هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد

آداب معاشرت، مبحثی بسیار گسترده است که تقریباً همه جنبه‌های زندگی ما را در بر می‌گیرد؛  آموختن و رعایت این آداب بسیار لذت‌بخش است و افتخار می‌کنیم این‌ها را می‌آموزیم و در زندگی کاربردی می‌کنیم؛ در ابتدا درباره وضعیت ظاهری اعضای کنگره۶۰ صحبت می‌کنیم که نگهبان کنگره۶۰ مهندس حسین دژاکام بارها و بارها اشاره کرده‌اند که اعضای کنگره۶۰ باید از نظر ظاهر بسیار مرتب، شیک و در عین حال ساده باشند؛ اما نه برای تفاخر و فخر فروشی و برتری جویی. اعضای کنگره۶۰ از پوشیدن تیشرت‌هایی که شبیه زیرپوش هستند و همینطور پوشیدن شلوارهای جین پاره که امروزه بسیار در میان جوانان متداول شده است باید خودداری کنند؛ البته جین معمولی هیچ ایرادی ندارد، خواباندن پاشنه کفش و یا باز گذاشتن دکمه‌های پیراهن، زشت و بی‌ادبانه است، استفاده از زنجیر و انگشتر متعدد مسئله‌ای است که در کنگره۶۰ نهی شده است‌.

همانگونه که می‌دانید لباس کنگره۶۰ پیراهن سفید است و رنگ سفید نماد پاکی و رهایی است و همینطور نماد صلح است؛ من در گذشته از خداوند، خانواده، جامعه، اطرافیان و در نهایت با خودم همواره در جنگ و دعوا بودم؛ اما درمان و آموزش‌های جهان‌بینی کنگره۶۰ ما را به جایی رسانده است که با همه در صلح باشیم، مخصوصا شخص خودمان و دیگر در ذهن و افکارمان با کسی جنگ و دعوا نداریم و در صلح و آرامش زندگی می‌کنیم. آداب پوشیدن پیراهن سفید در کنگره۶۰ به این صورت است که باید از پیراهن سفید ساده و کلاسیک استفاده کنیم، پوشیدن پیراهن آستین کوتاه یا طرح دار یا انداختن پیراهن روی شلوار از مصادیق بلد نبودن آداب لباس پوشیدن است، پیراهن آستین کوتاه یا پیراهن روی شلوار نوعی تیپ کژوال یا راحتی است که البته می تواند در شرایط تفریحی بسیار زیبا و دلچسب باشد؛ اما تیپ رسمی و سازمانی نیست؛ بنابراین در کنگره۶۰ نمی‌توانیم پیراهن را روی شلوار بیندازیم و پیراهن باید داخل شلوار قرار بگیرد.

اشخاصی که در کنگره۶۰ جایگاه خدمتی و دارای شال هستند، برای استفاده از شال حتما باید پیراهن سفید رسمی بپوشند؛ بنابراین افرادی که نگهبان جلسه، راهنما، مرزبان، ایجنت و دیده‌بان هستند نمی‌تواند با پیراهن آستین کوتاه شال بیندازد. برای لباس فرم کاملا سفید هم باید از پیراهن رسمی یا کلاسیک، شلوار پارچه‌ای سفید و کفش سفید استفاده شود؛ دیده‌بان، ایجنت و مرزبان در زمان اجرای وادی هشتم، نمی‌توانند با فرم لباس سفید، کفش‌کتونی یا ورزشی یا شلوار جین سفید استفاده کنند همچنین در پارک‌های ورزشی و روزهای جمعه نیز همه باید از لباس ورزشی استفاده کنند و با لباس غیر ورزشی در پارک حضور نداشته باشند‌ که در حال حاضر اکثر اعضای کنگره۶۰ در پارک‌های ورزشی تیشرت یقه‌دار که پشت آن عبارت congress60 نوشته شده است، استفاده می‌کنند.

درباره ریش یا محاسن، نگهبان کنگره۶۰ همواره فرموده‌اند: کسانی که می‌خواهند ریش داشته باشند بسیار عالی است؛ اما ریش‌های عجیب و غریب با اشکال غیرمتعارف در کنگره۶۰ ممنوع است و اشخاصی که نمی‌خواهند ریش داشته باشند باید به طور منظم صورت خود را اصلاح کنند؛ زیبایی و در عین حال سادگی، وضعیتی است که کنگره ۶۰ از اعضای خود می‌خواهد.

