اختیار بزرگترین هدیه خداوند به انسان

ششمین جلسه از دوره بیستم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره‌۶۰، همسفران نمایندگی چالوس، با استادی اسیستانت همسفر صدیقه، نگهبانی همسفر زهرا و دبیری همسفر فرشته با دستور جلسه «وادی چهارم و تاثیر آن روی من»  در روز دوشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد: 

از دبیر، نگهبان و همسفر پرنیان تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند. خوشحالم که امروز در کنار شما هستم از شما آموزش می‌گیرم و حس خوب دریافت می‌کنم. دستور جلسه امروز وادی چهارم «در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن» است.

آموزش‌های کنگره به‌ صورت پلکانی به ما یاد می‌دهد که چگونه تفکر خود را اصلاح کنیم و مسئولیت زندگی خودمان را بپذیریم. در وادی سوم یاد می‌گیریم که هیچ‌کس جز خودمان نمی‌تواند مشکلات ما را حل کند. خیلی وقت‌ها زمانی‌که با سختی روبه‌رو می‌شویم به جای این‌که مسئولیت خودمان را بپذیریم، می‌گوییم: «خدایا خودت درستش کن.» در حالی‌که خداوند همیشه همراه ما هست؛ اما از ما هم می‌خواهد حرکت کنیم و قدم برداریم.

وادی چهارم دقیقاً همین را به ما آموزش می‌دهد؛ این‌که مسئولیت زندگی خودمان را بپذیریم. دعا کردن، نذر کردن و توکل کردن بسیار ارزشمند است؛ اما بدون عمل نتیجه‌ نخواهد داشت. درست مثل دانش‌آموزی که فقط دعا کند قبول شود؛ اما درس نخواند.

در آموزش‌های کنگره می‌بینیم که سه مثلث داریم: خواست، تقدیر و فرمان الهی. یکی از زیباترین جملاتی که بارها و بارها برای خودم تکرار می‌کنم، سخن آقای مهندس است که می‌فرمایند: «در هر جای جهان هستی و در هر مرحله‌ از زندگی که باشیم یا در حال پس دادن تقاص هستیم که آن هم آموزش دارد یا در حال آموزش گرفتن هستیم.» شاید در ابتدا با شنیدن عبارت «تقاص پس دادن» بگوییم: «من چه گناهی کرده‌ام؟ من چه کاری انجام داده‌ام؟»؛ اما ما آموزش گرفته‌ایم که فقط این جهان هستی نیست و ممکن است بسیاری از مسائل را از جهان‌های قبل با خودمان آورده باشیم.

شاید بعضی‌ها این حرف را افراطی بدانند. شاید من هم در ابتدای سفر چنین فکری می‌کردم. شاید برای بعضی‌ها خنده‌دار باشد که بگویم: «من خوشحالم که در زندگی‌ خود مصرف‌کننده داشتم.» برای کسانی که تازه وارد کنگره شده‌اند، شاید این حرف اغراق‌‌آمیز یا حتی تمسخرآمیز باشد؛ اما برای من امروز مانند روز روشن است و کاملاً آن را درک می‌کنم. واقعاً از صمیم قلبم می‌گویم که خوشحالم در زندگی‌ خود مصرف‌کننده داشتم؛ زیرا من پدری مصرف‌کننده داشتم و وارد زندگی‌ جدید شدم که بعدها متوجه شدم همسرم نیز مصرف‌کننده است. پرونده اعتیاد در زندگی من باز بود و خدا را هزاران بار شکر می‌کنم که وارد جایگاهی شدم که در آن آموزش می‌بینم و وارد جایی شدم که ابتدا خودم را شناختم.

به واسطه آموزش‌های وادی چهارم یاد گرفتم که خداوند به ما قدرت تفکر، تعقل و مهم‌تر از همه اختیار داده است. خداوند راه را نشان می‌دهد، نیروهای کمکی را می‌فرستد و الهام می‌کند؛ اما انتخاب نهایی با خود ما است که در مسیر مستقیم حرکت کنیم یا نه.

ما همسفرها زمانی‌که وارد کنگره می‌شویم در واقع مسئولیت خودمان را می‌پذیریم. راهنما راه را نشان می‌دهد؛ اما این من هستم که باید حرکت کنم، آموزش بگیرم، سی‌دی بنویسم، حرمت‌ها را رعایت کنم و قوانین را اجرا کنم. راهنما قرار نیست من را با خودش به مقصد برساند او فقط مسیر را به من نشان می‌دهد.

من یاد گرفتم که به جای کنترل کردن مسافرم، روی خودم کار کنم. مسئولیت من این نیست که مدام مراقب باشم او چه کرده یا چه نکرده است. مسئولیت من این است که حال خودم را خوب کنم، آموزش بگیرم و فضای زندگی‌ را بهتر کنم. خداوند مسافر من را بیشتر از من دوست دارد و قطعاً مراقب او هست. من فقط باید نقش خودم را به درستی انجام بدهم.

نکته دیگری که یاد گرفتم این است که زمان‌بندی خداوند با زمان‌بندی ما متفاوت است. خیلی وقت‌ها ما عجله داریم؛ اما خداوند بهتر از ما می‌داند چه چیزی به صلاح ماست و چه زمانی باید اتفاق بیفتد. وظیفه ما این است که در مسیر درست حرکت کنیم، صبر داشته باشیم و امید خود را از دست ندهیم.

در پایان می‌خواهم بگویم که در کنگره برای خودتان هدف و دستاوردی داشته باشید. هر کدام از ما می‌توانیم رشد کنیم، خدمت کنیم و به جایگاه‌های بالاتری برسیم. این مسیر برای همه ما دست‌یافتنی است؛ فقط کافی است آموزش بگیریم، عمل کنیم و ادامه بدهیم.

در ادامه اهدای تقدیرنامه لژیون سردار:

مرزبان کشیک: همسفر سکینه، مسافر ملک‌آرا
تایپ: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر هانیه (لژیون ششم)
عکاس: راهنما همسفر غزل (لژیون سوم)
ارسال: همسفر سکینه مرزبان خبری
همسفران نمایندگی چالوس