بدون درمان سیگار، درمان اعتیاد کامل نمی‌شود.

جلسه‌ی دوم از دوره‌ی سیزدهم از سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی طارم با استادی راهنما مسافر مهدی، نگهبانی مسافر امین و دبیری مسافر موسی با دستور جلسه‌ی « دخانیات ( سیگار ، قلیان ، ناس ، پیپ ، ویپ )  » روز سه شنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان مهدی هستم یک مسافر، از نگهبان جلسه، گروه مرزبانی و ایجنت محترم شعبه تشکر می‌کنم که اجازه دادند امروز بنده در جایگاه استادی خدمت کنم و آموزش ببینم. این هفته، هفته‌ی جهانی نه به دخانیات می‌باشد و به همین علت برای این هفته دستور جلسه‌ی دخانیات انتخاب شده است. هیچ کس و هیچ چیزی تغییر پذیر نیست و تنها چیزی که تغییر می‌کند نوع نگاه من به موضوعات و مسائل می‌باشد. ما در کنگره ۶۰ آموخته‌ایم که مثلث درمان از سه ضلع جسم، جهان‌بینی و روان تشکیل شده است.

تعریف ساده‌ی اعتیاد هم این است که جسم معیوب جایگزین جسم سالم ، روان معیوب جایگزین روان سالم و جهان‌بینی معیوب جایگزین جهان‌بینی سالم شده است. ما جهان‌بینی را می‌آموزیم که به خودمان آسیب و تخریب وارد نکنیم. جسم ما مثل ماشین ماست و ما باید برای نگهداری این ماشین سعی و تلاش زیادی را بکنیم. ما در کنگره ۶۰ آموخته‌ایم هر چیزی که بتواند از سد خونی مغز عبور نماید اعتیاد آور می‌باشد. سد خونی مغز دقیقا مانند دانایی در مدل قلعه‌ی عقل عمل می‌کند. دانایی در قلعه‌ی عقل مانند نگهبان می‌باشد و اجازه نمی‌دهد هر چیزی وارد قلعه شود، و سد خونی مغز هم دقیقا شبیه همین وظیفه را دارد و اجازه نمی‌دهد که هر چیزی وارد سیستم مغز شود.

از آنجایی که چیزهای موجود در مواد مخدر بیرونی و نیکوتین خیلی به مواد مخدری که در درون بدن ترشح می‌شوند شباهت دارند، برای همین سد خونی مغز قادر به تشخیص این مواد نمی‌شود و درنتیجه این مواد می‌توانند وارد مغز شوند و در عملکرد مغز اختلال ایجاد نمایند. البته این مسئله به این معنی نیست که انسان با یک یا دو بار مصرف کردن معتاد شود. بلکه باید به مدت ۱۰ الی ۱۱ ماه آن ماده‌ی مخدر مصرف شود تا جایگزینی اتفاق بیفتد. درمان سیگار در کنگره ۶۰ از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، و به قدری اهمیت دارد که آقای مهندس به شخصی که سیگارش را درمان می‌کند نشان اهدا می‌کنند در حالی که برای درمان اعتیاد چنین نشانی اهدا نمی‌شود.

بعد از این که یک سفر اولی شروع به سفر می‌کند بعد از ۲ ماه اجازه‌ی حضور در لژیون ویلیام وایت پیدا می‌کند تا برای درمان سیگار خودش اقدام نماید. وقتی شخص وارد لژیون ویلیام می‌شود راهنما به اندازه‌ی تعداد و نوع سیگارش برای شخص، آدامس نیکوتین‌دار تجویز می‌کند. در کنگره ۶۰ اعتقاد به قطع  ناگهانی سیگار یا همان سقوط آزاد وجود ندارد. بلکه نیکوتین دودی تبدیل به نیکوتین خوراکی می‌شود و شخص باید به مدت سه ماه که دوره‌ی سازگاری می‌باشد آدامس نیکوتین‌دار مصرف نماید.

حضور در لژیون ویلیام برای رهجو خیلی مهم است و شخص نباید حتی یک جلسه هم غیبت داشته باشد. چون حضور در لژیون ویلیام ۵۰ درصد از پروسه‌ی درمان سیگار را شامل می‌شود. معمولا بعد گذشت سه ماه از سفر نیکوتین شخص دچار حالتی می‌شود که احساس می‌کند دیگر سیگارش را درمان کرده است و دیگر نیازی به مصرف آدامس و یا حضور در لژیون ندارد. این مسئله شاید در آن مقطع به چشم نیاید ولی بعد از گذشت مدتی این مسئله برای شخص کاملا مشکل ساز می‌شود و با علایم گوناگون در شخص خودش را نشان می‌دهد، به طور مثال حالت پرخاشگری و عصبانیت به شخص دست می‌دهد.

معنوی‌ترین کار ممکن هیچ ارتباطی با معنویت ندارد و انجام کارهای روزمره‌ی درست و صحیح معنوی‌ترین کار ممکن می‌باشد. اکنون معنوی‌ترین کار ممکن برای یک سفر اولی، ابتدا درمان اعتیادش می‌باشد و بعد در مرتبه‌ی دوم درمان سیگارش است. یعنی کسی که اعتیاد و سیگارش را درمان می‌کند برابر با شخصی است که صد سال در حال عبادت می‌باشد. چون شخص در حال رهایی از یک کار ضدارزشی بسیار بزرگ است. تکامل در جمع اتفاق می‌افتد و درمان اعتیاد یا سیگار چیزی نیست که شخص بتواند به تنهایی آن را انجام دهد.

آقای مهندس در یکی از سی‌دی‌ها می‌فرمایند: یک موقع‌هایی من خواسته دارم مثلا سیگار خودم را درمان کنم و این خواسته هم خواسته‌ی درستی می‌باشد ولی تصمیم می‌گیرم با یک روش غلط و اشتباه به این خواسته‌ی خودم برسم و مثلا برچسب نیکوتین میخرم و استفاده می‌کنم و شاید آن شخص فروشنده هم آدم خوب و صالحی باشد ولی آن شخص چون خودش این کار را انجام نداده است نمی‌تواند به ما کمکی کند. ولی در کنگره ۶۰ باید راهنمایی داشته باشیم که این راه را خودش پیموده و به نتیجه رسیده باشد و گرنه بدون راهنما و روش درست این کار امکانپذیر نیست. از این که به صحبت‌هایی من توجه نمودید ممنون و سپاسگزارم.
سایت خبری نمایندگی طارم