گروه خانواده_ ما به این حیات آمده این که.

وادی سوم به ما می گوید که،باید دانست هیچ موجودی به اندازه‌ی خود انسان به خویشتن خویش فکرنمی کند.

در این وادی من می‌آموزم که اگر واحتمالا نداریم .باید ما با تفکر به خودمان کمک کنیم و باید بدانیم که برای حل مشکلات خودمان بیشترین باربردوش خود ماست ومسئولیت حل مشکلات برعهده‌ی هیچ کسی نخواهد بود و فقط و فقط برعهده‌ی شخص شخصی خودما می باشد. زیرا ما به این حیات آمده‌ایم که روش زندگی کردن و همچنین روش حل مشکلات زندگی را بیاموزیم.برخی ازهمسفرها فکرمی کنند که فقط به خاطر درمان مسافرشان به کنگره می آیند،در حالی که باید بدانند که حال خودشان هم خراب است وخودشان هم برای به دست آوردن آرامش و حال خوش نیاز به آمدن به کنگره را دارند.

این وادی به ما می‌آموزد که اگر ما وبا مسافر‌هایمان در زندگی خواسته و یا ناخواسته در زندگی دچار مشکلات جسمی،روانی ،عاطفی ،اقتصادی ،اعتیادو.... شده ایم خدا و اطرافیان مان را مقصر مشکلات 

خود ندانیم و قوی و محکم روی پای خودمان

بایستیم وبا تفکر و تلاش و کوشش به حل مشکلات خودمان اقدام نماییم وبگوییم که درختان ایستاده می‌میرند.

نتایجی که ازاین وادی دریافت نمودم اینکه:

۱_کلیه‌ی مسئولیت کار،زندگی و مشکلات خودمان راخود بپذیریم.

۲_کلیه‌ی سختی‌های آن را با دل و جان بپذیریم.

۳_سعی کنیم با تمام توان ،مسائل را با تفکر و تدبیر حل کنیم.

۴_سعی کنیم از نظر مشورت سایرانسان های صالح استفاده کنیم ولی تصمیم نهایی راخودمان بگیریم.

نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فریده( لژیون چهارم )
تایپیست : همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر رقیه( لژیون سوم)
ارسال : همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر مریم( لژیون دوم) نگهبان سایت
نمایندگی ابهر