با پذیرفتن مسئولیت دروازه‌های تغییر باز می‌شود

مشارکت مکتوب همسفر فاطمه (س)

در کنگره ۶۰، وادی سوم به ما آموزش می‌دهد: «هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند». این وادی به ما یادآوری می‌کند که مسئول اصلی زندگی من، خودم هستم، دیگران، شرایط و گذشته نیستند. انسان تنها موجودی است که توان فکر کردن، تصمیم‌گیری و تغییر دادن مسیر زندگی خود را دارد و همین توانایی او را از سقوط یا رهایی جدا می‌کند.

اگر من برای مشکلاتم به دنبال مقصر بگردم، عملاً نیرو و انرژی‌ خود را به بیرون واگذار کردم؛ اما وقتی مسئولیت زندگی‌ را بپذیرم، دروازه تغییر باز می‌شود. تا زمانی که انسان به این باور نرسد که باید برای رهایی از تاریکی اقدام و تلاش کند، هیچ چیز نمی‌تواند تغییر کند. کمک‌ها و مشورت‌ها مهم هستند؛ اما تحول اصلی از درون اتفاق می‌افتد.

این وادی به من می‌گوید: «به جای این‌که بنشینی و انتظار داشته باشی که دنیا عوض شود، خودت را عوض کن». وقتی مسئولیت زندگی‌ خود را پذیرفتم و ترس‌هایم کمتر شد، متوجه شدم قدرت اصلی در دست خودم است. و امروز یاد گرفتم، برای درمان‌، رهایی، صلح درونی و برای ساختن آینده؛ باید به درون خود نگاه کنم. هیچ‌کس به اندازه خود انسان نمی‌تواند او را نجات دهد یا نابود کند، هیچ‌کس به جای او نمی‌تواند مسیر آینده را بسازد؛ حتی اگر بهترین خانواده یا شرایط را داشته باشد.

انسان همیشه از بیرون آسیب نمی‌بیند، بلکه بیشتر آسیب‌ها بی‌توجهی انسان، به خود است. وقتی به خود فکر نکنم، نیازهایم را نادیده بگیرم، منتظر کمک دیگران باشم و اجازه دهم که دیگران برای من تصمیم بگیرند، در برابر شرایط منفعل(بی‌تحرک) می‌شوم و ناخواسته وارد چرخه تخریب می‌گردم؛ اما وقتی‌ فکر کنم و مسئولیت خود را بپذیرم، تازه متوجه می‌شوم که مسیر تغییر، کاملاً در دستان خود من است.

امروز فهمیدم که خیلی از مشکلات زندگی‌ نه به‌خاطر دیگران، بلکه به خاطر این بود که از خود غافل بودم و به‌جای این‌که نیازهایم را بشناسم، دنبال تأیید دیگران بودم؛ برای این‌که آینده‌ را بسازم، خودرا با شرایط وفق می‌دادم؛ حتی اگر به ضررم بود؛ به‌جای این‌که خودم را نجات دهم، منتظر بودم کسی بیاید و مرا نجات دهد.

وادی سوم به من یاد داد که یک اصل را در زندگی جدی بگیرم: نجات‌دهنده اصلی خود من هستم. برای بهتر شدن لازم نیست جهان را تغییر دهم، کافی است از خود شروع کنم. با هر قدمی که در مسیر رشد برمی‌دارم، از درمان تا اصلاح رفتار؛ حتی نگاه درست به زندگی، قدرت درونی‌ من بیشتر می‌شود. و امروز می‌دانم، اگر قرار است آرامش، رهایی، تعادل و آینده‌ای بهتر داشته باشم؛ باید مسئولیت زندگی و انتخاب‌های خود را بر عهده بگیرم.

من به‌عنوان یک همسفر، سال‌ها فکر می‌کردم اگر بیشتر مراقب باشم، سخت بگیرم، حمایت کنم یا بیشتر فداکاری کنم، شاید بتوانم چیزی را در زندگی تغییر دهم؛ اما وادی سوم به من آموخت که قدرت اصلی تغییر، درون خود من است، نه دیگران‌  من نمی‌توانم به جای کسی زندگی کنم، تصمیم بگیرم یا درمان شوم و هر انسانی مسئول مسیر خودش است.

