نقش تعادل در شکل‌گیری رفتارهای پسندیده

سلام دوستان منا هستم یک همسفر

به‌نظر من آداب معاشرت فقط یک سری رفتار ظاهری نیست؛ بلکه نشانه‌ی میزان احترام ما به خودمان و دیگران است. وقتی انسان درونش آرام باشد، رفتار بیرونی‌اش هم متعادل‌تر می‌شود.ادب یعنی اینکه در کلام، نگاه، رفتار و حتی سکوت‌مان حرمت نگه داریم.
بی‌ادبی هم فقط با حرف زشت یا صدای بلند نیست،
گاهی بی‌احترامی در بی‌توجهی، قضاوت کردن، قطع کردن حرف دیگران، یا نادیده گرفتن احساسات دیگران خودش را نشان می‌دهد. من فکر می‌کنم تعادل، ریشه‌ی خیلی از زیبایی‌های رفتاری است.انسان وقتی متعادل باشد، نه زیادی صمیمی می‌شود که مرزها را بشکند، نه آن‌قدر سرد که دیگران از او فاصله بگیرند.
نه در خوش‌رفتاری افراط می‌کند، نه در سخت‌گیری و خشکی. بی‌تعادلی معمولاً باعث می‌شود انسان در برخوردها تند، عجول یا حساس و زودرنج شود.
خیلی وقت‌ها ما فکر می‌کنیم فقط مشکل دیگران است، در حالی که اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم کمبود تعادل در درون خودمان باعث بروز خیلی از تنش‌ها شده است.
در کنگره ۶۰، من یاد گرفته‌ام که برای درست زندگی کردن، اول باید خودم را بشناسم و بعد رفتارم را اصلاح کنم. ادب واقعی از دل خودشناسی و احترام به هستی می‌آید.
وقتی ما روی خودمان کار می‌کنیم، کم‌کم رفتارمان هم نرم‌تر، محترمانه‌تر و متعادل‌تر می‌شود.
به نظرم یکی از نشانه‌های رشد هر انسان، این است که در شرایط مختلف بتواند ادبش را حفظ کند.
هم در خوشی، هم در ناراحتی، هم وقتی حق با اوست، هم وقتی اشتباه کرده است.
من امروز از این دستور جلسه این را برداشت می‌کنم که تعادل، پایه‌ی ادب است و بی‌تعادلی، زمینه‌ساز بی‌ادبی.
اگر می‌خواهیم در خانواده، جمع دوستان و در کنگره
محبوب و اثرگذار باشیم، باید روی آداب معاشرت خودمان کار کنیم.
در آخر از خداوند می‌خواهم
کمک‌مان کند تا در رفتار، گفتار و افکارمان
متعادل، باادب و با احترام باشیم.

نویسنده: همسفر منا رهجو راهنما همسفر شقایق(لژیون دوم)

ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید نگهبان سایت

همسفران دانیال اهواز