نوشتار مسافر مجتبی رهجوی راهنما محترم مسافر رضا با عنوان: "آداب معاشرت، ادب و بی‌ادبی، تعادل و بی‌تعادلی "

سلام دوستان مجتبی هستم یک مسافر، تخریب ۶ سال، آخرین آنتی ایکس مصرفی متادون، مدت سفر ۲۳۹ روز به روش DST، داروی درمان شربت OT، با راهنمایی راهنمای خوب و توانمندم آقا رضا از لژیون هفتم نمایندگی عصارزاده، رشته ورزشی فوتبال، تی‌دی‌اس هر وعده ۸ دهم سی‌سی.

گاهی با خودم فکر می‌کنم که ادب، یکی از باارزش‌ترین دارایی‌های یک انسان است؛ دارایی‌ای که نه خریدنی است و نه کسی می‌تواند آن را از ما بگیرد. ادب یعنی احترام‌گذاشتن به دیگران، حتی زمانی که با آن‌ها هم‌نظر نیستیم. یعنی یادمان باشد هر انسانی برای خودش ارزش و شخصیتی دارد و نباید با یک حرف یا رفتار نادرست دلش را بشکنیم.

قبلاً فکر می‌کردم بی‌ادبی فقط در فحش‌دادن یا بلند حرف‌زدن خلاصه می‌شود، اما امروز می‌فهمم بی‌ادبی گاهی می‌تواند در یک نگاه تحقیرآمیز، در قطع‌کردن حرف دیگران یا در بی‌توجهی به احساسات آدم‌ها هم باشد. بی‌ادبی قبل از آنکه به دیگران آسیب بزند، شخصیت خود انسان را کوچک می‌کند.

تعادل هم برای من معنای عمیقی پیدا کرده است. تعادل یعنی بتوانم در شادی‌ها مغرور نشوم و در سختی‌ها ناامید نگردم. یعنی بتوانم احساساتم را مدیریت کنم و اسیر خشم، ترس یا هیجان‌های لحظه‌ای نشوم. وقتی انسان در تعادل باشد، تصمیم‌های بهتری می‌گیرد و آرامش بیشتری را تجربه می‌کند.

بی‌تعادلی درست مانند طوفانی است که ذهن و زندگی انسان را به هم می‌ریزد. در بی‌تعادلی ممکن است حرفی بزنیم که نباید بزنیم، کاری انجام دهیم که بعداً از آن پشیمان شویم یا تصمیمی بگیریم که آسیبش مدت‌ها باقی بماند. بسیاری از مشکلات زندگی از همان لحظه‌هایی شروع می‌شوند که تعادل خودمان را از دست می‌دهیم.

کنگره ۶۰ به من آموخته است که درمان و رشد فقط به جسم محدود نمی‌شود. انسان برای رسیدن به آرامش واقعی باید روی جهان‌بینی و رفتار خودش هم کار کند. هر روز که تلاش می‌کنم مؤدب‌تر باشم، بیشتر گوش بدهم، کمتر قضاوت کنم و در شرایط مختلف تعادل خودم را حفظ کنم، احساس می‌کنم یک‌قدم به انسان بودن نزدیک‌تر شده‌ام.

امروز باور دارم که ادب و تعادل دو چراغ روشن در مسیر زندگی هستند. هر جا این دو حضور داشته باشند، آرامش، احترام و محبت نیز وجود خواهد داشت و هر جا بی‌ادبی و بی‌تعادلی وارد شوند، تاریکی، دلخوری و پشیمانی به دنبال آن خواهند آمد. پس چه زیباست که هر روز از خودمان بپرسیم: امروز چقدر مؤدب‌تر و متعادل‌تر از دیروز بوده‌ایم؟

نویسنده: مسافر مجتبی از لژیون هفتم

ویرایش: مسافر حسین

ارسال: مسافر مصطفی

مرزبان خبری: مسافر مرتضی

نمایندگی عصارزاده مشهد