گروه خانواده- راز آرامشی که پشت مسئولیت‌پذیری پنهان شده است

این وادی با جمله‌ای آغاز می‌شود که شاید در نگاه اول کمی سنگین و دشوار به نظر برسد: «در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.»

برداشت من از این جمله آن است که خداوند به انسان عقل، تفکر و قدرت انتخاب عطا کرده است تا بتواند برای زندگی خود تصمیم بگیرد. خداوند همواره یاری‌رسان و هدایت‌کننده است؛ اما این ما هستیم که باید حرکت کنیم، تصمیم بگیریم و برای حل مشکلات خود قدم برداریم. اگر مسئولیت زندگی خود را نپذیریم و همه چیز را به تقدیر یا دیگران نسبت دهیم، در حقیقت از وظیفه‌ای که بر عهده ما گذاشته شده است، شانه خالی کرده‌ایم.

بسیاری از اوقات هنگامی که در زندگی با مشکل یا مانعی روبه‌رو می‌شویم، به دنبال مقصر می‌گردیم. گاهی شرایط را مقصر می‌دانیم، گاهی اطرافیان را و گاهی نیز شانس یا سرنوشت را عامل مشکلات خود می‌شماریم؛ اما این وادی به من آموخت که پیش از هر چیز باید به خودم نگاه کنم و ببینم سهم من در به وجود آمدن آن مشکل چه بوده است. زمانی که مسئولیت تصمیم‌ها و عملکرد خود را بپذیریم، راه تغییر نیز برای ما باز می‌شود.

در مقابل، اگر همیشه دیگران را مقصر بدانیم، هیچ‌گاه قادر نخواهیم بود شرایط زندگی خود را تغییر دهیم و به سمت رشد حرکت کنیم. یکی از نکات مهمی که در بخش نخست این وادی به آن اشاره شده است، موضوع تفکر است. هر تصمیمی که امروز می‌گیریم، می‌تواند آینده ما را تحت تأثیر قرار دهد. بسیاری از اتفاقاتی که امروز در زندگی ما وجود دارد، نتیجه انتخاب‌هایی است که در گذشته انجام داده‌ایم.

به همین دلیل لازم است پیش از هر تصمیمی تفکر کنیم و با آگاهی بیشتری مسیر خود را انتخاب نماییم. هرچه تفکر ما عمیق‌تر و آگاهانه‌تر باشد، نتایج بهتری نیز در زندگی خود مشاهده خواهیم کرد. در بخش دوم وادی، بیشتر درباره شناخت خویشتن صحبت می‌شود. اینکه انسان باید خودش را بشناسد و نقاط قوت و ضعف خود را ببیند. به نظر من تا زمانی که از ضعف‌های خود آگاه نباشیم، نمی‌توانیم برای اصلاح آن‌ها اقدامی انجام دهیم.

گاهی پذیرفتن اشتباهات برای انسان دشوار است؛ اما اگر آن‌ها را نپذیریم، امکان تغییر و رشد نیز وجود نخواهد داشت. زمانی که با خودمان صادق باشیم، راحت‌تر می‌توانیم برای بهتر شدن تلاش کنیم و قدم‌های مؤثرتری برداریم. این وادی به من آموخت که نباید منتظر باشم دیگران زندگی مرا تغییر دهند. هیچ‌کس نمی‌تواند به جای من فکر کند، آموزش ببیند یا برای رشد من تلاش نماید.

مسئولیت زندگی من بر عهده خود من است و تنها خودم می‌توانم مسیر حرکتم را انتخاب کنم. دیگران می‌توانند راهنما باشند و تجربه‌های خود را در اختیار من قرار دهند؛ اما حرکت کردن و عمل کردن وظیفه خود من است. در مسیر درمان نیز این موضوع کاملاً صادق است. اگر خودم نخواهم تغییر کنم و آموزش‌ها را جدی نگیرم، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.

درمان و موفقیت زمانی حاصل می‌شود که فرد با خواست و اراده خود وارد مسیر شود و برای رسیدن به هدفش تلاش کند. آموزش، تفکر و عمل سالم سه عاملی هستند که می‌توانند انسان را به نتیجه مطلوب برسانند. یکی دیگر از نکات زیبای این وادی، توجه به راه‌حل به جای بهانه‌جویی است. بهانه آوردن شاید برای مدتی انسان را آرام کند؛ اما هیچ مشکلی را حل نخواهد کرد.

در مقابل، مسئولیت‌پذیری به ما قدرت می‌دهد تا برای بهبود شرایط اقدام کنیم و به جای تمرکز بر موانع، به دنبال راه‌های عبور از آن‌ها باشیم. زمانی که مسئولیت زندگی خود را بپذیریم، احساس توانمندی بیشتری خواهیم داشت و با امید و انگیزه بیشتری به مسیر خود ادامه خواهیم داد. من از وادی چهارم آموختم که هر انسانی توانایی تغییر زندگی خود را دارد.

اگر مسئولیت اعمال و تصمیم‌های خود را بپذیریم، آموزش ببینیم و با صبر، تفکر و پشتکار حرکت کنیم، می‌توانیم به نتایج ارزشمندی دست پیدا کنیم. هیچ تغییری یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد؛ اما با استمرار و حرکت در مسیر درست، رسیدن به تعادل و آرامش امکان‌پذیر خواهد بود. در پایان، برداشت من از وادی چهارم این است که مسئولیت زندگی خود را بپذیریم، از سرزنش دیگران دست برداریم و برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش کنیم.

هرچه مسئولیت‌پذیرتر باشیم، آگاهی، آرامش و موفقیت بیشتری را در زندگی تجربه خواهیم کرد و به جایگاه واقعی‌تری از انسانیت نزدیک خواهیم شد. از آقای مهندس دژاکام سپاسگزارم که با این آموزش‌های ارزشمند، مسیر درست زندگی، تفکر و مسئولیت‌پذیری را به ما می‌آموزند.

منبع: سی‌دی وادی چهارم، بخش‌های ۱، ۲ و ۳

نویسنده: همسفر خدیجه، رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)

ویرایش و ارسال: همسفر سمانه، رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)دبیر سایت