وادی‌ها نقش اساسی و انکارناپذیر در سازندگی نفس من دارند

راهنما همسفر زهرا:

وادی‌ها در کنگره ۶۰، نقش اساسی و انکارناپذیر در سازندگی نفس من دارند و همچون ستون‌هایی استوار، بنیان تفکر و رشد مرا شکل می‌دهند.

وادی‌های نخست، دوم و سوم، بیش از همه، مرزهای تفکر را به من نمایاندند، آموختم که باید بیندیشم و درک کنم که بیهوده به این جهان قدم نگذاشته‌ام، در هستی، هیچ پدیده‌ای یک‌طرفه نیست؛ رابطه‌ها همواره دوطرفه‌اند: پدر و فرزند، همسران، دو دوست، استاد و شاگرد، و حتی رابطهٔ خداوند و بنده؛ اما پرسش بنیادین این است که مرز مسئولیت‌ها از کجا آغاز می‌شود و به کجا ختم می‌گردد؟ کدام مسئولیت بر عهدهٔ خداست و کدام بر دوش انسان؟ من نمی‌توانم وظایف خود را به خداوند واگذار کنم و خود به تماشا بنشینم؛ گویی او غول چراغ جادویی است که هر بامداد فهرستی از خواسته‌ها و فرمان‌ها برایش می‌فرستم تا این را اصلاح کند یا آن را به مرادش برساند.

انسان‌ها آرزوهای گوناگونی دارند؛ اما راه درست این است که در جهت خواسته‌های خویش گام برداریم؛ چراکه انسان چیزی جز حاصل کوشش خود نیست، سپس باید بر خدا توکل کرد. مراحل توکل، رضا و تسلیم را پشت سر می‌گذاریم که در این میان، مرحلهٔ تسلیم از والاترین درجات است. اگر واقعاً به این درک برسیم، دیگر از کسی گلایه نمی‌کنیم، ناله سر نمی‌دهیم و شکوه بی‌جا نمی‌آوریم، کارهایمان را با آرامش و آسایش انجام می‌دهیم، بدون آنکه توقعی از دیگران داشته باشیم؛ جز درخواست راهنمایی.

خداوند مسیرها را با نشانه‌هایی روشن کرده و دو راه پیش روی ما نهاده است، کافی است با دانش و آگاهی، راه درست را برگزینیم تا به گرفتاری نیفتیم، شرط اصلی این انتخاب، شناخت است؛ و کنگره ۶۰ شناخت‌های ژرف و گسترده‌ای را در اختیار من نهاده است.

دست‌های آسمانی تنها به القای افکار می‌پردازند و باقیِ راه، بر دوش خود ماست، اگر قدرت مطلق را به‌درستی بشناسم، در صلح و آرامش نسبی زندگی خواهم کرد؛ از تیک‌های عصبی رهایی می‌یابم، حرص نمی‌خورم و رنج کمتری متحمل می‌شوم، توکل بر خدا، در عملِ ما معنا پیدا می‌کند، اگر اندیشه‌ ما نادرست باشد، برای خود دردسرهای بیشمار می‌آفرینیم و هرچه افکار منفی‌تر باشند، آسیب‌های جسمانی بیشتری نیز دامن‌گیر ما خواهد شد.

همسفر فاطمه:

وادی چهارم می‌آموزد که در مسائل حیاتی، واگذاری مسئولیت به خداوند، در حقیقت سلب مسئولیت از خویشتن است، در این وادی درک کردم که همه‌ مسئولیتها دوطرفه هستند؛ هم من در برابر خداوند مسئول هستم و هم خداوند در قبال من. او مرا آفرید، به من اختیار عطا کرد و ابزارهایی همچون عقل، قدرت تفکر و فرستادگان خویش را در اختیارم نهاد، با بهره‌گیری از این ابزارها و آموزش‌های دریافتی، می‌توانم در مسیر صراط مستقیم گام بردارم؛ آنگاه خداوند و نیروهای الهی، مرا یاری و هدایت خواهند کرد، وظیفه من، پذیرش کامل مسئولیت زندگی، تلاش و حرکت پیوسته است؛ اینجاست که خداوند برکت را در گامهایم جاری میسازد.

