ادب، رقص تعادل در صحنه زندگی

آداب یعنی رسم و روش. هر چیزی دارای آدابی است و مجموعه آداب را ما «ادب» تلقی می‌کنیم.

انسان وقتی از مرحله حیوانی وارد مرحله انسانی می‌شود، همه چیز تعریف شده و قانون دارد. مثلاً غذا خوردن آداب خاصی دارد که هر کس آن را بجا آورد باادب است و اگر بجا نیاورد بی‌ادب است: چه ساعتی غذا بخوریم، چه مقدار، چگونه و چه چیزی بخوریم.

راه‌رفتن آدابی دارد؛ اگر درست راه نروید دچار کمردرد، آرتروز گردن و کمر، یا دیسک کمر می‌شوید.

سخن گفتن رسم و روش و قانون خاصی دارد. صحبت کردن باید درست، شمرده و با فکر باشد، وگرنه باعث اختلاف و رنجش می‌شود. مثلاً برای صحبت کردن با خانم‌ها و آقایان نباید از مفرد استفاده کرد و کلماتی مانند «جان» و «عزیزم» باید برای افراد نزدیک خانواده استفاده شود.

ماشین‌سواری آداب و معاشرت خاص خود را دارد: بوق زدن، تند رفتن، ویراژ دادن، پارک دوبل، سد معبر، و ریختن زباله در خیابان؛ همه این‌ها بی‌ادبی است.

رعایت آداب، یعنی تعادل، و رعایت نکردن آداب، یعنی بی‌تعادلی. متأسفانه بشر به سمتی می‌رود که ذره‌ذره از تعادل خارج می‌شود و آن آرامش و آسایش را ندارد. این بی‌تعادلی در تمام اقشار جامعه دیده می‌شود. آدم بی‌تعادل باعث آزار و اذیت اطرافیان خود می‌شود.

ما زمانی می‌گفتیم «ترک اعتیاد»، بعد گفتیم «درمان اعتیاد». الان می‌گوییم «تعادل». تعادل از درمان بالاتر است؛ درمان در قسمت فیزیولوژی انجام می‌گیرد، اما در جهان‌بینی معمولاً از کلمه درمان استفاده نمی‌شود. شخص باید به تعادل برسد.

آداب و معاشرت به تعادل و بی‌تعادلی مربوط است. کسی که ادب دارد، یعنی تعادل دارد و کسی که ادب ندارد، یعنی بی‌تعادل است. دروغ گفتن، غیبت کردن، تجسس در کار دیگران، احترام نگذاشتن به حریم دیگران، وقت‌نشناسی؛ همه این‌ها بی‌ادبی است و کنگره روی تمام این خصوصیات کار می‌کند.

به طور کلی، هیچ انسانی بد نیست؛ اگر بدی می‌کند، به دانایی و آگاهی نرسیده است. ۹۰ درصد اختلافاتی که بین ما وجود دارد، در اثر سوءتفاهم به وجود می‌آید. بیایید آگاهی و دانایی خود را بالا ببریم و با تفکر، آموزش و تجربه‌های درست، زندگی را زیبا و با آرامش بسازیم.

نویسنده: همسفر نسرین، رهجوی راهنما همسفر شکوفه (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر نیکی، رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون پنجم) – نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ارتش