دیدنِ حقیقتِ فرد

رهجو‌های لژیون هشتم در ارتباط با دستور جلسه نوشتند:

همسفر مرجان

قضاوت کردن بر پایه جهل است. در جلسات و در تمرینات روزانه، مدام یاد می‌گیریم که به درون خودمان نگاه کنیم، اما گاهی چقدر سخت است که چشم از بیرون برداریم! ما با سرعت بسیار زیادی، بر اساس دانسته‌های بسیار اندک و سطحی خود، برای دیگران حکم صادر می‌کنیم و بر اساس رفتار، یک کلمه یا ظاهر، به شخص برچسب می‌زنیم؛ اما حقیقت این است که این قضاوت‌ها، نه از روی حقیقت، بلکه از روی «جهل» ما به واقعیتِ زندگیِ آن فرد است.
ما اغلب فراموش می‌کنیم که هر انسانی در نبردِ خودش است؛ هر کسی درگیر دردها، ترومای‌های گذشته و مبارزات پنهانی است که ما از آن‌ها بی‌خبریم. وقتی من بدون داشتنِ اطلاعات کافی و بدون درکِ شرایطِ پشتِ پرده‌ی یک رفتار، شروع به قضاوت می‌کنم، در واقع در دام «جهل» افتاده‌ام. این جهل، من را از دیدنِ حقیقتِ آن فرد و از داشتنِ همدلی محروم می‌کند.
باید یاد بگیریم که بسیاری از چیزها را نمی‌دانیم؛ این تواضع در برابر حقیقت، یعنی پذیرفتنِ اینکه دانش ما درباره‌ی دنیا و آدم‌ها محدود است. وقتی می‌پذیریم که  نمی‌دانیم، در واقع قدرتِ قضاوت کردن را از خودمان می‌گیریم. چراکه این عمل در واقع یک نوع «خودخواهی» است؛ یعنی من با دانشِ محدودِ خودم می‌خواهم بر کلِ جهان حکم برانم. اما در نهایت باعث می‌شود که  از مسیرِ صلح و آرامش دور شوم و درگیر تنش‌های بیهوده با دیگران شوم.

همسفر مریم

در آموزش‌های کنگره۶۰،  اصل کلیدی این است که هرچه میزان دانایی انسان کمتر باشد، میزان قضاوت‌های او بیشتر است. وقتی فردی نسبت به موضوعی یا نسبت به دیگران آگاهی یا دانایی کافی ندارد شروع به گمانه‌زنی و قضاوت می‌کند؛ جهالت باعث می‌شود فرد قاضی شود در حالی که نه اطلاعات کافی دارد و نه در جایگاهی است که قضاوت کند. قضاوت فقط محدود به دیگران نیست بلکه شخص دائما خودش را هم قضاوت می‌کند و با سرزنش کردن خودش از درمان و آموزش دور می‌شود.
قضاوت در کنگره۶۰، یک ضدارزش است، چون انرژی‌ای که باید برای آموزش و درمان خود صرف کنیم، برای تحلیل و قضاوت دیگران صرف می‌شود. هنگامی که دیگران را قضاوت می‌کنیم گوش‌هایمان برای شنیدن حقایق بسته می‌شود و باعث به وجود آمدن کینه، سوءظن و فاصله بین افراد می‌شود همچنین پیوند محبت را از بین می‌برد. برای اینکه از بند قضاوت و جهالت دور شویم باید روی خودمان متمرکز شویم یعنی دوربین را به سمت خودمان نگه داریم. هرچه دانایی فرد بالاتر برود متوجه می‌شود که خیلی از قضاوت‌هایش اشتباه بوده است. در کنگره۶۰، می‌آموزیم مسئولیت تمام مشکلات و مسائل زندگی خود را بپذیریم، کسی که مسئولیت ‌های خود را می‌پذیرد، دیگر وقت و انرژی برای قضاوت کردن دیگران را ندارد.

همسفر فاطمه

جهالت شاخه های زیادی دارد که ما به اشتباه فکر می کنیم مثلا ترس، ناامیدی و منیت باعث جهالت ما می شود؛ در صورتی که اینطور نیست، جهالت ما از عدم آگاهی و نادانی است و باعث می‌شود منیت، خودخواهی و حتی ترس و ناامیدی به سراغ ما بیاید. شاید صدها شاخه این چنینی وجود داشته باشد که با جهالت و نادانی خودمان به سمت خود جذبشان می کنیم، برای جهالت هیچ پیش‌نیازی وجود ندارد، این جهالت و نادانی ماست که باعث شده به سمت مواد مخدر و کارهای ضد ارزشی برویم، این جهالت و نادانی ماست که باعث می شود به سراغ قضاوت های نادرست برویم و مشکلات عدیده‌ای در زندگی فردی و اجتماعی خودمان به وجود آرویم؛ در صورتی که برای قضاوت کرد آگاهی کامل نیاز داریم، از همه زوایا از همه جزئیات باید خبر داشته باشیم، حتی محیط و زمان آن اتفاق را هم باید در نظر بگیریم. ما در طی روز از وقتی بیدار می شویم تا شب همش در حال قضاوت کردن هستیم، اگر این قضاوت‌ها در مورد خود ما باشد و آسیبی به دیگران نزند مشکلی ندارد اما وقتی تجسس در زندگی دیگران می‌کنیم و برای هر کاری نظر می‌دهیم، مشکلات را به وجود می‌آورد.
من هم از این سی‌دی آموزش گرفتم که در مورد دیگران قضاوت نکنم، در راهی پا بگذارم که آموزش درست بگیرم، نادانی و جهالت خود را کنترل کنم، دانایی خود را بالا ببرم و قضاوت‌های درست داشته باشم.

رابط‌خبری: همسفر غزل رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر یاسمن رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون شانزدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی شفا مشهد