مسئولیت یعنی عهده‌دار شدن به کاری

جلسه یازدهم از دوره دوازدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی جهان‌بین شهرکرد به استادی همسفر معصومه، نگهبانی همسفر بیتا و دبیری همسفر راضیه با دستور جلسه «وادی چهارم (در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن؛ یعنی سلب مسئولیت از خویشتن) و تاثیر آن روی من» روز یک‌شنبه 31 خردادماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

«به نام آن‌که او را نیست مانند ولیکن عالمی نامش بخوانند.» به نام پروردگار یکتا، باعث افتخارم است که در حضور شما عزیزان هستم. از نگهبان جلسه و دبیر محترمشان، از ایجنت و مرزبان‌های محترم و همچنین از راهنمای خوب خودم خانم محبوبه عزیز که فرصت خدمتگزاری و آموزش گرفتن را به من دادند تشکر می‌کنم.

در وادی اول: تفکر را یاد می‌گیریم و در وادی دوم: بیان می‌کند که هیچ مخلوقی بیهوده به این دنیا نمی‌آید. در وادی سوم می‌گوید: هیچ مخلوقی به اندازه خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. اما وادی چهارم و دستور جلسه امروز به این موضوع اشاره دارد که؛ در مسائل حیاتی مسئولیت دادن به خداوند یعنی سلب مسئولیت از خویش. ما اول باید بدانیم که مسئولیت یعنی چه؟ مسئولیت؛ یعنی عهده‌دار شدن به کاری یا موظف بودن در برابر کسی. هر کسی در جهان هستی مسئولیتی دارد و ما باید حد و مرز بین خودمان و طرف مقابلمان را مشخص کنیم. هر کسی باید مسئولیت و تکالیف خودش را انجام بدهد. انسان باید بداند که چه مسئولیتی در برابر خداوند دارد. همان‌طور که خداوند با قرار دادن نعمت‌ها و امکاناتش این مسئولیت‌ها را برای ما انسان‌ها انجام داده است، ما باید حد و مرز بین خودمان و خداوند را مشخص کنیم.

وادی چهارم آب پاکی را روی دست من می‌ریزد و به من می‌گوید؛ که من هر کاری که می‌کنم، اگر غیبت می‌کنم، دروغ می‌گویم یا هر کار ضدارزشی را که بدون فکر انجام می‌دهم، خودم مسئول آن هستم؛ پس نباید قیافه حق‌ به‌جانب به خودم بگیرم و منت بر سر کسی بگذارم. انسان برای فرار از مسئولیت‌هایش راه‌هایی را پیدا می‌کند. این راه‌ها به گونه‌های مختلف خودشان را نشان می‌دهند و هرچه انسان جهلش بیشتر باشد مسئولیت‌پذیری‌اش کمتر می‌شود. برای مثال از خداوند می‌خواهیم به ما یک کیک بدهد. می‌گوییم؛ خدایا! من یک کیک می‌خواهم. خداوند تمام آن موادی که برای درست کردن یک کیک احتیاج داریم، مثل آرد، تخم‌مرغ، شیر یا هر چیزی که نیاز است را در اختیار ما قرار می‌دهد. من از خداوند می‌پرسم، خدایا این دیگر چیست؟ من یک کیک از تو خواستم بعد تو این‌ها را به من می‌دهی. خداوند می‌فرماید: خوب من همه آن چیزهایی که لازم است که تو یک کیک درست کنی در اختیار تو قرار داده‌ام. حالا این‌جا باید خودت کیک را درست کنی. خیلی وقت‌ها ما از خداوند چیزی را می‌خواهیم ولی خداوند آن خواسته را دقیقاً به همان شکل که در ذهن ما است به ما نمی‌دهد. شاید خداوند بخواهد یادگیری درست کردن کیک را بر عهده خودمان بگذارد. ما نباید از خداوند به عنوان یک چراغ جادو استفاده کنیم. گاهی آن‌قدر غرق چیزهایی می‌شویم که برکت‌ها و نعمت‌هایی که خداوند در اختیار ما قرار داده است را نمی‌بینیم. همین الان هم خداوند خیلی چیزها را در اختیار ما قرار داده است. بعضی مواقع خداوند دعاهای ما را مستجاب کرده است؛ ولی ما متوجه نشده‌ایم؛ چون هنوز مشغول غرزدن سر چیزهایی هستیم که آن‌ها را نداریم یا این‌که تنبلی می‌کنیم و می‌گوییم خدایا چرا خودت این چیزها را به ما نداده‌ای؟ یا چرا خودت آن کیک را به صورت آماده به ما نداده‌ای؟ چرا من باید زحمت بکشم؟ خدایا من دعا کردم که تو این‌ها را برای من مهیا بکنی! این‌طور که نمی‌شود! ولی شاید خداوند می‌خواهد کاری کند که من یک مقدار از آن منطقه امن خود خارج شوم؛ چون خداوند هیچ‌وقت نتیجه نهایی را در اختیار من نگذاشته است و هدف این است که یاد بگیرم تا بتوانم خودم را بسازم.

زمانی‌که خداوند انسان را خلق کرد، دو راه به انسان نشان داد و به او اختیار داد تا او به اراده خودش بتواند یکی را انتخاب کند. یکی راه راستی و درستی و دیگری راه فسق و فجور. انشاالله ما بتوانیم بر نفس اماره خود غلبه کنیم و بتوانیم به مرحله آخر که نفس مطمئنه است برسیم. وادی چهارم به ما می‌گوید: مسئولیت کارهای خودمان را بپذیریم و سعی، کوشش و حرکت کنیم، تا به هدفمان برسیم. مطمئنم که قدرت مطلق ما را در این مسیر یاری خواهد کرد.

مرزبانان کشیک: همسفر زهرا و مسافر مرتضی
تایپیست: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون سوم)
عکاس: همسفر رویا رهجوی راهنما همسفر شکیبا (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر عصمت مرزبان خبری
همسفران نمایندگی جهان‌بین شهرکرد