رفتار بیرونی آینه وضعیت درونی

آداب معاشرت در نگاه نخست، مجموعه‌ای از قراردادهای اجتماعی ظاهری به نظر می‌رسد که برای بهتر شدن روابط انسانی شکل گرفته‌اند، اما در جمعیت احیای کنگره ۶۰ ما با خواندن متن حرمت‌ها یاد می‌گیریم، این آداب فقط ظاهری نیستند؛ بلکه مرزهای هستند که ادب، تعادل و مسیر درمان را حفظ می‌کنند، پوشیدن لباس سفید، قطع رابطه فامیلی و‌ کاری بین مسافران، از جمله قوانینی هستند که برای حفظ این مرزها تعریف شده‌اند، اگر این مرزها شکسته شوند، صمیمیتِ بی‌جا شکل می‌گیرد و صمیمیتِ بی‌جا، شروع بی‌ادبی و خروج از مسیر درمان است.

وقتی کسی به دیگری پیشنهاد قرض دادن پول می‌دهد، بیرون از کنگره۶۰ با او خارج از چارچوب رابطه برقرار می‌کند، در واقع تعادلِ هر دو نفر را به خطر می‌اندازد، اینجاست که می‌فهمیم بی‌ادبیِ پنهان، می‌تواند یک سفر را خراب کند، برای رسیدن به تعادلی که جناب مهندس حسین دژاکام بر آن تأکید دارند، باید چند اصل مهم را در زندگی و در کنگره۶۰ رعایت کنیم، در کنگره۶۰ هر جایگاهی معنا و تعریف مشخصی دارد؛ مرزبان، راهنما، سفر اولی و دیگر اعضا، هر کدام باید در جایگاه خود دیده شوند، ادب یعنی احترام گذاشتن به جایگاه‌ها، نه صرفاً به اشخاص.

یکی از بزرگ‌ترین تمرین‌های تعادل در کنگره۶۰ نرفتن در حاشیه است، وقتی درباره دیگران صحبت نمی‌کنیم، وقتی از قضاوت پرهیز می‌کنیم، در حال تمرین ادب درونی هستیم، هیچ چیز مثل خدمت کردن، بی‌تعادلی را درمان نمی‌کند، کسی که در جایگاه جارو زدن سالن کنگره۶۰ قرار می‌گیرد، در واقع دارد منیت خود را جارو می‌کند و ادب، تواضع و فروتنی می‌کارد.

وقتی در کنگره۶۰ از آداب معاشرت صحبت می‌کنیم، منظورمان فقط یاد گرفتن چند کلمه تعارف یا رفتارهای ظاهری نیست، در کنگره۶۰ ما یاد می‌گیریم که رفتار بیرونی، آینه‌ای از وضعیت درونی ماست، اگر در رفتارمان بی‌تعادلی دیده می‌شود، اگر بی‌ادبی می‌کنیم، یا اگر رفتاری داریم که باعث ضایع شدن حق خودمان یا دیگران می‌شود، ریشه همه این‌ها به درون ما برمی‌گردد.

بی‌ادبی اغلب نقاب افرادی است که درونشان آشوب است، کسی که به تعادل رسیده و حال درونی خوبی دارد، نیازی ندارد با تحقیر دیگران یا با صدای بلند، قدرت‌نمایی کند. شخص مودب، هم به خود احترام می‌گذارد و هم به دیگران؛ و این نشانه‌ای از نبود خودشیفتگی و حقارت در اوست، بی‌ادبی در واقع فریاد کسی است که نمی‌داند چگونه هیجانات خود را مدیریت کند.

وقتی شخص از تعادل خارج می‌شود، یعنی درون آشفته‌ای دارد و این آشفتگی را در کنگره۶۰ یا بیرون از کنگره۶۰ در برخوردهای تند و شدید با اطرافیان نشان می‌دهد، بی‌تعادلی، نشانه ضعف است، خیلی‌ها تصور می‌کنند اگر همیشه کوتاه بیایند یا همیشه بله‌قربان‌گو باشند، یعنی باادب‌اند، در حالی که این رفتارها نیز می‌تواند نوعی بی‌تعادلی باشد، وقتی شخص نتواند مرزهای شخصی خود را مشخص کند و اجازه دهد دیگران به حریم او تجاوز کنند، این دیگر ادب نیست؛ بلکه نشانه‌ای از کمبود اعتمادبه‌نفس و نبود تعادل است.

ادب واقعی، همان نقطه طلایی و مهمی است که در کنگره به دنبال آن هستیم، انسان متعادل کسی است که هم برای خود احترام قائل است و هم برای دیگران، او می‌داند کجا باید با نرمی و محبت سخن بگوید و کجا باید با قاطعیت، اما بدون بی‌احترامی، موضع خود را حفظ کند.

ادب یعنی دانستن حد و اندازه؛ یعنی نه آن‌قدر تند باشیم که به کسی توهین شود، و نه آن‌قدر عقب بنشینیم که شخصیت خودمان خرد شود، بی‌ادبی اغلب زمانی رخ می‌دهد که فرد تحت فشار روانی، استرس یا خشم، توانایی پردازش درست و منطقی محیط اطراف را از دست می‌دهد، در این حالت، او از تعادل خارج می‌شود و رفتارها و واکنش‌های ناپخته از خود نشان می‌دهد، اگر بخواهیم در کنگره۶۰ و در زندگی، آداب معاشرت را به‌درستی معنا کنیم، باید به این نتیجه برسیم که ادب واقعی از تعادل شروع می‌شود و به احترام، تواضع، مرزبندی درست و حضور آگاهانه در جمع می‌رسد.

نویسنده: راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر ندا رهجوی راهنما همسفر معصومه( لژیون پنجم)
همسفران نمایندگی گوجان