تا خداوند نخواهد برگ از درخت نمی‌افتد

جلسه اول از دوره پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی بردسکن به استادی همسفر نرگس، نگهبانی همسفر زینب و دبیری همسفر زینب با دستور جلسه《وادی چهارم (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تاثیر آن روی من 》روز دوشنبه ۱ تيرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

واد‌ی‌ها همانند ستون‌هایی هستند که زیربنای جهان‌بینی ما را می‌سازند، قوانینی هستند که در جهان ما حاکم هستند و راه روشن و درست زندگی‌کردن را به ما می‌آموزند. وادی دوم؛ پوچی و ناامیدی را از بین می‌برد. وادی سوم؛ به ما می‌گوید: هیچ‌کس به اندازه خود ما به فکر ما نیست؛ پس منتظر کمک دیگران نباشیم. وادی چهارم؛ به ما می‌فهماند که در مسائل حیاتی، مسئولیت به عهده خود ما است، اگر من به دلیل جهل و نادانی خودم، از صراط مستقیم خارج شده‌ام و مشکلاتی برای من به وجود آمده است، من خودم مسئول اصلاح آن‌ها هستم نه خداوند. 

خداوند، معجزه، نعمت و تمام امکانات را در اختیار ما گذاشته است، بقیه کارها به عهده خود انسان است. ما با حرکت در این وادی، باید سعی و تلاش کنیم تا بتوانیم در زندگی خود، جایگاه و مسئولیت خداوند، جایگاه و مسئولیت خود را مشخص کنیم. برخی می‌گویند؛ تا خداوند نخواهد، هیچ برگی از درخت نمی‌افتد؛ البته این حرف درست است، اما اگر خود ما خواسته باشیم تمام برگ‌های یک درخت را بریزیم یا حتی آن درخت را از ریشه در آوریم، آیا نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم؟

 البته با فراهم بودن شرایط لازم و خواسته خود می‌توانیم، این کار را انجام دهیم؛ پس من باید بدانم که مسئولیت همه کارها در زندگی بر عهده خود من است و تا خودم نخواسته باشم، هیچ کاری اتفاق نمی‌افتد. هیچ‌گاه نباید مسئولیت کارها و حل مشکلات خود را بر عهده دیگران و یا حتی خداوند واگذار کنم. خداوند می‌گوید؛ از تو حرکت از من برکت، من تا حرکت نکنم، خداوند هیچ کاری برای من انجام نخواهد داد. در این وادی اشاره نشده است که خداوند در زندگی انسان نقشی ندارد، بلکه می‌گوید؛ خداوند قوانین هستی را برقرار کرده است و ابزار لازم برای حرکت را در اختیار انسان قرار داده است.

 خداوند به انسان عقل، اختیار، نیروی تفکر و انتخاب بخشیده است؛ بنابراین نباید انتظار داشته باشیم بدون این‌که هیچ حرکت و تلاشی داشته باشیم، خداوند مشکل ما را حل کند بدون این‌که هیچ حرکت و تلاشی داشته باشیم. این موضوع اصلاً با قوانین اصلی هماهنگی ندارد؛ البته توکل کردن به خداوند، جای خودش را دارد، ولی توکل کردن، وقتی معنا دارد که ما تمام تلاش خود را برای حل مشکلات انجام داده باشیم. 

من قبل از این‌که با آموزش‌های کنگره آشنا شوم، همیشه فقط می‌خواستم با گریه، زاری و دعا به درگاه خداوند مشکلات خود را حل کنم و از خودم هیچ حرکتی نشان نمی‌دادم، ولی حالا با آموزش‌های کنگره فهمیدم که تا خودم حرکت نکنم و مسئولیت تمام کارها را به عهده نگیرم، هیچ مشکلی را نمی‌توانم حل کنم، به قول معروف؛ کس نخوارد پشت من، جز ناخن انگشت. از دیدگاه جهان‌بینی مسئولیت یعنی؛ ارتباط مستقیم با رشد عقل، یعنی؛ هرچه انسان در پذیرش مسئولیت‌ها بیشتر تلاش کند، عقل او فرصت بیشتری برای تصمیم‌گیری و فرماندهی پیدا می‌کند.

 اما اگر همیشه در مشکلات، دیگران را مقصر بداند در واقع اختیار زندگی خود را با آنها واگذار کرده است، در چنین شرایطی عقل هیچ رشدی نمی‌کند، بلکه کم‌کم احساس ناتوانی و ضعف می‌کند، پس اگر به دنبال آرامش، رشد عقل و رسیدن به فرمان عقل هستیم باید هرچه بیشتر مسئولیت پذیر شویم و از سپردن مسئولیت‌های خود به دیگران و خداوند پرهیز کنیم.

تقدیر از نگهبان و دبیر قبلی توسط نگهبان و دبیر فعلی

مرزبانان کشیک: همسفر مریم و مسافر محمد
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر رقیه(لژیون اول)
تایپیست: همسفر صدیقه رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم مرزبان خبری
همسفران نمایندگی بردسکن