجود انسان گفته می‌شود که با چشم فیزیکی قابل دیدن و لمس کردن هستند؛ اما صور پنهان به قسمت‌هایی از شهر وجودی انسان گفته می‌شود که با چشم سر قابل دیدن نیستند؛ ولی وجود دارند، بنابراین آشنایی با صور پنهان برای شناخت انسان بسیار مهم است و بار سنگینی را به دوش می‌کشد. حالا می‌توانیم رابطه این دستور جلسات هفتگی را برای درمان اعتیاد بهتر درک کنیم؛ از جمله دستور جلسه قضاوت و جهالت.

انسان فطرتاً موجودی است که گویی قاضی به دنیا آمده و مرتب در حال قضاوت کردن است. در تمام موارد، انسان به دلیل اینکه قدرت اختیار و قدرت قضاوت دارد، در سر یک دوراهی قرار می‌گیرد که هر کدام از این راه‌ها ممکن است، هزاران شاخه شود؛ بنابراین انسان مختار است که راه فجور یا تقوا را انتخاب کند. انسان برای عبور از تنگناهای زندگی نیاز به قدرت تجزیه، تحلیل و قضاوت دارد که قدرت تفکر در این زمینه به کمک او می‌آید. تا اینجا متوجه شدیم که قضاوت خصوصیتی است که برای هدایت انسان لازم و ضروری است، زمانی که ما از این ویژگی برای عوامل منفی استفاده کنیم، آن موقع دچار اشتباه و گمراهی می‌شویم و این امر کاملا پنهانی است و دیده نمی‌شود. تجسس در امور دیگران و قضاوت در مورد انسان‌ها یعنی هدر دادن انرژی خودمان در راهی که ما را به مسلخ می‌کشاند در صورتی که می‌توانیم، آن انرژی را برای امورات و عملکرد بهتر زندگی خودمان صرف کنیم.

قضاوت؛ یعنی ارزیابی مداوم هر چیز به درست یا غلط یا خوب و بد. این ارزیابی‌های مداوم، طبقه‌بندی‌ها، نام‌گذاری‌ها، تجزیه و تحلیل‌ها و گفتگوی درونی، انسان را آشفته می‌کند. قضاوت‌های ما چیزی نیست، جز بازتاب نیاز شدید انسان به تایید شدن، چیزی نیست جز قیل و قال نفس که یکسره در حال حرافی است و نمی‌گذارد ما آرام باشیم. اگر خوب نگاه کنیم می‌بینیم، خود ما هستیم که قضاوت می‌شویم، در هنگام خشم از همه نفرت داریم و در هنگام شادی هیچ‌کس را از مهر و دوستی بی‌نصیب نمی‌گذاریم؛ پس قضاوت‌های ما تحت تاثیر درون ما هستند، نه بیرون ما.

وقتی با چیزی روبرو می‌شویم، هیچ لزومی ندارد که قضاوتش کنیم، لزوم ندارد تعیین کنیم که این گل زشت یا زیبا است، این انسان که پاره‌ای از وجود خداوند است، خوب است یا بد. باید این را بدانیم که قضاوت نکنیم، نفس مدتی دست و پا می‌زند و عاقبت از پا می‌افتد و ما آرام می‌شویم. کار ما این است که فقط حضور داشته باشیم، تماشا کنیم و آن چیزی را که باید یاد بگیریم؛ مثل آن گل که فقط حضور دارد و تماشا می‌کند و هیچ قضاوت، خشم و کینه‌ای ندارد؛ پس تمام آن چیزی که یک گل تجربه می‌کند، آرامش است.

قضاوت‌های ما، ما را محدود می‌کنند؛ وقتی قبل از مواجهه با چیزی قضاوت می‌کنیم در حقیقت از تجربیات گذشته استفاده می‌کنیم و این گذشته ما است که آینده‌مان را رقم می‌زند؛ یعنی همیشه مثل گذشته هستیم و در قالب گذشته زندگی می‌کنیم. بهتر است چند روزی قضاوت نکردن در مورد حادثه‌ها، آدم‌ها و موجودات را تمرین کنیم و یاد بگیریم که جهان برای خلق هر موجودی هدفی داشته است و هر موجودی در هر جایگاهی که قرار دارد، چه شر و چه خیر در مسیر تکامل خودش آفریده شده است.

اگر نفس را کنترل کنیم و دست از قضاوت دیگران برداریم، نفس حراف ساکت می‌شود و ما به آرامش می‌رسیم، این فرصتِ سکوت، ما را از جهل و نادانی به اصل خودمان و گوش دادن به خداوند می‌رساند. شاید عامل بسیاری از حال خرابی‌های ما همین قضاوت‌های بی‌جای ما باشد که نشان از جهل و نادانی ما را دارند؛ اگر این‌ها را از زندگیمان خارج کنیم به صلح و آرامش می‌رسیم. جالب است که بنیان کنگره۶۰ می‌‌فرماید: «وقتی شما اشتباهات دیگران را خیلی پررنگ می‌بینید، معنی آن این است که خود شما دچار همان وضعیت هستید».

نویسنده: راهنمای تازه واردین همسفر فاطمه
رابط خبری: همسفر بتول راهنمای تازه واردین
عکاس: همسفر تارا رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوم)
ارسال: همسفر ندا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گوجان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .