دستور جلسات هفتگی: حرمت کنگره 60

به نام قدرت مطلق الله

به نظر من، حرمت‌های کنگره ۶۰ صرفاً مجموعه‌ای از قوانین نیستند، بلکه سپری هستند که از روند درمان و سپس آموزش ما محافظت می‌کنند.

یکی از این حرمت‌ها، پرهیز از ایجاد روابط مالی یا هرگونه ارتباط خارج از چارچوب کنگره میان اعضا است. این موضوع ممکن است در ابتدا دشوار به نظر برسد، اما با نگاهی عمیق‌تر درمی‌یابیم که این حرمت در راستای تأمین آرامش فردی است.

در صورتی که خارج از کنگره با عضوی رابطه مالی یا دوستی نزدیکی برقرار کنم، کوچک‌ترین اختلافی میان ما می‌تواند مانع از حضور آرام من در لژیون یا جلسه شود. ذهن و احساساتم درگیر شده و تمرکز بر آموزش از بین می‌رود. این اختلافات ممکن است دامنه یافته و به جدایی دوستان و شکل‌گیری گروه‌های موافق و مخالف منجر شود، که این خود می‌تواند فضای لژیون یا شعبه را تحت تأثیر قرار داده و درمان و حال خوب را به حاشیه بکشاند. به همین دلیل، کنگره این مرزها را برای حفظ آموزش، محبت و درمان از هرگونه حاشیه‌ای تعیین کرده است.

حرمت دیگر که برای من بسیار ارزشمند است، پرهیز از سرزنش دیگران است. در متن حرمت‌ها آمده که ما اجازه سرزنش کسی را نداریم؛ چرا که هر انسانی حق اشتباه کردن و درس گرفتن از آن را دارد.

مهندس دژاکام می‌فرمایند: «آن که از در آمد، از ایمانش نپرسید، نانش دهید.»

این جمله حاوی پیام بزرگی برای من است. فردی که وارد کنگره می‌شود، پیش از این به اندازه کافی از زندگی، جامعه و نتایج اشتباهات خود درس گرفته است. او خود بارها مورد سرزنش قرار گرفته؛ چه از سوی خود و چه از سوی اطرافیان و جامعه. سختی‌ها، شکست‌ها و دردها، درس‌های لازم را به او آموخته‌اند. بنابراین، دیگر نیازی به سرزنش او از سوی من نیست.

از طرف دیگر، من نیز روزی همین خطاها و شاید خطاهای بزرگ‌تری را تجربه کرده‌ام. اگر امروز در جایگاه بهتری نسبت به اعتیاد و درمان آن ایستاده‌ام، به لطف آموزش‌های کنگره است، نه به دلیل برتری بر دیگران. پس حق قضاوت یا سرزنش کسی را ندارم.

به جای سرزنش، کنگره آغوش باز را به ما می‌آموزد؛ آغوشی که پذیرای تازه‌واردان است. تازه‌وارد هنگامی که وارد کنگره می‌شود، باید احساس امنیت، احترام و محبت کند، نه اینکه احساس کند قرار است به خاطر گذشته یا اشتباهاتش مورد قضاوت قرار گیرد. شاید همین برخورد محبت‌آمیز، سرآغاز زندگی جدیدی برای او باشد.

برخی بر این باورند که کنگره بسیار سختگیرانه عمل می‌کند. من معتقدم کنگره مانند اتوبانی است که یک سمت آن پرتگاه و سمت دیگر، کوهی با احتمال ریزش و حضور حیوانات وحشی است. اگر به علائم توجه کنیم و با سرعت مطمئنه حرکت نماییم، به سلامت به مقصد خواهیم رسید. در غیر این صورت، سقوط خواهیم کرد. اگر با سرعتی کمتر از حد مطمئنه حرکت کنیم، طعمه حیوانات وحشی خواهیم شد و اگر سرعت بیش از حد باشد، احتمال ریزش کوه و سقوط را افزایش می‌دهیم. بنابراین، باید باور داشت که درمان در خارج از کنگره میسر نیست و در کنگره، حرکت طبق قوانین، حرمت‌ها و دستورات، تنها راه رسیدن به سلامت است.

به نظر من، اگر حرمت‌ها را به درستی درک و اجرا کنیم، هم خودمان از آرامش بیشتری برخوردار خواهیم بود و هم فضای کنگره، همان فضای امنی باقی خواهد ماند که هزاران نفر توانسته‌اند در آن به درمان، آموزش و آغاز زندگی تازه‌ای دست یابند.

نگارش: مرزبان محترم مسافر علیرضا
تهیه: تنظیم و ارسال: مسافر سینا
گروه خبری نمایندگی محمدی‌پور قم