وادی چهارم میگوید؛ "در مسائل حیاتی مسئولیت دادن به خداوند، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن"
مسئولیت به معنای مسئول بودن است و خودم باید در برابر انجام کارهایم پاسخگو باشم. منِ همسفر میدانم که تقدیر برای همه وجود دارد و این اعمال و رفتار من است که در این تقدیر نقش دارد و با توجه به اختیاری که داشتم، خودم تعیینکننده بودم چه راه و روشی را در زندگی پیش بگیرم و آن مشکلی که هماکنون برایم پیش آمده همان تقدیری است که با دست خودم رقم زدهام، درست است که این تقدیر من است؛ ولی میتوانم با قرار گرفتن در مسیر ارزشها تقدیرم را تغییر بدهم.
قبل از ورود به کنگره در زمان مصرف مسافرم، برای کوچکترین تا بزرگترین مسائل زندگیام دنبال مقصر میگشتم که همین موضوع باعث میشد حتی خدا را مقصر مشکلات زندگیام بدانم؛ مثلاً میگفتم خداوند مرا دوست ندارد، چرا من باید با یک مصرفکننده زندگی کنم، مگر چه گناهی کردهام؟ همیشه از خداوند میخواستم مسافرم درمان شود؛ حتی برای خداوند پاداش در نظر میگرفتم و میگفتم اگر درمان شود نذری میدهم و فلان کار خیر را انجام میدهم و خودم قدمی برای درمان و رهایی مسافرم برنمیداشتم؛ اکنون یاد گرفتهام اگر رها کنم، فرمانبردار راهنما باشم و در بند عشق و محبت باشم مسافرم نیز رها میشود. برای امور مالی نیز همیشه نذر و نیاز میکردم و بدون اینکه کوچکترین حرکتی انجام دهم از خداوند میخواستم به من ثروت بدهد، انتظار داشتم کار نکنم و خداوند خودش روزیام را برساند؛ اما اکنون به معنی این جمله "از من حرکت، از خداوند برکت" رسیدهام که باید به خداوند ایمان داشته باشم، در صراط مستقیم حرکت کنم و طبق آموزشهای کنگره عمل کنم تا به آنچه میخواهم برسم و خداوند همیشه راه را نشان میدهد؛ اما قدم برداشتن با خود من است.
نویسنده: همسفر نسترن رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
عکس: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ارسال: همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون دوازدهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی سهروردی اصفهان
- تعداد بازدید از این مطلب :
89