وادی چهارم به ما می‌گوید که سپردن کامل امور زندگی به خداوند، به‌معنای کنار گذاشتن مسئولیت خویش است، در این وادی، مرز میان مسئولیت الهی و مسئولیت انسانی تا حد زیادی روشن میشود؛ چراکه درخواستها و دریافتهای ما از خداوند، ممکن است با یکدیگر تفاوت داشته باشد.

در وادی تفکر برای ما آشکار شد که سهم اعظم مسئولیت زندگی، بر دوش خود ما است؛ همان‌گونه که مشکلات را خود پدید می‌آوریم، باید خود نیز راه رهایی را بیابیم، خداوند پس از آفرینش، دو راه پیش روی ما نهاد و اختیار انتخاب را به ما سپرد: راه گفتار و کردار راستین، یا راه فسق و فجور، نباید توقع داشت همه‌ی دعاهایمان مستجاب شود؛ مگر آنکه در مسیر ارزشها و صراط مستقیم حرکت کنیم.

همسفر معصومه:

وادی چهارم می‌گوید: در مسائل حیاتی، مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویش. وادیهای یک تا چهار، ما را برای آغاز حرکتی اصولی و درست در زندگی آماده میسازند.

وادی اول، جایگاه حقیقی تفکر را به ما نشان داد؛ وادی دوم، پوچی و یأس را از ما زدود؛ وادی سوم آموخت که هیچکس به اندازه خودمان به فکر ما نیست؛ و وادی چهارم، مسئولیت‌پذیری را در امور حیاتی به ما یادآوری کرد، خداوند نعمت‌ها و امکانات را در اختیار ما نهاده است؛ اما ادامه مسیر، بر عهده خود ما است.

در این وادی آموختم که خواسته‌های معقول خود را بشناسم، امروز پیش از هر کاری، می‌اندیشم و می‌دانم که موفقیت در گرو اتصال به نیروی برتر است؛ هر زمان که قدرت مطلق را بخوانم، یاریم میکند؛ اما به شرط آنکه من نیز از هیچ کوششی فروگذار نکنم؛ در پایان، از آقای مهندس عزیز که این مجموعه ارزشمند را طراحی کردند تا بسیاری به رهایی و زندگیِ درست دست یابند، سپاسگزارم.

همسفر سمیه:

اگر امروز وادی چهارم بر رفتار و خلقیات من تأثیر گذاشته، مرهون درک عمیق وادی اول است. اکنون به زیبایی، پیوستگی و زنجیروار بودن وادی‌ها را درک می‌کنم، وقتی مسئولیت وظایف خویش را می‌پذیرم؛ در حقیقت به شکوه و اقتدار خود در هستی اقرار کرده‌ام، ما انسان‌ها باید بدانیم که موجوداتی مختاریم و خود می‌توانیم راه ارزشی یا ضدارزشی را برگزینیم، وادی‌ها، ستون‌های زیربنای جهانبینی ما هستند؛ قوانینی که بر جهان ما حاکم‌اند و راه روشن زیستن را به ما می‌نمایانند.

وادی چهارم می‌گوید: مسئولیت دادن به خداوند، یعنی سلب مسئولیت از خویش. اگر انسان گوشه‌ای بنشیند، تلاشی نکند و همه‌چیز را به خدا بسپارد؛ در حقیقت از مسئولیت خود گریخته است، چنین انسانی، نه جایگاه خود را شناخته و نه جایگاه خداوند را. تنها زمانی می‌توانیم از یاری الهی بهره‌مند شویم که نخست، مسئولیت خویش را به نیکوترین وجه به انجام رسانده باشیم.

مشارکت گروهی لژیون دوم

رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر شهلا رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون چهارم )
همسفران نمایندگی دهخدا قزوین