قدردانی از دل مراقبت می‌آید

جلسه دوم از دوره دوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی کاشان با استادی مسافر مصطفی، نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه "در استحکام پایه های مالی و علمی کنگره من چه کرده ام؟ " روز سه‌شنبه بیست و نهم اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان مصطفی هستم یک مسافر. ابتدا خداوند را شاکر و سپاسگزارم که در این جایگاه هستم و روزی من شد که برای اولین بار در این جایگاه خدمت کنم. از راهنمای خودم  محمد آقا، تشکر می‌کنم که اجازه دادند در این جایگاه استادی بنشینم. همچنین از گروه مرزبانی و ایجنت محترم، حسین آقا، تشکر می‌کنم که مسافت‌ زیادی را طی می‌کنند و از عمر و وقت خود می‌گذارند و از شهری به شهر دیگر می‌روند. به نظر من، چیزی که آن‌ها را به این سطح از دانش و دیدگاه رسانده، جز عشق و محبت نیست، و همین عشق است که باعث شد من، مصطفی، سفرم را آغاز کنم و به  رهایی برسم.

بسیار ممنونیم از کسانی که زحمت کشیدند و این نمایندگی را راه‌اندازی کردند تا بتوانیم در شهر خودمان درمان شویم. این موضوع، قدردانی می‌طلبد،  اما قدردانی فقط به معنای کلمات و تشکر کردن نیست، بلکه قدردانی از دلِ مراقبت می‌آید. مراقبت از یک چیز، فقط نگهداری کردن نیست، بلکه باید به آن بها داد و برایش هزینه کرد. برای مثال، شخصی که در خانواده همه چیز دارد (خانه و ماشین و...)، چگونه آن‌ها را نگهداری می‌کند؟ او باید برای وسایلش هزینه کند تا بتواند با راحتی از آن‌ها استفاده کند و ماندگار شوند، خانواده هم همین‌طور است. کنگره ۶۰ هم برای ما مثل یک خانواده است، اگر به بحث مالی آن توجه نکنیم، درختی که کاشته‌ایم به خوبی ثمر نمی‌دهد و محصول خوبی به ما نخواهد داد. قبل از اینکه به کنگره بیایم، آرزوی من این بود که بتوانم یک شب در آرامش بخوابم و روزی را بدون نیاز به مواد، با انرژی بلند شوم و هر کاری که دوست دارم انجام دهم. تمام تلاش‌هایم برای رسیدن به حالِ امروزم، مدیون کنگره است.

یادم هست که برای شروع سفرم به شهر قم رفتم، با کنگره آشنا شدم و آرزوی درمان شدن داشتم. خیلی از افراد در گوشه و کنار شهرها دچار اعتیاد هستند، اما هنوز شرایط یا اجازه لازم برای آمدن به کنگره و درمان را ندارند. مسوولیت ما این است که کاری کنیم تا آینده‌ی این شهر ساخته شود، پس باید هزینه‌اش را پرداخت کنیم و قدردان این موضوع باشیم. اگر قدردان نباشیم، این نعمت از ما گرفته می‌شود. حالا چطور می‌توانیم از این نعمت قدردانی و کمک مالی کنیم؟ ساده‌ترین راه این است که از قانون ۱۱ سر باز نزنیم، یعنی نسبت به سبد بی‌تفاوت نباشیم. شاید یک مسافرِ تازه وارد بگوید، من به سختی هزینه‌ی دارو و زندگی‌ام را تأمین می‌کنم، اما رعایت قانون ۱۱ و بی‌تفاوت نبودن، کار دشواری نیست. دمِ در بنری هست که نوشته: «درمان قطعی اعتیاد به صورت رایگان»، و واقعاً هم کاملاً رایگان است، اما برای این لطف و خدماتی که برای ما انجام می‌دهند، باید هزینه‌ای (به عنوان مشارکت) پرداخت کنیم.
در مورد پایه‌های علمی هم می‌خواهم بگویم، ما شعری داریم که می‌گوید: «این جهان کوه است و فعل ما ندا سوی ما آید نداها را صدا...». در شهر ما، اگر کنگره رشد کند، شهر ما هم رشد می‌کند. ما با این باور هستیم که اگر کسی بخواهد درمان اعتیاد را به صورت اصولی انجام دهد، تنها با کنگره ۶۰ امکان‌پذیر است. مهندس دژاکام هم می‌فرمایند که وظیفه‌ی ما این است که با آگاهی به کنگره بیایم، به قوانین و حرمت‌ها پایبند باشیم و آن‌ها را اجرا کنیم. وقتی در کنگره مشارکت می‌کنیم، در واقع داریم تجربیات خود را در اختیار دیگران می‌گذاریم تا آن‌ها مجبور نباشند مسیرهای سخت ما را دوباره طی کنند و بتوانند از تجربیات ما در مسیر درمان خود استفاده کنند. در پایان، امیدوارم من و شما بتوانیم به هدف اصلی کنگره، یعنی «جهانی شدن» آن، کمک کنیم؛ هدفی که دور از دسترس نیست. خیلی ممنون که به حرف‌های من توجه کردید.

عکاس: مسافر مسعود، تایپ: مسافر رسول

تنظیم و ارسال: مسافر آرش، مرزبان خبری