خدمت، بخشش و استحکام پایه‌های کنگره

هشتمین جلسه از دور ششم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی امیر اراک با استادی راهنما مسافر مهدی و نگهبانی مسافر سعید و دبیری مسافر علی با دستور جلسه «در استحکام پایه های علمی و مالی کنگره من چه کرده ام؟» روز پنجشنبه ۱۴۰۵/۰۲/۳۱ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، مهدی هستم یک مسافر.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم بابت حضور در کنگره ۶۰. از آقای مهندس دژاکام، خانواده محترمشان و راهنمایان عزیزم که آرامش امروزم را مدیون آموزش‌های ایشان هستم، قدردانی می‌کنم. همچنین از آقا حامد عزیز برای فرصتی که در اختیارم قرار دادند، سپاسگزارم.

دستورجلسه این هفته، «در استحکام پایه‌های مالی و علمی کنگره چه کرده‌ام؟» است؛ پرسشی حیاتی که تک‌تک اعضای کنگره باید به آن پاسخ دهند. راهنمای من همیشه تأکید می‌کرد: «پنج دقیقه درباره دستورجلسه تفکر کن»، اما به اعتقاد من، این موضوع نیازمند یک هفته تعمق و ژرف‌نگری است.

انسان موجودی است که به نسیان و فراموشی دچار می‌شود؛ فراموشکاری‌ای که دو سویه مثبت و منفی دارد. فراموش کردنِ خاطرات تلخ و بدی‌های دیگران، ویژگی مثبت آن است، اما فراموشیِ نیکی‌ها و یاریِ دیگران، بُعدِ منفی آن به شمار می‌رود. از همین رو، دستورجلساتی نظیر «گلریزان»، «هفته راهنما» و «هفته ایجنت و مرزبان» پیوسته تکرار می‌شوند تا به یاد آوریم چه حمایتی از ما صورت گرفت تا از تاریکی‌ها به روشنایی گام بگذاریم؛ چرا که فراموشی، یکی از ابزارهای نیروهای بازدارنده (شیطان) است. در کلام‌الله شریف نیز ذکر شده که انسان در رنج و سختی آفریده شده است؛ بسترهایی همچون کنگره، همان گذرگاه‌هایی هستند که ما را از این رنج و سختی نجات می‌دهند و این حقیقتی است که هرگز نباید از یاد ببرم.

امروز با دوستان قدیمی هم‌سخن بودیم که اگر اکنون در اراک سه شعبه داریم و ساختمانی نیز تحت تملک خودمان است، تنها در سایه زحمات و ازخودگذشتگیِ کسانی است که پیش از ما آمدند و خدمت کردند. گاهی افراد دچار بازی‌های ذهنی می‌شوند و با خود می‌اندیشند که «من سفر اولی هستم و این دستورجلسه به من ارتباطی ندارد»؛ در حالی که حقیقت این است که هر فرد در هر جایگاهی، مخاطبِ این دستورجلسه است. حتی اگر توان مالی بالایی نداشته باشم، باید به قدر وسع خود مشارکت کنم؛ چرا که این بخشش، در نهایت به زندگیِ خودمان بازمی‌گردد.

یک سفر اولی با رعایت نظم، انضباط و قوانین کنگره، به درمان و حالِ خوش می‌رسد و به الگویی برای سایر مصرف‌کنندگان تبدیل می‌شود؛ این بزرگ‌ترین خدمتِ یک سفر اولی به کنگره است. در بخش مالی نیز، شرکت در «قانون یازدهم» و صیانت از تجهیزات کنگره، کوچک‌ترین و البته ارزشمندترین کاری است که از دست یک سفر اولی برمی‌آید. پس از ورود به سفر دوم نیز باید قدردان راهنما، خدمتگزاران و سیستم باشیم. من همواره به رهجویانم می‌گویم که خدمت در کنگره، همچون بازی «دومینو» است که نتایجِ مثبتش به خودمان بازمی‌گردد؛ بنابراین نباید این زنجیره را قطع کنیم. باید به‌گونه‌ای گام برداریم که همواره توفیقِ خدمت، نصیبمان شود.

آقای مهندس همواره تأکید دارند که انسان تنها مالک چیزی است که بتواند از آن ببخشد؛ ایشان خود، الگوی بی‌بدیلِ این آموزه هستند. هر دانشی که در اختیار آقای مهندس قرار می‌گیرد، بلافاصله آن را برای ما به اشتراک می‌گذارند؛ از متد درمان اعتیاد و سیگار گرفته تا درمان چاقی و بسیاری از بیماری‌های دیگر. ایشان هرچه را دریافت می‌کنند، می‌بخشند تا ظرفشان برای دریافت‌های جدید خالی بماند. در بُعد مالی نیز، ایشان همیشه پیش‌گام هستند و همان‌طور که چهارشنبه فرمودند، حتی در یک نوبت پنج میلیارد تومان کمک کردند تا این چرخه مدام در حال جریان باشد. این همان الگویی است که باید یک هفته درباره آن تفکر کنیم و درس بگیریم.

استاد امین می‌فرمایند: «انسان‌ها مزه‌ها را گم کرده‌اند» و خدمت، یکی از آن مزه‌هایی است که انسان باید طعمش را بچشد. همان‌طور که در کتاب ۶۰ درجه زیر صفر آمده: «ما یک عمر شربت پرتقال خوردیم و از نوشیدنی‌های دیگر غافل بودیم.» راهنماها ما را با مزه خدمت آشنا کردند و نتیجه‌اش امروز در توسعه شعب اراک مشهود است.

سال گذشته آقای مهندس امر فرمودند که پیش‌کسوتان کنگره از تجربیات خود بگویند تا تازه‌واردین بدانند این مسیر با چه دشواری‌هایی هموار شده است. من از سال ۱۳۹۶ توفیق خدمت در جایگاه راهنمایی را داشته‌ام و در این ۹ سال، حدود ۱۳۰ نفر در لژیون‌های من در نمایندگی‌های پروین اعتصامی، شهباز و میلاجرد به رهایی رسیدند که اکنون بسیاری از آن‌ها در جایگاه‌های خدمتی مشغول هستند. خودم و همسفرم چندین دوره «دنور» بوده‌ایم؛ دو دوره ایجنت شعبه پروین اعتصامی بودم، اکنون در شعبه میلاجرد خدمت می‌کنم و پنج سال است که توفیق خدمت در بخش انضباطی دفتر مرکزی تهران را دارم. من کسی بودم که در حل ساده‌ترین مسائل زندگی‌ام عاجز بودم؛ علت این دگرگونی، درکِ همین دستورجلسه است و امیدوارم قدردانِ این جایگاه‌ها باشیم.

از اینکه به سخنان من توجه کردید، از همه شما سپاسگزارم.

نگارش: همسفر میلاد

بارگذاری: مرزبان خبری