بالاترین نقش در حل مشکلات زندگی بر عهده خود فرد است. این وادی برای پذیرش مسئولیت کامل مشکلات، تفکر و تلاش برای یافتن راه‌حل منطقی و دوری از انتظار حل مشکلات توسط دیگران است. برای رسیدن به هر هدفی انسان؛ باید خود حرکت کند و با صبر، تلاش موانع و سختی‌ها را از پیش رو بردارد، نباید منتظر معجزه یا حل مسائل توسط دیگران باشد، در این مسیر ثابت‌قدم و استوار باشد. ما می‌توانیم با انسان‌های صالح مشورت کنیم و تصمیم نهایی؛ باید توسط خود ما گرفته شود. با امیدواری و سربلندی به زندگی نگاه کنیم، و دست از تلاش برنداریم و نردبان موفقیت را به طور تدریجی پله‌پله بالا برویم.

مشارکت مکتوب همسفر فاطمه (ر)

در ابتدا شاکر و سپاسگزار خداوند هستم که لطف او شامل حال من شد و کنگره را در مسیر زندگی‌ من قرار داد. تشکر می‌کنم از جناب آقای مهندس دژاکام که با نوشتن و آموزش این ۱۴ وادی، راه‌ و رسم درست زندگی کردن را به من آموخت.

وادی اول آموختم که با تفکر، ساختارها آغاز می‌شود. وادی دوم به ما می‌گوید: «هیچ موجودی جهت بیهودگی قدم به حیات نگذاشته است». وادی سوم می‌آموزیم: «باید دانست که هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند».

این وادی با کلمه‌ باید شروع می‌شود؛ یعنی این‌که لازم و ضروری است، بدانیم هیچ‌کس به اندازه خود ما به فکر ما نیست. دلسوز و یار، یاورمان نیست. در این وادی می‌آموزیم که مسئولیت زندگی، کار و مشکلات‌ ما به عهده خود ما است؛ باید اشتباهات‌ خود را بپذیریم، بدانیم مسئولیت آن بر گردن خود ما است، تلاش کنیم توقع‌ خود را از دیگران به صفر برسانیم. در تمام مسائل زندگی با تفکر و آموزش درست می‌توانیم راه درست‌ بیابیم. آن زمان؛ باید در جهت خواسته‌ها قدم برداریم تا به موفقیت برسیم، جست‌وجو کنیم، سپس اقدام کنیم تا در سختی نیفتیم.

اگر دچار مشکلات روحی، روانی، جسمی، عاطفی، اقتصادی و… هستیم، مفهوم این است که در گذشته درست عمل نکردیم دانسته یا ندانسته مرتکب اشتباهاتی شدیم. برای خروج از مشکلات و حرکت به سوی آرامش و آسایش؛ باید نیروهای خود را بشناسیم و از آن نیروها در جهت مثبت استفاده کنیم تا به صلح و آرامش برسیم. به توانایی‌های خود ایمان داشته باشیم، نیروهای مخرب و بازدارنده را شناسایی کنیم و نگذاریم سد راه ما شوند.

مصرف‌کنندگان مواد مخدر تا زمانی که خود نخواهند، نمی‌توانند به رهایی و حال خوش برسند؛ باید به فکر خودشان باشند، هیچ‌کس؛ حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی‌ آن‌ها هم نمی‌توانند برای آن‌ها کاری انجام دهند. مسافران؛ باید بدانند که با درمان‌اعتیاد چه کمکی به خود، خانواده و اطرافیان‌ می‌کنند. این درمان زمانی ارزش پیدا می‌کند که مسافر به درک و فهم بالا و برداشت صحیح در زندگی رسیده باشد. به امید روزی که همه مسافران کنگره۶۰ به آرامش، بینش و رهایی برسند.

مشارکت مکتوب همسفر فاطمه (پ)

وادی‌ها پله‌های هدایت ما هستند؛ راه را به ما نشان می‌دهند. وادی اول ما را به تفکر واداشت تا با تغییر تفکر بتوانیم به زندگی سالم برسیم. وادی دوم ما را با جنگ نرم آشنا کرد، جنگ درون خود، از ناامیدی رسیدن به امید؛ اما وادی سوم توانایی‌های ما را قدرت می‌بخشد: مالی، علمی، مثل ماشینی که با استارت روشن می‌شود و عواملی مثل بنزین، روغن و آب، کمک‌دهنده هستند، پس استارت و حرکت در سمت صراط مستقیم دست خود من است. در تیتر اول وادی سوم کلمه «باید» آمده؛ یعنی محکم بودن قوانین‌الهی، آن‌ها را چه انجام بدهیم یا ندهیم در زندگی ما اجباری و جاری است. دانستن، این نیست که فقط بدانم، بلکه دانستن همراه با دانایی و کاربردی کردن جهان‌بینی است.

