در آسمان کنگره۶۰ ستارگانی میدرخشند که با نگاهی ژرف و قلبی لبریز از عشق، مسیر رهایی را برای مسافران هموار میکنند. امروز فرصتی دست داد تا با یکی از ستونهای استوار این بنای عظیم، دیدهبان مسافر احمد همسخن شویم. ایشان که سالها است در جایگاههای مختلف خدمت کردهاند تجلی بارز پیام هستند. در ادامه مشروح این گفتگو را با هم میخوانیم.
سؤال: لطفاً به رسم کنگره ۶۰ خودتان را معرفی کنید و بفرمایید تاکنون در چه جایگاههایی خدمت کردهاید؟
دیده بان محترم آقای حکیمی: سلام دوستان احمد هستم یک مسافر، آنتی ایکس مصرفی شیره و تریاک، مدت سفر اول حدودا ۱۰ ماه، روش درمان DST با اپیوم، راهنما آقای مهندس دژاکام، رشته ورزشی تیراندازی با کمان و تقریبا همه جایگاههای خدمتی را تجربه کردم.
سؤال: در تمام سالهایی که در کنگره ۶۰ حضور داشتهاید، کدام اتفاق بیش از همه بر شما تأثیر گذاشته است؟
پاسخ: در این مسیر، فراز و فرودهای بسیاری را تجربه کردهام. به اعتقاد من، این فرازها و فرودها بخشی از آموزش هستند. زمانی که انسان در فرازها قرار میگیرد، از انرژی، امید و حال خوب بهرهمند میشود و هنگامی که در فرودها قرار میگیرد، با فشارها، ناراحتیها، درگیریهای ذهنی و جولان نیروهای بازدارنده مواجه میشود.
من نیز از این قاعده مستثنا نبودهام و اتفاقات متعددی را تجربه کردهام؛ اما چند رویداد خاص تأثیر عمیقی بر من گذاشت و مسیر رشدم را هموار کرد. یکی از مهمترین آموزشهایی که دریافت کردم، مربوط به جایگاه خدمت بود. اساس رشد در کنگره ۶۰ خدمت است؛ زیرا زمانی که انسان در جایگاه خدمت قرار میگیرد، فرصت پیدا میکند گرههای درونی خود را شناسایی کند و برای رفع آنها اقدام نماید.
سؤال: منظورتان از شناسایی گرههای درونی چیست؟
پاسخ: گاهی در مسیر خدمت، اتفاقاتی رخ میدهد که موجب رنجش یا ناراحتی میشود. ممکن است فردی به دلیل ناآگاهی یا کمبود اطلاعات، سخنی بگوید یا عملی انجام دهد که باعث سوءتفاهم شود. در چنین شرایطی اگر انسان به دنبال مقصر در بیرون از خود بگردد، چیزی به دست نمیآورد؛ اما اگر بپذیرد که خودش نیز در آن مسئله سهمی داشته است، راه رشد برای او باز میشود.
حتی مرحله بالاتر این است که فرد بپذیرد سهم و نقش خودش در آن اتفاق بیشتر از دیگران بوده است. در این صورت به جای تمرکز بر دیگران، به خود میپردازد، اشکالاتش را پیدا میکند و از آن اتفاق درس میگیرد. این آموزش بزرگی است که در کنگره ۶۰ آموختهام.
سؤال: آیا خاطرهای وجود دارد که این آموزش را برای شما ملموستر کرده باشد؟
پاسخ: بله، چند خاطره بسیار ارزشمند دارم که مستقیماً با آقای مهندس مرتبط است و با وجود گذشت بیش از بیست سال، هرگز آنها را فراموش نکردهام.
یکی از این اتفاقات مربوط به سالهای ۱۳۸۲ یا اوایل ۱۳۸۳ است؛ زمانی که تنها چند ماه از دیدهبان شدن من میگذشت. فردی که در یکی از جایگاههای خدمتی فعالیت میکرد، تصمیم گرفته بود از خدمت کنارهگیری کند و نامهای نیز در این خصوص نوشته بود. مدتی بعد پشیمان شد و برای پس گرفتن نامه خود مراجعه کرد.
من به او گفتم که نامه دیگر وجود ندارد و امکان بازگرداندن آن نیست. بعداً آقای مهندس درباره این موضوع از من سؤال کردند و علت رفتارم را جویا شدند. وقتی موضوع را توضیح دادم، ایشان با یک جمله کوتاه اما بسیار عمیق، مرا متوجه اشتباهم کردند.
در همان لحظه احساس کردم تمام آموزشهایی که طی این مدت دریافت کرده بودم، از مقابل چشمانم عبور کرد. آن اتفاق به من آموخت که انسان نباید به دلیل جایگاه خدمتی خود دچار غرور شود یا تصور کند از دیگران برتر است. هرچه مسئولیت بیشتر میشود، مراقبت از رفتار، گفتار و نگرش نیز باید بیشتر شود.
سؤال: این اتفاق چه تأثیری بر نگرش شما گذاشت؟
پاسخ: از آن روز به بعد یاد گرفتم که پیش از هر قضاوتی، ابتدا به درون خودم نگاه کنم. هر زمان با مسئلهای مواجه میشوم، ابتدا سهم خودم را بررسی میکنم و سعی میکنم از هر اتفاقی آموزشی دریافت کنم. این نگرش کمک کرده است تا بسیاری از مسائل را بهتر درک کنم و مسیر رشدم را ادامه دهم.
سؤال: در پایان، چه توصیهای برای عزیزانی دارید که قصد شرکت در آزمون راهنمایی را دارند؟
پاسخ: توصیه من این است که صرفاً به مطالعه منابع اکتفا نکنند. مطالعه بسیار مهم است، اما کافی نیست. لازم است افراد با دقت به سفر خود نیز نگاه کنند و ببینند در طول مسیر با چه موضوعات، چالشها و آموزشهایی روبهرو بودهاند.
اگر آموزشهای کتابها را با تجربههای عملی سفر خود پیوند بزنند، درک عمیقتری از مفاهیم پیدا خواهند کرد. راهنمایی تنها حفظ کردن مطالب نیست؛ بلکه فهمیدن، زندگی کردن و بهکارگیری آموزشها در عمل است. هرچه این درک عمیقتر باشد، هم در آزمون موفقتر خواهند بود و هم در جایگاه خدمت، تأثیرگذاری بیشتری خواهند داشت.
سایت نمایندگی پردیس
- تعداد بازدید از این مطلب :
706