برای قضاوت، پیشنیاز لازم است؛ اما برای جهالت و نادانی، پیشنیاز لازم نیست، در کل اگر نور نباشد تاریکی معنا پیدا میکند. با وجود نور، خودبهخود تاریکی از بین میرود. بستگی دارد که منشأ نور در ظلمت چه باشد، روشنایی مال کبریت باشد یا شمع یا لامپ یا نور خورشید! مسئلهی دانایی و نادانی هم همین است، نادانی زمانی معنا پیدا میکند که درکی از دانایی نیز باشد. نادانی یعنی: وجود نداشتن. ترس، منیت و ناامیدی باعث جهالت نمیشوند، اما اگر جهالت باشد ترس، منیت، ناامیدی و خودخواهی بهوجود میآیند. فرد اگر دانا باشد به خرافات توجهی ندارد ولی اگر نادان و جاهل باشد، یکی از میوههای آن خرافات است. مطلبی که در مورد قضاوت حائز اهمیت است: انسان زمانی که خلق شد و قدرت مطلق اعلام کرد که چنین موجودی را از خاک خلق کردم، کلمه خاک به این مفهوم که تمام ذرات که در خاک وجود دارد، در کالبد فیزیکی انسان هم مطرح است مانند: منیزیم، پتاسیم و... چیزی نیست که در خاک وجود داشته باشد ولی در جسم انسان وجود نداشته باشد.
مهمترین ویژگی که خداوند به انسان عطا فرمود و فرمان داد که شبیه حیوان دستآموز نباشد، این است که سرنوشت را دست وی قرار داد تا راه را از چاه تشخیص دهد. خداوند از روح خود در انسان دمید و تمام صفات و ویژگیهای خود را به او داد و فرمود: حالا تعیین کن که به راه تقوا بروی یا فسق و فجور! وقتی به انسان قدرت تشخیص و راهبری جسم خود و مسیر را عطا کرد، وی شروع به قضاوت نمود، وقتی انسان میخواهد حرکت کند بر سر دو راهی قرار میگیرد، یک راه به سمت گلستان است و دیگری به سمت کویر، به همراه قضاوتها یک شعبدهبازی هم خدا به کار میبرد، شعبدهبازی اینجاست که وقتی پا در گلستان میگذاریم، از جهنم، دوزخ و کویر سر در میآوریم و وقتی در کویر پا میگذاریم، میبینیم از گلستان و بهشت سر در آوردیم. نتیجه میگیریم راهی که آسان است به سختیها و راهی که سخت است به راحتیها منتهی میشود. وقتی در زمینهای که به ما ربط ندارد، وارد حوزه قضاوت میشویم و در اینجا مبحث جهالت مطرح میشود. یکی از موارد مهم در کنگره ۶۰ این است که ما در مورد زندگی هیچکس تجسس نمیکنیم؛ اگر در مورد مسائل شخصی دیگران دید بد داشته باشیم وارد مرحله تجسس ، بعد وارد مرحله سرزنش کردن شده و شروع به قضاوت کردن میکنیم و در این نقطه به مرحله جهالت میرسیم.
در کنگره۶۰ کاری نداریم که سن افراد چقدر است! مدرک تحصیلی یا شغل آنها چیست! یا مقدار دارایی آنها را نمیسنجیم! حتی قاضی هم با وجود سند و مدرک امکان دارد اشتباه کند؛ اما ما با شنیدن یک حرف در مورد شخصی، شروع به قضاوت کرده و حکم صادر میکنیم. گاهی اموری که به ما هیچ ارتباطی ندارد وارد آن حوزه میشویم و در مورد آن داوری میکنیم که ریشه همه اینها جهالت است. قضاوت کردن کار هر کسی نیست! پس برای دیگران داوری نکنیم.
نویسنده: همسفر ساناز رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون تغذیه)
رابط خبری: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون تغذیه)
عکاس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون تغذیه)
ارسال: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون تغذیه) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی علی عصارزاده مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
75