انسان باید تمام تلاش خود را برای رسیدن به اهدافش به کار گیرد

رهجویان لژیون دوم در ارتباط با دستور جلسه نوشتند: 

همسفر ملیحه

در وادی چهارم می‌آموزیم: در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن. در این وادی یاد گرفتیم در همه‌جا قانون مسئولیت وجود دارد و مسئولیت همیشه دوطرفه است. خداوند بعد از خلق انسان، او را سر یک دوراهی قرار داد یکی صراط مستقیم (ارزش‌ها) و دیگری ضد ارزش‌ها. اگر انسان راه مستقیم را انتخاب کند، به خواسته‌اش می‌رسد و اگر دعا هم بکند اجابت می‌شود. ولی نمی‌شود که مسیر را اشتباه برود و بعد بگوید «خدایا اشتباه کردم، حالا تو قدرت مطلق هستی درست کن» بدون ذره‌ای تلاش، کار را به خدا بسپارد.

هر انسان مسئول کار خودش است. حتی روی شانس هم نمی‌شود حساب کرد فقط روی وجود اندیشه، تلاش و آموزش خودش می‌تواند حساب کند و باید مسئولیت خودشان را به عهده بگیرند. مثلاً ما رهجویان با حضور در کنگره باید مسئولیت کارهای خودمان را به عهده بگیریم؛ درست سفر کنیم، از راهنمای خود بخواهیم به ما خدمت بدهد. ابتدا باید رهجو مسئولیت‌پذیری باشیم تا مسئولیت به ما واگذار شود.

من قبل از کنگره اخلاقی داشتم اگر چشمم به بزرگ‌تر از خودم می‌افتاد، دیگر کاری انجام نمی‌دادم. مثلاً وقتی خانه مادرم بودیم؛ اگر خواهر بزرگ‌ترم بود از زیر کار شانه خالی می‌کردم. ولی با آموزش‌های ناب کنگره فهمیدم هر کسی مسئول امورات خودش است و نباید آن را به گردن بقیه یا خدا بیندازد. مثلاً بگوید «خدایا من فقط نماز می‌خوانم و دعا می‌کنم هیچ تلاشی نمی‌کنم، فقط بگو خدایا خودت بهترین‌ها را رقم بزن.» در قدیم شنیده‌ایم  می‌گویند: «از انسان حرکت، از خدا برکت.» انسان باید تمام تلاش خود را برای رسیدن به اهدافش به کار گیرد.

در پایان، خدا را شکر می‌کنم که در این مسیر قرار گرفتم و می‌خواهم از استاد با عشقم، همسفر بتول، تشکر و قدردانی کنم. واقعاً با عشقی ناب به ما آموزش می‌دهند. ان‌شاءالله بتوانم تمام زحماتی که برای ما می‌کشند را جبران کنم، رهجوی خوبی باشم و خدمتگزار ماندگار کنگره باشم.

همسفر مهناز

وادی‌ها مانند ستون‌هایی هستند که جهان‌بینی ما را می‌سازند و راه روشن و درست زندگی را به ما می‌آموزند.‌

وادی اول به من درست فکر کردن را آموخت. وادی دوم، هیچ مخلوقی بیهوده قدم به هستی ننهاده. در وادی سوم فهمیدم هیچ‌کس به‌اندازه خودمان به فکر ما نیست. اما وادی چهارم به من فهماند در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن. 

زمانی که من در گوشه‌ای بنشینم و برای خواسته خود هیچ تلاشی نکنم و دائماً بگویم «همه چیز را به خدا می‌سپارم، او خودش کارهایم را درست می‌کند» این یعنی فرار از مسئولیت؛ در چنین موقعی نه جایگاه خودم را می‌توانم تشخیص دهم و نه جایگاه خداوند. 

در این وادی یاد گرفتم خداوند انسان را خلق کرد و ابزارهایی مانند قدرت عقل و تفکر در اختیار او قرار داد. حال من می‌توانم با در اختیار داشتن این ابزارها و گرفتن آموزش‌های درست، در مسیر زندگی‌ام به‌درستی قدم بردارم. 

در این وادی متوجه شدم برای رسیدن به هدف و خواسته‌هایم باید تلاش کنم و بدانم کدام خواسته من معقول و کدام نامعقول است. باید خود در مورد کارهایم فکر کنم و بدانم زمانی به نتیجه درستی خواهم رسید که به قدرت مطلق متصل باشم و در جهت مثبت حرکت کنم. 

زمانی که من مسئولیتم را به‌درستی انجام دهم و آن را به خداوند واگذار نکنم؛ آن‌جاست که خداوند و نیروی الهی به یاری من خواهند آمد و مرا یاری می‌کنند، مشروط بر اینکه من نیز در جهت خواسته‌های معقول و عقلانی خود قدم بردارم. 

در آخر، خداوند را شکر می‌کنم که در مسیر سبز کنگره در حال گرفتن بهترین آموزش‌ها هستم.

رابط‌خبری: همسفر ثریا رهجوی راهنما همسفر بتول (لژیون دوم)
همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم) دبیر سایت
ویرایش: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سودابه (لژیون اول) 
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سودابه (لژیون اول) نگهبان سایت

همسفران نمایندگی غزالی مشهد