ادب ستون فقرات یک زندگی متعادل

کنگره ۶۰ جمعیت احیای ارزش‌های انسانی، تنها مکانی برای درمان اعتیاد نیست؛ بلکه مدرسه‌ای جامع برای آموزش زندگی، تفکر، رفتار و در نهایت رسیدن به انسانیت است، زمانی که برای اولین بار قدم به کنگره ۶۰ گذاشتم، نظم و احترام متقابل و آرامشی که در فضا حاکم بود، مرا شگفت‌زده کرد، در چنین محیطی نحوه برخورد افراد با یکدیگر، میزان احترامی که به هم می‌گذارند، نوع گفتارشان و حتی ظرافت‌های سکوت کردن، همگی معنا و اثری عمیق دارند، من به این درک رسیده‌ام که برای قرار گرفتن در مسیر رشد و تعالی، رفتارم باید متعادل و همراه با ادب باشد، تعادل در رفتار به این معناست که نه در افراط غرق شوم و نه در تفریط فرو روم؛ نه در گفتارم تندروی کنم و نه در سکوت بی‌مورد و انزوا فرو بروم، با‌ادب بودن، مانند فردی است که حرمت دیگران را به درستی پاس می‌دارد، بی‌ادبی نیز تنها به ناسزا گفتن یا پرخاشگری خلاصه نمی‌شود؛ گاهی در بی‌توجهی محض، قطع کردن سخن دیگران، تمسخر یا رفتارهای مشابه نیز نمود پیدا می‌کند.

در کنگره ۶۰ ادب یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت انکارناپذیر است، هر عضو با رعایت دقیق ادب می‌تواند، به ایجاد فضایی سالم‌تر، امن‌تر و پربارتر برای همگان کمک کند، در کارگاه‌های آموزشی هنگام مشارکت تنها باید از تجربیات شخصی خودمان صحبت کنیم، و از به کار بردن ضمیر ما که بیانگر جمع‌گرایی و عدم مسئولیت‌پذیری فردی است، خودداری کنیم، در بخش لژیون نیز زمانی که رهجو صحبت می‌کند، با گوش دادن فعالانه به سخنان او در واقع به او ارزش و احترام می‌گذاریم، این ارزش‌گذاری یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های تعادل درونی فرد است، بی‌تعادلی ریشه در ناآرامی و آشفتگی درونی دارد، فردی که هنوز به آرامش نرسیده است، به سرعت رنجیده می‌شود، زود عصبانی می‌گردد و واکنش‌های هیجانی از خود نشان می‌دهد، قبل از آشنایی با کنگره ۶۰ شاهد چنین رفتارهایی در خود و دیگران بودم، اما از زمانی که با آموزه‌های کنگره آشنا شدم، آموختم که آموزش را باید فعالانه ساخت، نه اینکه صرفاً منتظر بمانم تا به صورت خود به خود و اتوماتیک‌وار به وجود آید.

برای ساختن آرامش درونی به ابزارهای مانند ادب نیاز دارم، وقتی یاد می‌گیرم قبل از حرف زدن، عمیقاً فکر کنم، قبل از واکنش نشان دادن، مکث کنم و نفس عمیق بکشم، و قبل از قضاوت کردن، با دقت و همدلی گوش دهم، کم‌کم به تعادل نزدیک می‌شوم، برای دستیابی به این تعادل، شناخت و رعایت حد و مرزها امری حیاتی است، باید بدانم چه زمانی باید حرف بزنم، چه زمانی سکوت کنم، و چه زمانی لازم است عذرخواهی کنم، کسی که توانایی عذرخواهی صادقانه را دارد، ضعیف نیست؛ بلکه فردی فهمیده، پخته و متعادل است، در کنگره ۶۰ حضور به موقع در جلسات، نشان‌دهنده ارزش‌گذاری من به زمان دیگران و به نظم مجموعه است، پوشش و رفتار مناسب در جمع، ادای احترام به حرمت جمع و تک‌تک اعضای آن است، صحبت کردن با صدای مناسب، خودداری از قطع کردن صحبت دیگران، همگی نشانه‌های ادب و تعادل درونی هستند، بی‌ادبی اغلب از خودمحوری، عجله بی‌مورد و ناآگاهی سرچشمه می‌گیرد، کنگره۶۰ بر مقوله خودسازی تأکید دارد و این خودسازی بدون اصلاح رفتار و منش امکان‌پذیر نیست، اگرچه ممکن است هزاران کتاب خوانده باشم، اما اگر نتوانم با احترام با دیگران صحبت کنم و تعامل داشته باشم، هنوز در مسیر رشد کامل قرار نگرفته‌ام، ارزش واقعی انسان به مقام، سن، تحصیلات یا ظاهر او نیست، بلکه در درجه اول به رفتار، منش و ادای اوست.

وقتی من خودم را ملزم به رعایت ادب می‌دانم، در واقع به خویشتنِ خود ارزش قائل شده‌ام و این خود، گامی بزرگ در جهت خودسازی و تعادل است، تعادل به معنای هماهنگی و هم‌سویی میان فکر، گفتار و عمل است، اگر فکر درست باشد، اما گفتار ناهنجار و بی‌ادبانه باشد، تعادل ما ناقص خواهد بود، اگر نیت خوبی در دل داشته باشیم، اما رفتارمان بیانگر بی‌ادبی باشد، باز هم نتیجه مطلوب و سازنده‌ای حاصل نخواهد شد، آقای مهندس حسین دژاکام، بنیان‌گذار کنگره ۶۰ همواره بر این اصل تأکید داشته‌اند، که ادب لازمه رسیدن به تعادل و درک حقیقت است، ایشان با تبیین این مفاهیم راه را برای خودسازی و رسیدن به آرامش هموار کرده‌اند، و نشان داده‌اند که ادب ستون فقرات یک زندگی متعادل و انسانی است.

نویسنده: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر ندا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون پنجم)
همسفران نمایندگی گوجان