مسئولیت پذیری، کلید رهایی

امروز سه شنبه ١۴٠۵/٠۴/٠٢ جلسه نهم از دوره هشتم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶٠ زاهدان با دستور جلسه "وادی چهارم و تأثیر آن بر روی من" به استادی مسافر منصور،  نگهبانی مسافر رامین،  دبیری موقت مسافر علی اکبر ساعت ١٧ آغاز بکار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خدا را شاکرم که در کنگره ۶۰ حضور دارم و از این فضای سرشار از عشق، آموزش و انرژی بهره‌مند می‌شوم. از جناب آقای مهندس دژاکام، بنیان‌گذار کنگره ۶۰، صمیمانه سپاسگزارم که چنین مکان امن و ارزشمندی را برای ما فراهم کردند تا امروز بتوانیم حال خوبی را تجربه کنیم. همچنین از راهنمای عزیزم، آقای جواد محبی، تشکر می‌کنم که افتخار رهجویی ایشان را داشتم و با محبت، صبر و دلسوزی برای من زحمت کشیدند تا بتوانم به جایگاه امروز برسم. از تمامی خدمتگزاران و عزیزانی که بی‌چشمداشت خدمت می‌کنند نیز قدردانی می‌کنم.

دستور جلسه امروز، وادی چهارم است؛ وادی‌ای که به من آموخت مسئولیت زندگی خود را بپذیرم. پیش از آشنایی با کنگره، عادت داشتم مسئولیت بسیاری از مسائل زندگی‌ام را بر عهده خداوند بگذارم و خود را کنار بکشم. هر مشکلی پیش می‌آمد، می‌گفتم خدا درستش می‌کند و در واقع با خداوند معامله می‌کردم. اما در کنگره آموختم که تفکر، تصمیم‌گیری و عمل، وظیفه من است و باید مسئولیت انتخاب‌ها و عملکرد خود را بپذیرم.

سال‌ها هر اتفاقی که رخ می‌داد، دیگران را مقصر می‌دانستم. حتی در مورد اعتیاد خودم می‌گفتم خدا نگذرد از کسی که اولین بار مواد را به من تعارف کرد؛ در حالی که امروز می‌دانم این نگاه، نوعی سلب مسئولیت از خویشتن است. حقیقت این است که اگر خودم نمی‌خواستم، معتاد نمی‌شدم. پذیرش این مسئولیت، یکی از مهم‌ترین درس‌هایی بود که در کنگره آموختم.

خدا را شکر می‌کنم که مسیرم به کنگره ۶۰ رسید و توانستم به حال و روز امروز دست پیدا کنم. من سی سال معلم بودم، اما به اعتقاد من، کنگره ۶۰ دانشگاهی است که درس زندگی، تفکر، مسئولیت‌پذیری و انسان شدن را آموزش می‌دهد. این مجموعه توانست تغییرات عمیق و مثبتی در نگرش و رفتار من ایجاد کند.

در کنگره می‌آموزیم که ابتدا باید تفکر کنیم و سپس تصمیم بگیریم. ما بیهوده به این جهان نیامده‌ایم و هرکدام رسالتی بر عهده داریم. همچنین آموخته‌ایم که دست‌های آسمانی همان القائات و الهاماتی هستند که می‌توانند انسان را به سمت ارزش‌ها یا ضد ارزش‌ها هدایت کنند. برای مثال، فردی که مرتکب جرم می‌شود و سپس در زندان از خداوند طلب کمک می‌کند، ابتدا باید مسئولیت اعمال خود را بپذیرد.

من نیز روزی گرفتار اعتیاد شدم، اما با ورود به کنگره، استفاده از آموزش‌ها و راهنمایی عزیزان، توانستم در مسیر درمان قرار بگیرم. امروز باور دارم هرگاه در مسیر ارزش‌ها و صراط مستقیم حرکت کنیم، خداوند از طریق الهام، آگاهی و نیروهای مثبت، ما را یاری خواهد کرد.

وظایف خداوند مشخص است و وظایف ما نیز در قبال خداوند روشن است. همان‌طور که یک پدر در برابر همسر و فرزندان خود مسئولیت دارد، هر یک از ما نیز در قبال زندگی و اطرافیانمان وظایفی بر عهده داریم. خداوند امکانات لازم را در اختیار ما قرار داده است؛ اگر اکسیژن نبود، هیچ‌کدام از ما زنده نمی‌ماندیم. اما انجام وظایف شخصی بر عهده خود ماست.

آقای مهندس دژاکام مثال زیبایی می‌زنند که اگر کت یا لباس ما پاره شود، نمی‌توانیم بنشینیم و فقط بگوییم: «خدایا لباس مرا درست کن.» همان‌طور که با گفتن «حلوا، حلوا» دهان شیرین نمی‌شود، برای رسیدن به نتیجه نیز باید حرکت کنیم، تلاش کنیم و مسئولیت اعمال خود را بپذیریم.

در پایان، بار دیگر از بنیان کنگره ۶۰، مرزبانان، ایجنت، راهنمایان، خدمتگزاران و تمامی عزیزانی که این مکان مقدس را برای رشد و آموزش ما فراهم کرده‌اند، صمیمانه تشکر می‌کنم.

نگارش : مسافر مجتبی (لژیون چهارم راهنما آقای سعید)
ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم راهنما آقای جواد)