انسان باید در خودش تعادل را به‌وجود بیاورد

همسفر خديجه رهجوی لژیون دهم از نمایندگی رودکی در برداشت از سی‌دی «انواع تعادل» چنین نوشت:

هر انسانی یا هر موجودی در هستی یک ویژگی‌ دارد و آن تکرار ناپذیر بودنش است؛ مثل دانه‌های برف یا برگ‌ها که هیچ کدام شبیه به هم نیستند و همه‌ی اجزای هستی با هم متفاوت هستند؛ اگر یکی از این اجزا اضافه و کارش در آن حلقه‌ی آفرینش تمام شده باشد؛ از آنجا ترخیص می‌شود و به جای دیگری منتقل می‌شود؛ ولی تا وقتی که در جای خودش باشد مثل او وجود ندارد. هر اجزائی که در هستی وجود دارد یک خواسته‌ی درونی دارد. شما حیوانات باغ‌ وحش را در نظر بگیرید، هر وقت که غذا بخواهند غذا در دسترسشان است؛ اما حیواناتی که در جنگل هستند خیلی باید تلاش کنند تا غذا را به دست بياورند و حیوانات باغ‌ وحش همیشه ناراحت و افسرده هستند؛ علتش این است که ما آن‌ها را از خواسته‌ی خودشان جدا کرده‌ایم. برای انسان هم همین‌طور است؛ اگر از مسیر یا خواسته‌ی درونی خودش فاصله بگیرد همان حال را پیدا می‌کند. خواست درونی هر انسانی شامل دو بخش می‌شود: رسیدن به تعادل و رسیدن به تعالی. هر موجودی یا انسانی باید در خودش تعادل را به وجود بیاورد؛ اگر بیماری یا بی‌خوابی یا اعتیاد یا وسواس و ... دارد؛ باید آن را درمان کند تا به تعادل برسد. تعالی بعد از تعادل به وجود می‌آید و مثالش هم این است که یک بچه اول باید یاد بگیرد که روی پایش بایستد و راه برود بعد از آن، ما می‌توانیم دویدن را به او یاد بدهیم. ما عدالت را در کنگره این‌طور تعریف می‌کنیم که هر چیزی سر جای خودش قرار بگیرد. مفهوم عدالت این است که فرقی نمی‌کند شما چه کسی یا چه چیزی باشید؛ قوانینی که در هستی وجود دارد برای همه‌ی مخلوقات یکسان عمل می‌کند. در فیزیک سه تعریف برای تعادل داریم: تعادل پایدار، تعادل ناپایدار، تعادل بی‌تفاوت که یک جسم در هستی می‌تواند یکی از این‌ها را در خود داشته باشد. تعادل پایدار به حالتی گفته می‌شود که اگر ما شخصی را تحت یک آزمونی قرار بدهیم و در او آشوب به وجود بیاوریم، آن موجود پس از مدتی به حالت اولیه‌ی خودش بر‌می‌گردد. تعادل ناپایدار به وضعیتی گفته می‌شود که اگر یک موجودی را یک تکانه‌ای بر او وارد کنیم و از جایگاه خودش خارج بشود دیگر به جای خودش بر نمی‌گردد؛ یعنی از جایگاه خودش سقوط می‌کند. تعادل بی‌تفاوت یعنی شما وقتی ضربه‌ای به شخصی وارد کنید با قبل و بعد از ضربه، هیچ فرقی ندارد. انسان‌ها در مسیر تکامل خودشان یکی از این سه حالت را دارند. خواسته‌ی درونی هر موجودی همان صراط مستقیمی است که نیروی ما‌فوق، انسان را در آن راستا قرار می‌دهد که بیشترین تکامل را دارد و این تعادل پایدار است. تعادل ناپایدار، کسانی هستند که در عذاب و دشواری قرار دارند. تعادل بی‌تفاوت، کسانی که گمراه هستند که هر سه حالت تعادل در کلام الله مجید سوره‌ی توحید آمده است. ما انسان‌ها وقت نداریم که همه‌ی راه‌ها را امتحان کنیم؛ باید راه‌های اضافه و حرکت‌های بی‌مورد را حذف کنیم؛ اگر این کار را انجام بدهیم به خودمان نزدیک می‌شویم.

رابط خبری: همسفر شهناز رهجوی راهنما همسفر اعظم(لژیون دهم)
عکاس: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر اعظم(لژیون دهم)
ویرایش، تنظیم و ارسال مطلب: دبیر سایت همسفر طیبه رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون یازدهم)
همسفران نمایندگی رودکی