هر موضوعی پیامی برای یادگیری دارد

همسفر فاطمه:
با وجود اینکه چند سالی است در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ حضور دارم و هنوز در سفر اول هستم. این وادی برای من نقطه تفکر بسیار مهمی است و هر بار که آن را می‌خوانم نکات جدیدی از آن برداشت می‌کنم.
من معتقدم هیچ اتفاقی در زندگی اتفاقی نیست، هر موضوعی پیامی برای یادگیری ما دارد. این وادی به من همسفر یادآوری می‌کند که در مسیر زندگی و درمان باید روی آموزش، تفکر، تلاش و حرکت خودم حساب کنم. اگر با مسئله‌ای روبه‌رو هستم، باید مسئولیت آن را بپذیرم و برای حل آن قدم بردارم، نه اینکه منتظر باشم شخص دیگری مشکلاتم را حل کند.
یکی از چیزهایی که انسان را سرپا نگه می‌دارد امید است، امید به زندگی، تغییر و درمان. خداوند انسان را موجودی بسیار ارزشمند آفریده است؛ اما گاهی ما قدر این نعمت بزرگ را نمی‌دانیم.
من فاطمه باید برای هر صبحی که با سلامتی از خواب بیدار می‌شوم و فرصت زندگی دوباره پیدا می‌کنم، شکرگزار خداوند باشم. یکی از آموزش‌های زیبای کنگره۶۰ نیز همین است که شکرگزاری را در زندگی فراموش نکنیم.
انسان مخلوق بزرگی است؛ زیرا قدرت اختیار و انتخاب دارد و همین ویژگی او را از بسیاری از موجودات دیگر متمایز می‌کند. خداوند به انسان اختیار داده است تا خودش مسئولیت زندگی و تصمیم‌هایش را بر عهده بگیرد. اگر در مسیر درست حرکت کند، تلاش و کوشش داشته باشد، قطعاً حمایت و یاری نیروهای الهی نیز شامل حال او خواهد شد؛ زیرا وعده خداوند هرگز خلاف واقع نیست.
در آموزش‌های کنگره می‌آموزیم که هر عملی چه مثبت و چه منفی، از نفس سرچشمه می‌گیرد. نفس اماره تنها به خواسته‌های غریزی توجه می‌کند و بدون تفکر عمل می‌کند. انسان باید با آموزش و افزایش دانایی از این مرحله عبور کند و به نفس لوامه برسد؛ جایی که در برابر اشتباهات خود احساس مسئولیت می‌کند و از خطاهایش درس می‌گیرد. سپس به مرحله نفس مطمئنه نزدیک می‌شود که جایگاهی بسیار ارزشمند است؛ جایگاهی که انسان به دانایی و تعادل بیشتری رسیده و کمتر دچار ضدارزش‌ها می‌شود.
از قدیم گفته‌اند: «از ما حرکت، از خدا برکت» من برداشت می‌کنم که خداوند از ما حرکت، تلاش و مسئولیت‌پذیری را می‌خواهد و زمانی که ما قدم برمی‌داریم، راه را برایمان هموار می‌کند؛ بنابراین اگر بخواهم این وادی را کاربردی کنم، باید مسئولیت زندگی، افکار، انتخاب‌ها و مشکلات خود را بپذیرم و برای رسیدن به خواسته‌های درست خود حرکت کنم، نه اینکه همه چیز را به دیگران یا حتی به خداوند واگذار کنم.
خداوند از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است، اما این نزدیکی به معنای برداشتن مسئولیت از دوش ما نیست؛ بلکه به این معناست که هر زمان در مسیر درست حرکت کنیم، یاری او را در زندگی خود احساس خواهیم کرد.
در پایان از راهنمای همسفر حمیده تشکر می‌کنم و برای ایشان آرزوی سلامتی دارم.
 

همسفر زهرا:
وادی‌ها همانند ستون‌های هستند که زیر ‌بنای جهان‌بینی ما را می‌سازند و راه درست زندگی کردن را به ما می‌آموزند.
در این وادی ما متوجه این مسئله می‌شویم که مسئولیت تمام کارهایمان به عهده خودمان است. من در این وادی یاد گرفتم همان طور که من در قبال خداوند مسئولیت دارم خداوند هم در قبال من مسئولیت دارد. اگر من از جهل و نادانی خود از صراط مستقیم و راه ارزش‌ها دور می‌شوم، به سمت ضدارزش‌ها می‌روم و مشکلاتی برایم پیش می‌آید، مسئولیت آن بر عهده خودم است نه خداوند و نه دیگران، این من هستم که می‌توانم راه فسق و فجور را از راه خیر و شر انتخاب کنم، چون اولین و آخرین موجودی هستم که اختیار کامل دارم.
شناخت اشتباه ما از خداوند باعث شده است که در مسیر ضدارزش‌ها باشیم و هر روز در قهقرا فرو برویم، متاسفانه همچنان از خداوند می‌خواهیم که مسائل و مشکلات ما را به سمت ارزش‌ها حل کند.
من می‌دانم که هر گاه خداوند یا قدرت‌مطلق را صدا بزنم او مرا یاری خواهد کرد؛ مشروط به آنکه خواسته‌هایم معقول باشد. خداوند خود فرموده: «صدا بزنید مرا تا اجابت کنم شما را» البته ناگفته نماند که وقتی از خداوند کمک می‌خواهیم و خواسته داریم؛ باید از تلاش کردن دریغ نکنیم، به خداوند توکل کنیم و نتیجه‌اش را به او بسپاریم اگر خیر و صلاح ما در آن بود خواسته ما انجام می‌شود، در غیر این صورت به حکمت خدا تکیه کنیم و به راه درست ادامه دهیم.
حالا در مورد نفس بگویم که نفس، نه جسم است، نه روح و نه سایه، نفس یکی از اجزای صور پنهان است که با مرگ ازبین نمی‌رود از روز ازل بوده، هست و خواهد بود. نفس تعیین موجودیت می‌کند و دارای خواسته‌های معقول و غیرمعقولی است. نفس دارای سه مرحله نفس‌اماره، نفس‌لوامه و نفس مطمئنه است. ما باید نفس خود را از نفس‌اماره که پایین‌ترین مرحله نفس انسانی است تربیت کنیم تا به مرحله شناخت قوانین الهی برسیم. چه بسیارند کسانی که به خداوند ایمان دارند و در صلح و آرامش هستند.
 

