وادی سوم همه گریز راه‌ها را بسته

جلسه اول از دوره بیستم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی ساوه به استادی راهنما تازه‌واردین همسفر گلی، نگهبانی همسفر حدیث و دبیری همسفر زهرا با دستور جلسه « وادی سوم( باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند.) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۴ خرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

از‌ دبیر، نگهبان جلسه و دوستانی که نوشتارها را قرائت کردند تشکر می‌کنم. از گروه مرزبانی و ایجنت تشکر می‌کنم که به من اجازه دادند در این جایگاه باشم و آموزش بگیرم. دستور جلسه درباره وادی سوم و تاثیر آن روی من. ما در وادی اول یاد گرفتیم به چه چیزهای فکر کنیم و به چه چیزهایی فکر نکنیم، وادی دوم می‌گوید که هیچ موجودی بیهوده آفریده نشده، همه ما از آفریده شدنمان یک هدف مهمی را دنبال می‌کنیم. وادی سوم گفته که هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی‌کند و تنها وادی است که از کلمه باید استفاده شده و خیلی تاکید داشته و همه گریز راه‌ها را بسته و گفته من باید همه مسئولیت‌های خودم را بپذیریم و قبول کنم.

من در این وادی یاد می‌گیرم که هر مشکلی دارم و هر اتفاقی برایم افتاده گردن دیگران نندازم، مثلا الان من پیش یک روانپزشک می‌روم حالا یکی مصرف کننده است یا افسردگی دارد، یا دچار اضطراب و استرس هست چقدر هم پول می‌دهد، ولی روانپزشک می‌گوید تو مقصر نیستی تو اگر الان مصرف کننده شدی یا خانوادت یا دوستانت و یا اطرافیان باعث شدند تو مصرف‌کننده یا افسرده بشوی و در این حال باشی و من یک حال خوب دریافت می‌کنم و انرژی می‌گیرم، خوب دیگر من مقصر نیستم و مقصر دیگرانند و این دائمی و همیشه نیست؛ ولی کنگره ۶۰ تنها جایی هست که گفته اگر هر مشکلی داری و هر اتفاقی برای تو افتاده و مشکلی داری فقط و فقط خودت مقصری و نباید گردن دیگران بیندازی و دیگران مقصر نیستند و در نهایت امیدی به انسان می‌دهد که تو می‌توانی مشکلات را یکی‌یکی حل کنی.

اصلاً انسان به دنیا آمده تا راه‌ حل مشکلاتش را پیدا کند. در این وادی گفته که برای حل مشکل چه کار می‌کنی؟  یه گوشه می‌نشینی و می‌گویی من همین هستم و از من دیگر گذشته و شانس و سرنوشتم همین بوده؛ نه، این وادی می‌گوید باید کوشش‌ کنی و کلید حل مشکلات را پیدا کنی. اول مسائل نیروهای درون خودت و نیروهای منفی را می‌شناسی که به صورت خیلی دلسوزانه و زیبا ما را از هدف خودمان دور می‌کنند، این‌ها را می‌شناسیم و با تلاش و تدبیر ذره‌ذره و به آرامی مشکلات خودمان را حل می‌کنیم.

اصلاً انسان بی مشکل نداریم، ما منکر کمک دیگران نیستیم و بعضی مواقع می‌توانند به ما کمک کنند؛ ولی بار مسئولیت ما باید به عهده خودمان باشد و خودمان قبول کنیم که اگر من این راه را رفتم و راهم اشتباه بوده باید از این راه برگردم. وقتی یک مصرف کننده سفر می‌کند و راهنما راه را نشان می‌دهد و به او می‌گوید که تو باید روزی سه وعده دارو بخوری و نمی‌تواند هر روز به رهجو زنگ بزند و کنترل کند تا آیا تو دارویت را خوردی یا نه، راهنما فقط راه را نشان می‌دهد و تو باید خودت قبول کنی تا روزی ده دقیقه سی‌دی بنویسی و دارو را سر ساعت بخوری و حتی همسفران هم نمی‌توانند دخالت کنند فقط می‌توانیم یادآوری کنیم و سعی کنیم که کنارشان باشیم و کمک کنیم و بال پروازشان باشیم امیدوارم سفر اولی ها این مسئله را درک کنند و بگذارند مسافرها یاد بگیرند که خودشان کار خودشان را انجام بدهند. امیدوارم همه ما در مسیر آموزش قرار بگیریم و از زندگی خوبی برخوردار باشیم.

مرزبان کشیک: همسفر صدیقه و مسافر حمید
تایپ: همسفر مهرناز رهجوی راهنما همسفر حمیده (لژیون دوم)
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر سارا (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال:همسفر وجیهه نگهبان سایت

نمایندگی ساوه