ما باید مسولیت کار خودمان را بپذیریم

همسفر فریده:
همان‌گونه که می‌دانید، کتاب عشق «چهارده وادی برای رسیدن به خود» در اصل چهارده قانون جاری در هستی است که هر انسانی برای رسیدن به آرامش و آسایش باید آن‌ها را عملی کند. چهار وادی اول، وادی‌های تفکر هستند. وادی اول به من می‌گوید که بیشتر مشکلات انسان‌ها از نوع تفکر آن‌هاست. ما در این وادی آموزش می‌گیریم که اصلا تفکر چیست و یا به چه چیزهایی باید فکر کرد و به چه چیزهایی نباید فکر کرد یا اینکه چگونه برای حل مشکلات، تفکر و برنامه‌ریزی کرد که راهی به عقب نداشته باشیم. وادی دوم می‌گوید: من با تمام مسائل، وظیفه و مسئولیتم پا به هستی گذاشته‌ام؛ نباید خود را بیهوده فرض کنم و ناامید باشم. حال می‌رسیم به وادی سوم: (باید دانست هیچ موجودی به میزان خودِ انسان به خویشتنِ خویش فکر نمی‌کند.) در این وادی از کلمه‌ی باید استفاده شده و تاکید مستقیم بر نقش من در حیات دارد.
سال‌ها می‌گفتم که چرا این‌همه مشکل برای من پیش می‌آید و همیشه دنبال مقصر می‌گشتم و انتظار داشتم یکی پیدا شود و مشکل مرا حل کند. وادی سوم به من یاد داد که از هیچ‌کس توقع نداشته باشم؛ چون تنها کسی که در مورد من فکر می‌کند فقط خودم هستم. باید با صبر، استقامت و تفکر نیروهای مثبت و منفی را بشناسم؛ زیرا شیطان به زیباترین شکل ممکن وارد افکار و اندیشه‌ی انسان می‌شود تا گوهر جان را شکار کند. بنابراین بایستی کلیه‌ی مسئولیت زندگی خود را بپذیرم و قبول کنم که هیچ‌کس به اندازه‌ی خودم به فکر من نیست. حتی اگر از مشورت انسان‌های صالح نیز استفاده کنم تصمیم نهایی بر عهده‌ی خود من است تا بتوانم نقش خود را به بهترین نحو ایفا کنم. مانند درختانی که ایستاده می‌میرند. پس وادی‌ها یکی‌یکی ما را هدایت می‌کنند.
از آقای مهندس و خانواده‌ی محترمشان و تمام
پیش‌کسوتان عزیز، خیلی‌خیلی سپاسگزارم.

راهنما همسفر پروانه:
من فکر می‌کنم این وادی آب پاکی را روی دست ما می‌ریزد، وقتی می‌گوید باید یعنی به‌صورت قطعی این مسئله مطرح است. تفکر بعضی از انسان‌ها این است که باید کارهایشان را دیگران انجام دهند و نیازمند به دیگران هستند و اصلا اعتقادی به خودشان ندارند. هیچ‌کس به اندازه‌ی خود انسان به خودش فکر نمی‌کند. در این وادی، مسئولیت کلی را بر عهده خود فرد می‌گذارد.
گاهی ما می‌خواهیم از غیب به ما کمک شود؛ از غیب به ما هیچ کمکی نمی‌شود مگر این‌که حرکت کنیم. اگر حرکت کنیم، از غیب هم به ما کمک می‌شود؛ ولی اگر حرکت نکنیم، این اتفاق نمی‌افتد. اگر این را فهمیدیم، در زندگی می‌توانیم موفق شویم. در کنگره ما این نکته را فهمیدیم که هیچ‌کس به اندازه‌ی خودِ اعضا کنگره به کنگره کمک نمی‌کند. چون این را فهمیدیم روی پای خودمان ایستاده‌ایم.
ما باید بدانیم که همه‌چیز به دست خودمان است. هر کس که بخواهد مسئولیت‌هایش را بر عهده دیگران بگذارد یا بخواهد دیگران برای او حل کنند، همیشه درگیر و بدبخت است ما باید توانایی و مسئولیت خودمان را بپذیریم. هیچ‌کس جز خودمان به ما کمک نمی‌کند. هر کدام از ما که روی خودمان حساب کنیم، می‌توانیم به نتیجه برسیم و سعی کنیم هر چه سختی و موانع داریم، یکی‌یکی آن‌ها را حل کنیم.
ما حتی در قسمت علم هم بایستی روی پای خودمان بایستیم به این گونه که در این قسمت بچه‌ها امتحان می‌دهند و دانش خود را بالا می‌برند و روی پای خود می‌ایستند. در این وادی می‌گوید: انسان اگر خود جست‌وجو نکند، حتی اگر با همه‌ کاوشگران ماهر نیز همنشین باشد، به موضوع واقعی نمی‌رسد؛ یعنی اگر انسان خودش تلاش نکند به جایی نمی‌رسد. در آخر بدانیم و آگاه باشیم که خودکرده را تدبیر است.

تایپ:همسفر اکرم رهجو‌ی راهنما همسفر پروانه(لژیون یکم ) رابط خبری
ویرایش: همسفر آیدا رهجوی راهنما همسفر پریسا(لژیون ششم) دبیر سایت
ارسال: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر پریسا(لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ایران