هیچ موجوی؛ یعنی هیچ کسی به اندازه خود من به فکر نیست. از این وادی یاد گرفتیم که درمانگر مشکلات خود ما هستیم، همکاری دیگران و کمک آن‌ها قوت قلب ما است؛ اما کلید اصلی نیست. اگر بخواهم با خود خلوت کنم، می‌توانم تا حدودی هدف و مقصد خویش را بفهمم. اگر خوب سفر نکنم و تأثیر این وادی را اجرا نکنم، هیچ‌وقت به درمان نمی‌رسم؛ باید یک سری حرکت‌ها را خودم انجام بدهم.

ما به این جهان آمدیم تا روش حل مشکلات را بیاموزیم، خود را بشناسیم و مسئولیت کار خویش را بپذیریم. و تنها چیز مهمی که در این قسمت به من کمک می‌کند، نوشتن سی‌دی‌ها و داشتن جهان‌بینی است. چرا باید بار مسئولیت خود را به دوش بکشیم؟ چون فقط قدرت مطلق و خود فرد از مشکلات خود آگاه است.

مشارکت مکتوب همسفر فرزانه

خداوند را شکر که به واسطه یک مصرف‌کننده به جریان آرام‌بخش و پیوسته کنگره وارد شدم و آموزش گرفتم. زندگی سراسر مشکل است، زندگی بدون مشکل وجود ندارد. اگر در هر زمانی دچار مشکلاتی شدم، می‌تواند به دو دلیل باشد: یا در گذشته تفکر، تصمیم و عمل اشتباهی انجام دادم و در حال حاضر دچار این مشکل شدم، یا این‌که با حل این مشکل مطلبی را آموزش می‌گیرم. در هر صورت؛ باید مشکلات خود را بپذیرم، بدانم که در حل مشکلات، خود من در درجه اول مسئول هستم و باید مسئولیت مشکلات خود را بپذیرم، از آن‌ها فرار نکنم، مدام دنبال شخصی نباشم که مشکلات و حل آن مشکل را به گردن او بیندازم. مثلاً بگویم: این سرنوشت من است و خداوند این‌گونه سرنوشت من را رقم زده، تقصیر پدر و مادر من است، تقصیر زمین و آسمان است که من را ناگزیر کردند پا به هستی بگذارم. اگر مدام دیگران را مقصر بدانم و با مسائل به‌صورت منفی برخورد کنم، هیچ‌گاه مشکلات من حل نخواهد شد و هر روز بیشتر به عمق ناامیدی و ظلمات کشیده می‌شوم.

به هر حال مشکلات وجود دارند؛ باید بدانم: «هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند»؛ باید خوب فکر کنم و از هیچ‌کس انتظار نداشته باشم و از طبیعت آموزش بگیرم. اگر به مورچه نگاه کنیم، برای بردن دانه به درون لانه ممکن است صدها بار دانه به زمین بیفتد، ولی مورچه دوباره تلاش می‌کند و آن‌قدر ادامه می‌دهد تا بالاخره به لانه برسد. من هم وقتی به مشکلی برخورد می‌کنم؛ باید همیشه امیدوار، مقاوم باشم، آرام‌آرام قدم بردارم و شتاب‌زده عمل نکنم؛ چون تشنج و شتاب‌زدگی باعث تحلیل رفتن نیروی من خواهد شد.

با شناخت نیروهای عظیمی که خداوند در وجود من قرار داده و نیروهای بازدارنده و شیطانی که می‌تواند به‌صورت پنهانی، درونی، یا به‌صورت آشکار با قرار دادن اشخاص منفی‌باف سر راه انسان‌ها عمل کنند، یکی‌یکی مشکلات خود را با تفکر، صبر و استقامت حل کنم. و در صورت لزوم با افرادی که تجربه دارند، روزی با مشکل من روبرو بودند و در حال حاضر مشکل خود را به خوبی حل کردند، مشورت بگیرم تا بتوانم برای حل مشکل بعدی خیلی بهتر عمل کنم؛ چون حل یک مشکل مقدمه حل مشکلات بعدی من است. بدانم، من برای حل کردن مشکلات به این دنیا آمدم تا حل آن‌را بیاموزم، بتوانم با آموزش‌هایی که می‌گیرم به مرور زمان کامل شوم، به آن آسایش و آرامش لازم برسم، از روبرو شدن با مشکلات نهراسم و از مواجهه با آن‌ها لذت ببرم.

رابطه خبری: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر اشرف ( لژیون اول)
ویراستاری و ارسال: همسفر فاطمه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی هاتف