همسفر صدیقه:
در وادی اول تا وادی سوم آموختیم که باید اول تفکر کنیم، ناامید نباشیم و مسئولیت و مشکلات خودمان را به گردن دیگران نیندازیم. این وادی به ما می‌آموزد که مشکلات و مسئولیت را به گردن خداوند نیندازیم خداوندی که مخلوق ما انسان‌هاست. در این وادی سعی می‌کنیم که مرز بین خود و خدا را مشخص کنیم.
همیشه مسئولیت دو طرفه است، مثلاً پدر و مادر در قبال فرزندان و بالعکس؛ بنابراین هم خداوند در مقابل ما مسئولیت دارد و هم متقابلاً ما در قبال خداوند مسئولیت داریم؛ ولی ما نباید انتظار داشته باشیم هر برنامه‌ایی که به خداوند بدهیم باید اجرا کند؛ بلکه ما خودمان باید برای حل مسائل زندگی خود اقدام کنیم و خداوند فقط با القای افکار به ما کمک می‌کند.  اگر ما با بی‌فکری خودمان برای خود مشکل به وجود بیاوریم نباید انتظار داشته باشیم که خداوند آن را حل کند و این مسئولیت به عهده شخص شخیص خودمان است.
این وادی‌ها همانند ستون‌هایی هستند که زیر بنای جهان‌بینی ما را می‌سازد و قوانینی‌اند که در جهان ما حاکم هستند راه روشن و درست زندگی کردن را به ما می‌آموزد.
در وادی چهارم وقتی از مسائل حیاتی صحبت می‌کنیم، یعنی هر مسئله‌ای چه جسمی یا فیزیکی که به حیات ما مربوط می‌شود. اگر من به دلیل جهل و نادانی خودم از صراط مستقیم خارج شده‌ام و مشکلاتی به‌وجود آورده‌ام خود مسئول اصلاح آن‌ها هستم نه خداوند.
خداوند معجزه، نعمت و تمام امکانات را در اختیار ما گذاشته است باقی کارها به عهده خودمان است. نگرش ما نسبت به قدرت مطلق اشتباه است و گاهی اوقات با چراغ جادویی اشتباه می گیریم که این گونه رفتار می‌کنیم، اگر بخواهیم دائماً به سمت ضدارزش‌ها برویم و از قدرت مطلق بخواهیم تمام مسائل ما را در جهت ارزش‌ها حل کند، خودمان حاضر نباشیم هیچ قدمی برای رسیدن به ارزش‌ها برداریم، سخت در اشتباه هستیم و راه به جایی نمی‌بریم این خواسته‌ی غلطی است.
در این وادی یاد گرفتیم که ما در صورتی می‌توانیم روی شانس حساب باز کنیم که روی وجود، تفکر، اندیشه، آموزش خودمان، سعی و تلاش نماییم. وقتی تکلیف و وظیفه خودمان را انجام دادیم آن‌گاه بایستی از قدرت مطلق یا نیروهای مافوق انتظار مساعدت داشته باشیم و منتظر شانس باشیم.
وقتی که در مسیر ارزش‌ها و یا صراط مستقیم حرکت کنیم، از فرامین خداوند پیروی کنیم، بار مسئولیت زندگی خودمان را بپذیریم و از هیج تلاش و کوششی فروگزار نکنیم آن وقت دعا، راز و نیاز ما در پیشگاه قدرت مطلق موثر خواهد بود.
پس برای شناخت این نیرو باید از دروازه خودمان عبور کنیم؛ باید اول خودمان را بشناسیم، چون هر قدر که این نیرو را بیشتر بشناسیم به همان میزان می‌توانیم تغییرات بزرگی در جهت مثبت زندگی خود ایجاد کنیم. بر مبنای عقل و منطق نفس خود را می‌شناسیم و خواسته‌های معقول نفس را در جهت مثبت اجرایی می‌کنیم و از صلح و آرامش برخوردار می‌باشیم.
در آخر از آقای مهندس حسین دژاکام و خانواده محترم ایشان صمیمانه سپاسگزارم. از راهنما همسفرحمیده کمال تشکر را دارم.

رابط خبری: همسفر فریبا رهجوی راهنما همسفر حمیده (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهره (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی کاسپین قزوین