انتحاب مسیر در دست ما است.

جلسه هشتم از دوره نهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره‌۶۰، نمایندگی ماهشهر به استادی مسافر مصطفی، نگهبانی مسافر فضیل و دبیری همسفر محمد با دستور جلسه 《 وادی چهارم و تاثیر آن روی گن  》 در روز یکشنبه ۳۱ خردادماه راس ساعت ۱۷ آغاز شد.

سخنان استاد:

سلام دوستان، مصطفی هستم، مسافر.
دستور جلسهٔ امروز، وادی چهارم است؛ در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن است. ما همیشه با این وادی سر‌و‌کار داریم و درگیر این قضیه هستیم که مشکلاتی را خودمان درست می‌کنیم، بعد گردن دیگران می‌گذاریم و همیشه دیگران را مقصر می‌دانیم، خواه دیگران را مقصر بدانیم یا خداوند.
من قبل از اینکه وارد کنگره شوم، مرتباً درگیر این بودم که کی مقصر است؟ کی باعث شد من پیشرفت نکنم؟ خدا را شکر که وقتی به کنگره آمدم، با آموزشهای آن توانستم خودم را اصلاح کنم، مسئولیت‌های خودم را بهتر انجام بدهم و در مسیر بهتری قدم بگذارم.
ما در کنگره راهنما داریم. وظیفهٔ راهنما این نیست که  مسئولیت‌های مرا گردن بگیرد، یا سی‌دی برای من بنویسد، یا دارویم را تنظیم کند. اینها مسئولیت خود من است. راهنما راه را به ما نشان می‌دهد که این مسیر، مسیر شماست. این خود من هستم که باید مسئولیتم را انجام دهم. دقیقاً مثل کوهنوردی است که می‌خواهید به کوه بروید و راهنما دارید؛ او نمیتواند به شما لباس بدهد، فقط راه را نشان میدهد. از راه استفاده کنیم و به قول معروف به  بیراهه نرویم. ما باید خودمان ابزارهای لازم را در مسیری که می‌رویم، فراهم کنیم. در اصل باید مسئولیت خودمان را گردن بگیریم. در کارهایمان سعی کنیم مسئولیت‌پذیر باشیم و اشتباهاتی که انجام می‌دهیم، این نباشد که بخواهیم گردن خداوند بگذاریم و بگوییم  باعث شد نتوانم پیشرفت کنم.
ما خودمان هستیم که باید راه را انتخاب کنیم. خداوند وقتی ما را به وجود آورد، دو راه پیش روی ما گذاشت: یکی راه درستی و نیکی و دیگری راه زشتی و پلیدی است.اختیار در دست ماست که انتخاب کنیم کدام راه را برویم. هر راهی را هم انتخاب کردیم، همان مسیر را طی می‌کنیم و تبعات و مسئولیت‌هایی دارد که باید آنها را بپذیریم.
در کنگرهٔ ۶۰، هرکدام از ما مسئولیت‌هایی داریم که باید به‌ درستی انجام دهیم و مسئولیت‌ خود را گردن دیگری نیندازیم. چرا که مسیر، مسیری است که باید درست پیش برود و با مسئولیتهایی که به ما واگذار شده، باید آنها را انجام دهیم.
من وقتی دچار اعتیاد شدم، دیگران را مقصر می‌دانستم؛ می‌گفتم فلان شخص باعث شد من معتاد شوم. همیشه او را مقصر می‌دانستم و به خاطر این همیشه ناراضی بودم، چون وقتی معتاد بودم، کارهایم را درست انجام نمی‌دادم؛ تا ظهر می‌خوابیدم و هیچکدام از کارهایم درست انجام نمی‌شد. همیشه خداوند را مقصر میدانستم که من را دوست ندارد و حرفهایی برای خودم درست می‌کردم.
اما وقتی به کنگره آمدم، واقعاً به این رسیدم که نه، آن کسی که با من  تریاک می‌کشید مقصر نیست؛ من خودم هستم و باید مسئولیت اعتیاد خودم را قبول کنم. انشاءالله که همهٔ ما بتوانیم از این وادی واقعاً بهرهٔ درست ببریم. چون وادی چهارم، در زندگی همهٔ ما سروکار دارد و باید یاد بگیریم با آن زندگی کنیم‌.

گروه سایت نمایندگی ماهشهر
تایپ: مسافر محمود و مسافر سیاوش
ویرایش و ارسال مطلب: مسافر فضیل