رنج و آزمون بخشی از پیمان زمینی

جلسه سوم از دوره پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران ،شعبه چرمهین با استادی راهنمای تازه‌واردین مسافراحمد، نگهبانی موقت مسافر پوریا و دبیری موقت مسافر علی با دستور جلسه «وادی سوم و تأثیر آن بر روی من‌» یکشنبه سوم خرداد ۱۴۰۵  ساعت ۱۷ آغاز به کار بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد :

سلام دوستان، احمد هستم مسافر، سپاس بی‌کران پروردگار مهربان را که مرا در گذرگاه نورانی «کنگره ۶۰» قرار داد. سر تعظیم فرود می‌آورم در برابر زحمات بی‌دریغ جناب مهندس و مراتب سپاس قلبی خود را تقدیم آقا سعید، راهنمای گران‌قدرم می‌کنم که با رهنمودهای عالمانه، مرا از تاریکی‌ها به سوی روشنایی هدایت کردند. امروز خداوند را شاکرم که توفیق خدمت در این جایگاه مقدس نصیبم شد تا بار دیگر در مسیر آموزش قرار بگیرم.
«باید دانست که هیچ موجودی به میزان خودِ انسان، به خویشتنِ خویش نمی‌اندیشد.»
آدمی گاه در مسیر پر فراز و نشیب زندگی، دچار این پندارِ خطا می‌شود که گره‌های کورِ زندگی‌اش باید به دستِ دیگران گشوده شود؛ غافل از آنکه این اندیشه، سرابی بیش نیست. چنین انسانی، با نادیده انگاشتن قدرتِ درونی، خود را نیازمندِ دستانِ یاری‌گرِ دیگران می‌بیند و همین وابستگی، ریشه‌های اعتمادبه‌نفس او را می‌سوزاند.
حقیقت این است که رنج و آزمون، بخشی از پیمانِ زمینیِ همه انسان‌هاست. اگرچه یاریِ خانواده، دوستان و همراهان در این مسیر، چراغی روشن است، اما بارِ سنگینِ مسئولیتِ حلِ مشکلات، تنها بر دوشِ خودِ فرد است. همان‌گونه که ما در کنگره با استعانت از «روشِ پله‌کم‌کردن» پله‌پله به رهایی می‌رسیم، در مواجهه با چالش‌های زندگی نیز باید صبورانه و گام‌به‌گام، راهِ حل را در خویش جست‌وجو کنیم.
ما حق نداریم دیگران را بابتِ کاستی‌های زندگی‌مان مقصر بدانیم و انتظار داشته باشیم که رسالتِ زندگیِ ما را آنان به دوش کشند. من در ایامِ تاریکِ مصرف، خود نیز درگیرِ همین کج‌راهه بودم و با تجربه تلخِ «سقوطِ آزاد»، روزگار می‌گذراندم؛ تا آنکه تقدیر، دروازه‌های کنگره را به رویم گشود و نورِ معرفت بر جانم تابید. اکنون، تمامِ هستیِ خود را مدیونِ این مکانِ مقدس و راهنمای عزیزم می‌دانم.
در پایان، یادآور می‌شوم که برای رسیدن به ساحلِ امنِ آرامش، نخستین و بزرگ‌ترین یاری‌گرِ هر انسان، تنها «خویشتنِ اوست».

تایپ: مسافر سیدحسین لژیون دوم 

ارسال: مسافر پوریا