آرامش من وابسته به تحولات درونی خودم است

همسفر منصوره:

هیچ‌کس به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند. هنگامی که برای نخستین بار با کنگره۶۰ آشنا شدم تصور می‌کردم که تنها برای یاری‌ رساندن به مسافرم جهت رسیدن به درمان قدم به این مسیر نهاده‌ام؛ اما در ادامه‌ مسیر دریافتم که من تنها همچون بالی برای پرواز او هستم و بال اصلی خود مسافر است؛ زیرا تنها او قادر است به خویشتن خویش کمک کند.

همچنین در سایه‌ آموزش‌های کنگره۶۰ به این باور رسیدم که مسئولیت تمام چالش‌ها و مشکلات زندگی من بر عهده‌ خود من است و هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه‌ خود من برای حل مسائل تفکر و تلاش کند. بنابراین نباید کاستی‌ها و تقصیرات را به گردن دیگران انداخت و همواره از شرایط یا افراد گله‌مند بود. آموختم که تنها می‌توانم برای رفع مشکلات با دیگران مشورت کنم، اما تصمیم نهایی را باید خودم با تفکر و تلاش بگیرم.

همسفر سمیه:

در رابطه با وادی سوم‌ انواع و اقسام مشکلاتی که برایمان پیش می‌آيد، بالاترین نقش بر عهده‌ خودمان است. اگر در این اندیشه هستیم که دیگران مشکل ما را حل کنند سخت در اشتباه هستیم. یکسری از مشکلات را ما خودمان به وجود آوردیم؛ اما مشکلاتی هم وجود دارند که ما در آنها هیچ نقشی نداشتیم. نکته دیگر این‌که برای حل مشکلاتمان باید تفکر و اندیشه کنیم و از هیچ‌کس هیچ انتظاری نداشته باشیم و تا لحظه مرگ از تلاش و کوشش دست برنداریم.

همسفر الهام:

وادی سوم به من آموخت که مسئولیت اعمال خود را حتی در مواجهه با ظلم دیگران بپذیریم. در این وادی دریافتم که انتظار برای تغییر رفتار دیگران به منظور دستیابی به آرامش، امری محال است. آرامش من وابسته به تحولات درونی خودم است. این وادی نه تنها کمک گرفتن از دیگران یا برقراری روابط اجتماعی را نفی نمی‌کند؛‌ بلکه بر این نکته تأکید دارد که تکیه‌گاه اصلی باید بر خود فرد باشد.

همسفر سارا:

وادی سوم به من آموخت که هیچ کس جز خودم مسئول زندگی‌ من نیست. قبلاً همیشه فکر می‌کردم یک نفر باید از راه برسد و مشکلاتم را حل کند؛ ولی با تمرین از وادی سوم برای حل کردن مشکلات دست به کار شدم. یاد گرفتم بی‌توقع از کمک دیگران بار مسئولیت زندگی‌ را به عهده بگیرم و هیچ‌کس جز خودم درقبال سرنوشتم مسئول نیست؛ حتی  خداوند هم  تنها راهنمای مسیر است و تصمیم گیرنده نهایی خودم هستم. 

همسفر اکرم:

در وادی سوم آمده است که هیچ موجودی به اندازه خود به خویشتن خویش فکر نمی‌کند؛ باید سعی کنم سطح توقع خود را از دیگران کاهش دهم. در مواجهه شدن با مشکلات نباید این انتظار را از دیگران داشته باشم که مشکلات را برای من حل نمایند و دیگران را مقصر مشکلات خود بدانم. اگر در تاریکی فرو رفته‌ام، این خود من بوده‌ام که مسبب این وضعیت شده‌ام و هیچ‌کس جز خودم قادر به حل مشکلات نخواهد بود؛ اما باید این را  بدانم کمک و همراهی خانواده و دیگران می‌تواند در رهایی از گرفتاری‌ها مؤثر باشد. در این مسیر، ایمان به تلاش و توانایی‌های فردی و شناسایی نیروهای مخرب و بازدارنده راه را برای رسیدن به آرامش هموار می‌سازد.

رابط خبری: همسفر زکیه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر نیره دبیر سایت
همسفران نمایندگی جواد گلپایگان