مسئله تعادل و بیتعادلی مبحث حائز اهمیتی است و یکی از جنبههای کلیدی ارتباطات اجتماعی و رشد فردی به حساب میآید. آداب معاشرت در واقع مجموعهای از «قواعد نانوشته» است که به ما کمک میکند با دیگران تعاملات سازندهتر، محترمانهتر و دلپذیرتری داشته باشیم.
در زمان گذشته، میگفتیم ترک اعتیاد، اما امروز مبحث درمان اعتیاد است که خود یک پله بالاتر است.
درمان فوق ترک، و تعادل فوق درمان است.
تعادل به معنای پایداری؛ که عدالت هم از ریشه همین کلمه گرفته شده است. عدالت یعنی هر چیزی در جای خودش باشد.
نداشتن تعادل مختص قشر مصرفکننده نیست بلکه مربوط به همه انسانها است. شخصی در مراتب بالا، تحصیلات بالا و حتی ثروت بالا ممکن است بی تعادل باشد. اشخاصی که تعادل ندارند آرامش و متانت ندارند.
هر کسی که تعادل دارد آداب هم دارد.
آداب یعنی روش، هر چیزی دارای آدابی است.
ادب یعنی «حضور ذهن و توجه به احساسات و جایگاه دیگران». فرد مؤدب کسی است که سعی میکند با کلام و رفتارش، آرامش و احترام دیگران را حفظ کند.
رعایت کردن ادب است و رعایت نکردن آن، بی ادبی است.
امروزه آداب معاشرت در موارد و محیطهای مختلفی تعریف میشود:
۱. غذا خوردن که چه میزان و چگونه غذا بخوریم، موقع غذا خوردن حرف نزنیم و از آداب غذا خوردن در میهمانی هم این است که میهمان تا صاحبسفره شروع به غذا کشیدن نکرده نباید غذا بکشد و بخورد و صاحبسفره اولین کسی است که غذا را میکشد و آخرین نفری است که از سر سفره بلند میشود و اینکه وقتی چند نوع غذا هست یک نوع را انتخاب کند و بخورد.
۲. در گفتگو: گوش دادن فعال (گوش دادن برای فهمیدن، نه فقط برای پاسخ دادن)، قطع نکردن صحبت دیگران، و انتخاب کلمات مناسب. از آداب صحبتکردن با دیگران يکی این است که آقایان وقتی با خانمها صحبت میکنند نباید ضمیر مفرد استفاده کنند به جهت احترام، ما در فارسی از ضمیر شما استفاده میکنیم.
۳. در فضای مجازی: رعایت حریم خصوصی، پاسخگویی به موقع، استفاده از ادبیات محترمانه در پیامها و پرهیز از پخش شایعات.
۴. در فضای عمومی و ادارات: رعایت نوبت، رعایت حریم شخصی دیگران و احترام به حقوق دیگران، نشستن روی صندلی هم باید با اجازه گرفتن انجام شود. رعایت فاصله
۵. در محیط کار: وقتشناسی، مسئولیتپذیری در قبال قولها و برخورد حرفهای حتی در زمان اختلاف نظر.
۶. در رانندگی کردن: رعایت قوانین رانندگی و اجتناب از کارهایی که سلامت خود ودیگران را به خطر بیندازد.
چرا برخی رفتارها «بیادبی» تلقی میشوند؟
بیادبی اغلب ریشه در «خود محوری» دارد. وقتی فردی فقط به نیازها و نظرات خودش فکر میکند، ناخودآگاه حقوق دیگران را نادیده میگیرد.
تحقیر یا مسخره کردن نظرات دیگران.
بیتوجهی به زمان دیگران (تأخیرهای مکرر).
عدم رعایت مرزهای شخصی (پرسیدن سوالات بسیار خصوصی).
انرژی منفی دادن و شاکی بودن مداوم از همهچیز.
شکستن حریم دیگران: چک کردن و کنترل کردن دیگران از جمله همسر، فرزندان و...
دروغ گفتن. تجسس کردن.
هنگام رانندگی: بوق زدن، آشغال از پنجره به بیرون پرتاب کردن
احتکار کردن
رعایت کردن موارد بالا نشانه با ادبی و رعایت نکردن شان نشانه بی ادبی است.
حال چطور با ادب باشیم؟
تمرین همدلی: قبل از هر واکنش، از خودتان بپرسید: «اگر این حرف یا رفتار را با من میکردند، چه احساسی داشتم؟»
کنترل خشم: مؤدب بودن در شرایط آرام آسان است، هنر این است که حتی هنگام ناراحتی یا اختلاف نظر، احترام طرف مقابل را حفظ کنیم.
قدردانی: تشکر کردن بابت کارهای کوچک، یکی از سادهترین و قدرتمندترین ابزارهای ادب است.
پذیرش اشتباه: وقتی اشتباه میکنید، به جای توجیه کردن، عذرخواهی کنید. این کار نشانه قدرت شخصیت است، نه ضعف.
به طور کلی؛ انسان موجود بدی نیست. هیچ انسانی بد نیست، اگر بدی میکند هنوز به دانایی و آگاهی نرسیده است. انسانی که بداند و بلد باشد بدی نمیکند. همه بدبختی بشر از جهل و نادانی او است. ما بایستی ذرهذره دانش و آگاهی خود را بالا ببریم و اگر این تفکر را داشته باشیم که اگر انسانها بدی میکنند در اثر عدم دانش و آگاهی آن ها است، یک مقدار از درد و رنج خود کم کردهایم.
منبع: سیدی آداب معاشرت، تعادل و بیتعادلی، ادب و بیادبی.
نویسنده: راهنما ی تازه واردین همسفر فرزانه
ویرایش و ارسال: همسفر شکوفه رهجوی راهنما همسفر مریم ( لژیون اول)
همسفران نمایندگی دامغان
- تعداد بازدید از این مطلب :
17