وادی چهارم یکی از وادیهای بسیار کلیدی، در متون آموزشی کنگرهی ۶۰ است که به موضوع مسئولیت میپردازد. متن اصلی این وادی میگوید: در مسائل حیاتی مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن.
این وادی، برای هر فردی که در مسیر تغییر، بهبود و درمان قرار دارد نقطهی عطف محسوب میشود. در ادامه تأثیرات عمیق این وادی بر روی تفکر و زندگی یک فرد را بررسی میکنیم. پایان دادن به فرافکنی و (خدا سازی) برای فرار، بسیاری از ما در مواجه با مشکلات(اعتیاد، بدهی، مشکلات عاطفی و ...) ناخودآگاه یا آگاهانه از خداوند، یا نیروهای ماورائی انتظار داریم با یک معجزه همه چیز را حل کنند. ما دعا میکنیم و منتظر میمانیم؛ و وقتی اتفاق نمیافتد ناامید میشویم. وادی چهارم ب ما یادآوری میکند که این نگاه در واقع یک نوع بهانه تراشی است. وقتی مسئولیت را به گردن خداوند میاندازیم، در واقع میخواهیم از زیر بار سنگین تلاش برای تغییر شانه خالی کنیم.
تأثیر مستقیم این وادی بر روی من این است، که من مسئول تمام شرایطی هستم ک در آن قرار دارم. این جمله شاید در ابتدا سخت یا بیرحمانه ب نظر برسد؛ اما در باطن بسیار رهایی بخش است. چرا؟ چون اگر من مسئول مشکلاتم هستم، پس من هم قدرت حل کردن آنها را دارم. پس اگر مشکلات من نتیجهی ارادهی خداوند یا جبر زمانه باشد، من هیچ کنترلی روی آنها ندارم؛ اما وقتی میپذیرم ک من سازندهی شرایط زندگیم هستم، سکان هدایت زندگیم ب دست خودم برمیگردد.
نویسنده: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر مرضیه(لژیون اول)
رابط خبری: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر مرضیه لژیون اول(نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی شوشتر
- تعداد بازدید از این مطلب :
31