مسئولیت؛ آستانهٔ صعود نفس

جلسه نهم از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی بوئین‌زهرا به استادی راهنمای تازه‌واردین همسفر سمیه، نگهبانی همسفر اعظم و دبیری همسفر مینا، با دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تأثیر آن روی من» روز یکشنبه ۳۱ خردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدا را شاکرم که امروز روزیِ من شد تا در این جایگاه آموزش بگیرم و اولین مشارکت را داشته باشم. در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن. در این وادی ما سعی می‌کنیم مسائل حیاتی خودمان، جایگاه و مسئولیت خداوند و خودمان را تاحد امکان مشخص کنیم. در وادی اول، دوم و سوم حدومرزِ تفکر نشان‌ داده‌ شده است و طبق فرموده آقای مهندس بیشترین بار مسئولیت حیات ما بر عهده خودمان است.

ما کاسه‌ای داغ‌تر از آش نداریم؛ چون هر چه قدر هم ظرف داغ باشد، قطعاً آش از آن ظرف داغ‌تر است؛ پس هر شخص باید خودش به فکر کارهایش باشد. گاه ممکن است گریزگاهی به نظر آید؛ این‌که از زیر بار مسئولیتِ خود شانه خالی کرده و کلیدِ بار مسئولیتِ زندگی را به‌صورت حق‌به‌جانب به خداوند واگذار کنیم و با گفتنِ «تو بزرگ هستی»، همه چیزِ خود را به او بسپاریم تا مشکلاتمان را حل کند. ما فکر می‌کنیم خداوند، قدرت مطلق یا نیروهای مافوق، فرمان‌بردار ما هستند که صبح تا شب به آن‌ها برنامه بدهیم؛ گاهی اوقات فکر می‌کنیم خدا «غول چراغ جادو» است.

بعضی از ما در اصل به خداوند اعتقاد نداریم و به شانس معتقدیم که باید گفت روی شانس نباید حساب کرد؛ زیرا ما تنها باید روی وجود، اندیشه، تلاش و آموزش خودمان حساب کنیم و معتقد باشیم که اگر ما تکلیف و وظیفه خود را انجام دادیم، آن زمان باید از قدرت مطلق یا نیروهای مافوق انتظار مساعدت داشته باشیم؛ باید دانست که دست‌های آسمانی فقط القاء افکار را انجام می‌دهند و بقیه کارها بر عهده خود ماست؛ اما گاهی اوقات از قدرت مطلق انتظاراتی داریم که غیرمعقول است و شاید دلیل آن این باشد که ما به‌درستی قدرت مطلق را نشناخته‌ایم.

قدرت مطلق بعد از خلق انسان، او را سر یک دوراهی قرار داد و به او اختیار کامل داد که هر راهی خواست طی کند؛ یک راه کژی (فسق و فجور) و یک راه راستی (تقوا) است. در کتب متعدد آسمانی نیز اعلام شده است که مسئولیت تمام کارهای انسان به عهده خودش است. دعا و رازونیاز زمانی می‌تواند مؤثر باشد که ما حداقل در مسیر ارزش‌ها یا صراط مستقیم حرکت کرده باشیم. درست است که صراط مستقیم سخت است، ولی این راه قطعاً ما را به بهشت می‌رساند، زیرا وعده خداوند دروغ نیست. افکار و اندیشه روی جسم ما اثر می‌گذارد؛ افکار منفی جسم را از بین می‌برد. ما باید خودمان را بشناسیم.

انسان شامل دو بخش است: الف) هسته جسم یا صور آشکار انسان که به آن شهر وجودی، درون یا کالبد فیزیکی می‌گویند و کاملاً قابل‌رؤیت است؛ مثل قلب و کلیه، ب) هسته خارجی یا صور پنهان انسان که شامل نفس، حس‌های خارج از جسم، عقل، روح، ذهن، آرشیو و خیلی چیزهای دیگر می‌شود. نفس تعیین موجودیتی است که در هر صورت، ظاهر و باطن انسان را نشان می‌دهد؛ نفس نه جسم است و نه روح.

نفس انسان بر مبنای خواسته‌ها و دانایی در یک رتبه و درجه قرار می‌گیرد که به شرح زیر است: ۱) نفس اماره یا امرکننده: آخرین مرحله تکاملی نفس حیوانی که می‌توان آن را ابتدای مرحله تکاملی انسان قلمداد کرد. ۲) نفس لوامه یا سرزنش‌کننده: شخص در این مرحله به دانایی و آگاهی بالاتری رسیده که اگر کار نادرستی انجام دهد، دچار عذاب وجدان می‌شود. ۳) نفس مطمئنه یا قابل‌ اطمینان: انسان مراحل نفس امرکننده و سرزنش‌کننده را با تزکیه و دانایی پشت سر گذاشته و وارد دروازه‌های نفس مطمئنه شده است.

هر نفسی دارای خواسته‌هایی است که در انسان شامل خواسته‌های معقول و غیرمعقول می‌باشد. قانون‌ پذیرش مسئولیت حیات و واگذار کردن اختیار به انسان، در تمامی مراحل زندگی ما نقش مهمی برعهده دارد؛ حال چه در مرحله نفس اماره، لوامه یا مطمئنه باشیم فرقی نمی‌کند؛ باید کلیه مسئولیت‌های حیات خود را بپذیریم و بر عهده هیچ‌ کس حتی قدرت مطلق نگذاریم؛ اما حرکت از ما، برکت از خدا.

 مرزبان کشیک: همسفر اعظم

تایپیست: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول)
عکاس: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول)
ویرایش: همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون سوم) دبیر سایت
ارسال: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بوئین زهرا