از شناخت مسئولیت‌ها تا رسیدن به نفس مطمئنه

جلسه دهم از دوره پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی سنایی نیشابور به استادی همسفر آمنه، نگهبانی همسفر سمیه و دبیری همسفر سمیه با دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تاثیر آن روی من» روز  ۳۱ خردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

تیتر وادی چهارم در مسائل حیاتی به خداوند سپردن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن است. این وادی می‌خواهد ما را آگاه کند که آنچه می‌توانست باعث پیشرفت و رشد ما باشد را همه به خداوند می‌سپردیم؛ چون از پس حل کردن آن‌ها برنمی‌آمدیم و در کل مسئولیت‌پذیری را کاملاً بلد نبودیم؛ پس وادی چهارم می‌خواهد وظایف ما را به ما بشناساند تا از همان صبح که بیدار می‌شویم تا شب بدانیم چه وظایفی داریم. در وادی تفکر که شامل وادی اول، دوم و سوم است برایمان مشخص گردیده که بیشترین بار مسئولیت ما بر عهده خودمان است. ما خداوند را با غول چراغ جادویی اشتباه گرفتیم. ما باید روی وجود خودمان، اندیشه و فکر خودمان، تلاش و آموزش خودمان حساب کنیم. اگر تمام وظایف و تکلیف‌های خودمان را در مقابل خداوند و دیگر انسان‌ها انجام دهیم آن وقت می‌دانیم که می‌توانیم از خداوند انتظار یاری داشته باشیم.

البته باید بدانیم که دست‌های آسمانی فقط القاء و افکار را انجام می‌دهند و بقیه کارها با خود ماست. ما گاهی چیزهایی از خداوند می‌خواهیم که غیرمعقول است؛ پس هنوز خداوند را درست نشناخته‌ایم. در کتاب آسمانی خداوند اعلام کرده است که مسئولیت هر کاری که انسان انجام می‌دهد بر عهده خودش است. دعا و راز و نیاز زمانی می‌تواند مؤثر باشد که ما حداقل در مسیر ارزش‌ها و در صراط مستقیم حرکت کرده باشیم. اگر خداوند را بشناسیم خیلی از مشکلات را نخواهیم داشت و در آرامش و آسایش خواهیم بود. افکار و اندیشه ما کاملاً می‌تواند روی جسم ما اثر بگذارد؛ مثلاً اگر فکر ما خراب و منفی باشد روی دستگاه گوارش ما اثر می‌گذارد. انسان برای شناخت خویش باید صور آشکار و صور پنهان خودش را هم بشناسد. انسان شامل دو بخش می‌باشد: هسته جسم که کاملاً قابل رویت است و هسته خارجی که همان بقایایی است که از جسم خاکی به مرور به صورت انرژی خارج می‌شود و به مکان‌های تعیین‌شده سفر می‌کند.

انسان‌ها بر مبنای عقل، آگاهی و دانایی با هم متفاوت هستند و هر انسانی با یکدیگر فرق دارد؛ چون در رتبه دانایی بالا یا پایین قرار می‌گیرد. نفس در انسان به ۳ بخش تقسیم می‌شود: نفس اماره، نفس لوامه و نفس مطمئنه. کسی که در مرحله نفس اماره قرار دارد دروغ می‌گوید، حق دیگران و حق خانواده را می‌خورد و اصلاً عین خیالش نیست. انسانی که در مرتبه نفس اماره قرار دارد می‌خواهد در کوتاه‌مدت خواسته‌های خویش را فراهم کند ولی در باطن و در درازمدت به دردسر، ناکامی، ویرانی و پریشانی برخورد می‌کند؛ زیرا خودش با دست‌های خودش این مشکلات را فراهم کرده است. مرحله دوم می‌رسیم به نفس لوامه یا سرزنش‌کننده. در این مرحله اگر انسان کار خلافی انجام دهد بلافاصله خودش را سرزنش می‌کند و پشیمان می‌شود؛ اگر موادمخدر مصرف کند پشیمان می‌شود و اگر غیبت کند شرمنده خودش می‌شود و خیلی ناراحت است. از این مرحله که بگذریم وارد نفس سوم، نفس مطمئنه یا قابل اطمینان می‌شویم. وقتی انسان مراحل نفس اماره و لوامه را با تزکیه، پالایش و دانایی پشت سر گذاشت، وارد دروازه‌های نفس مطمئنه می‌شود که باید الهی باشد نه شیطانی.

مرزبانان کشیک: مسافر امیر و همسفر معصومه
تایپیست: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون دوم)
عکاس: همسفر زری رهجوی راهنما همسفر طیبه (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر مهدیه
همسفران نمایندگی سنایی نیشابور