مسئله بعدی صحبت کردن است که ما باید بدانیم صحبت کردن، یک عامل بسیار قوی در ارتباط با دیگران است و باید بدانیم هر سخنی را باید در کجا استفاده کنیم و به اصطلاح گفته می‌شود، هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد؛ بنابراین ما با یک کودک، یک دوست، همکلاسی، اقوام، پلیس، نانوا به یک صورت سخن نمی‌گوییم و باید بدانیم با هر فردی با چه لحن و چگونه صحبت کنیم. زمانی که با یک بزرگتر صحبت می‌کنیم نمی‌توانیم از ضمیر مفرد استفاده کنیم مانند استفاده از ضمیر تو برای مورد خطاب قرار دادن پدر، مادر و حتی راهنما که عملی بی‌ادبانه است، باید برای مخاطب کردن افراد بزرگ‌تر از ضمیر جمع استفاده کنیم. همینطور در صحبت کردن با خانم‌ها نیز باید از ضمیر جمع استفاده کنیم و از کلماتی که در گفت‌گو با دوست استفاده می‌کنیم نمی‌توانیم با یک خانم داشته باشیم.

مورد دیگری که رعایت آداب آن بسیار حائز اهمیت است، آداب غذا خوردن است، همواره همه ما می‌دانیم غذا را باید با دهان بسته بجوییم و از جویدن غذا با دهان باز و همراه با تولید صدای خودداری کنیم؛ زیرا که اطرافیان را می‌رنجاند و ایجاد سروصدا با قاشق و چنگال و صدای برخورد آن‌ها با بشقاب و ظروف نیز از مواردی است که خارج از آداب غذا خوردن است. در مهمانی‌هایی که چند نوع غذا سرو می‌شود؛ حتی‌الامکان باید یک نوع غذا بخوریم و وجود غذاهای مختلف به این معنا نیست که باید از همه آن‌ها خورده شود. زمانی که مهمان داریم، میزبان اولین شخصی است که شروع به خوردن غذا می‌کند و آخرین نفری است که دست از غذا خوردن می‌کشد تا میهمان احساس راحتی داشته باشد.

رانندگی نیز آداب خاص خود را دارد، بوق زدن بی‌جا یک بی‌ادبی و بی‌احترامی به دیگران است. افراد بسیاری عادت دارند دائما بوق می‌زنند و آلودگی صوتی ایجاد می‌کنند و دیگران را آزار می‌دهند؛ پارک نابجا روی پل و پارک دوبله ایجاد مزاحمت برای دیگران است و همچنین رانندگی روی خطوط و لابه لای ماشین‌ها، نمونه بارز یک بی‌ادبی است و یا در لاین سبقت برای کنار رفتن دیگران، پشت سر هم چراغ زدن یک حرکت بسیار بی‌ادبانه است، مطمئن باشید اعضای کنگره۶۰ ممکن است هزار کیلومتر رانندگی کنند و حتی یک بوق نزنند.

مکان‌های عمومی نیز آداب مخصوص به خود را دارد، مانند کشیدن سیگار در مکان‌های عمومی رفتاری زشت و بی‌ادبانه است. ریختن زباله در مکان‌های عمومی، پارک‌ها و در هر مکانی بسیار عملی ناپسند است و همچنین تخریب اموال عمومی بسیار عملی غیرانسانی است. درباره آداب سلام و احوالپرسی همه ما می‌دانیم که سلام کردن وظیفه کوچک‌ترها است؛ اما احوالپرسی وظیفه بزرگ‌ترها است، یعنی کوچک‌تر نمی تواند احوالپرسی را شروع کند؛ بلکه بزرگ‌تر زمانی که احوالپرسی کرد کوچک‌تر جواب می‌دهد، درباره دست دادن نیز کوچکترها نمی‌توانند برای دست دادن با بزرگترها پیشی بگیرند؛ بلکه بزرگ‌تر است که اگر خواست و تمایل داشت که با ما دست بدهد ما باید با او دست بدهیم.

موارد گفته شده نمونه‌های کوچکی از موضوع آداب معاشرت است و شاید سوال شود ارتباط این مسایل و مطالب با درمان اعتیاد چیست؟ در پاسخ باید گفته شود، زمانی که ما نتوانیم ظاهر خود را تغییر دهیم چگونه می توانیم باطن و درون خود را تغییر دهیم؟ زمانی که راهنما نتواند ظاهر، لباس و تیپ رهجوی خود را اصلاح کند، چگونه می‌تواند اعتیاد او را با راهنمایی خود درمان کند؟ بنابراین ادب و آداب معاشرت در این سیستم عظیم و زیبا بسیار مهم و حائز اهمیت است. درباره موضوع آداب معاشرت مطالب و کتاب‌های مختلفی وجود دارد که خواندن آن‌ها خالی از لطف نیست.

نکته آخر این‌ که آقای مهندس حسین دژاکام می‌فرمایند: برای من یک مصرف کننده هرویینی، تزریقی و کارتن‌خواب با لباس‌های کثیف؛ اما مودب بسیار ارجحیت دارد به یک شخص کاملا شیک پوش و ثروتمند و تحصیل کرده؛ اما بی‌ادب و من آن معتاد به هم ریخته؛ اما باادب را به یک پروفسور بی‌ادب ترجیح می‌دهم.

نویسنده و رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فخری (لژیون دوم)
تنظیم و ارسال: همسفر منصوره رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی حافظ