هیچ کدام از ما به هیچ نیستیم!

جلسه چهارم از دوره‌ی دوازدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی ایران به استادی همسفر بهار، نگهبانی همسفر لیلا و دبیری همسفر مبینا با دستور جلسه « وادی دوم و تاثیر آن بر روی من» روز دوشنبه ۱۴ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:
از راهنمایان عزیزم بسیار سپاسگزارم که آموزش‌های زیادی از آنان گرفتم. همچنين از نگهبان و دبیرجلسه تشکر می‌نمایم که اجازه دادند اولین مشارکت را داشته باشم.
دستورجلسه این هفته وادی‌دوم است. “هيچ موجودی جهت بیهودگی قدم به حیات نمی‌نهد. هیچ‌کدام از ما به هیچ نیستیم، حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.”
دستورجلسات کنگره۶۰ زنجیروار به هم متصل هستند. هر وادی به وادی دیگر وصل می‌شود و ما با یادگیری چهارده‌وادی‌عشق می‌توانیم هنر زندگی‌کردن درست را بیاموزیم. وادی‌اول به ما می‌گوید هرچیزی با یک تفکر و اندیشه شروع می‌شود.
ما هر‌لحظه و هرروز در زندگی و در ذهن خود دچار جنگ‌نرم هستیم؛ نه به این معنا که با سلاح به جنگ برویم. جنگ‌جهانی نرم جنگ افکار و اندیشه است .جنگ بین خوبی‌ها و بدی‌ها است. اینکه ما چطور می‌بینیم و چطور فکر می‌کنیم؟ بسیار مهم است که ما خوبی‌ها را ببینیم و زشتی‌ها را نبینیم. مثبت‌اندیش باشیم تا بتوانیم ذره‌ذره دنیای درونمان را آباد سازیم و با فکردرست اول خودمان‌ را پیدا کنیم تا با سعی و کوشش و تلاش به نتایج بهتری دست یابیم. طبق آیه‌شریفه"لیس الانسان الا ما سعی" انسان چیزی نیست جز سعی و تلاشی که خودش انجام می‌دهد. یعنی ما باید با تلاش و کوشش خودمان به‌ یک نتیجه درست برسیم تا قدرتمند شویم و با این قدرت به توانایی‌های ما هیچ خللی وارد نشود و اجازه ندهیم هیچ حرف و انتقادی ساختارهای ما را به هم بریزد؛ اما اگر منفی‌نگر باشیم و به جنگ و بمباران و ناراحتی فکر کنیم، ذره‌ذره با این افکار در وجود ما بیماری‌های روحی و روانی ایجاد می‌شود و به این حس می‌رسیم که ما هیچ هستیم و ارزشی نداریم؛ که این اصلا درست نمی‌باشد زیرا فقط در حال توجیه‌کردن خود هستیم که ما بدبختیم و بیهوده آفریده شده‌ایم. ما باید درست فکرکنیم و نگذاريم این افکارمنفی در وجود ما رخنه کند. اگر ناامید و تسلیم نشویم باعث می‌شود که به سلامتی لازم برسیم.
اگر ما به تمام ابعاد هستی بنگریم، می‌بینیم در کره‌زمین هیچ موجودی حتی کرم و مگس و لاشخورها هم بيهوده خلق نشده‌اند و هر کدام هدفی دارند. این اشتباه رایجی است. شاید ما هنوز به هسته‌درونی و فلسفه‌وجودی آنها پی نبرده‌ایم که فکر می‌کنیم بیهوده خلق شده‌اند.
درواقع انسان تاريکی‌ها را تجربه می‌کند تا به عظمت‌روشنایی پی‌ببرد و برای اینکه بتواند از گذرگاه‌های سخت عبور کند باید بتواند چالش‌ها و مشکلات زندگي‌ خود را کنار بگذارد و بتواند از بحران‌ها سربلند بیرون بیاید و جان‌سالم به در ببرد. در این صورت به یک انسان آزاد و رها تبدیل می‌شود؛ چنین آدمی هميشه در صلح و آرامش است و هم او می‌تواند کنار دیگران راحت زندگی کند، هم دیگران.
خوشبختی واقعی چیست؟ اینکه ما بتوانیم از تک‌تک لحظات‌زندگی به نحواحسن استفاده کنیم، زمان‌حال را قدر بدانیم، افسوس گذشته‌‌ها را نخوریم، ترس از آینده نداشته‌ باشیم، از گذشته درس بگیریم ‌و برای آینده برنامه‌ریزی نماییم تا به یک انسان کارآزموده و رها تبدیل شویم.
مهم‌ترین مسئله این است که ما در حال‌حاضر کنار هم هستیم تا آموزش بگیریم و به یک من‌قدرتمند از خود تبدیل شویم و آماده شویم تا بیرون از کنگره کنار عزیزانمان خيلی خوب و راحت زندگی کنیم.

مرزبانان کشیک: همسفر پروانه و مسافر سعید
تایپیست: همسفر مروارید رهجوی راهنما همسفر سهیلا (لژیون دوم)
عکاس: همسفر فرزانه رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون سوم)
ویرایش: همسفر آیدا رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون ششم) دبیر سایت
ارسال: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ایران