درمان اعتیاد دیگر تنها هدف کنگره نیست بلکه جزئی از آن است.

جلسه سیزدهم از دوره بیست و ششم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶۰ نمایندگی پاکدشت با استادی راهنمای محترم مسافر سجاد نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر سعید با دستور جلسه "تحقیقات کنگره 60، مقالات و کنفرانس ها" شنبه 2 اسفند ماه 1404 ساعت 17 آغاز به کار کرد.

سلام، سجاد هستم یک مسافر.
ابتدا خدای خود را شاکرم که بار دیگر فرصت حضور در این جایگاه را به من عطا کرد. همچنین از نگهبان جلسه، دبیر جلسه، گروه محترم مرزبانی و ایجنت گرامی صمیمانه سپاسگزارم. در رأس همه، از جناب آقای مهندس و خانواده بزرگ کنگره تشکر می‌کنم که چنین بستری را فراهم کرده‌اند تا من با وجود تمام گرفتاری‌ها و مشکلات روزمره، از این در وارد شوم و با حالی خوش و انرژی فراوان از تاریکی به بستر خانواده و جامعه بازگردم.
تشکر ویژه‌ای دارم از آقا مصطفی صبور و آقا ابوالفضل که امروز استادی نصیب من شد و لطف کردند این جایگاه را در اختیارم گذاشتند. دستور جلسه درباره مقالات و کنفرانس‌هایی است که جناب مهندس در کنگره و مجامع علمی جهان ارائه می‌دهند. وقتی درباره این موضوع فکر کردم، متوجه شدم مسیر کنگره تا چه اندازه رشد کرده است. روزی تصور ما این بود که کنگره فقط برای درمان اعتیاد شکل گرفته، زیرا همه ما هنگام ورود تنها دغدغه‌مان مسئله مصرف بود؛ اما اکنون پس از سال‌ها، روشن شده که هدف کنگره بسیار فراتر از درمان اعتیاد است.
درست است که درمان اعتیاد یکی از زمینه‌های فعالیت است، اما امروز این مسیر به حوزه‌های وسیع‌تری گسترش یافته و نگاه علمی آن به موضوعات مختلفی از جمله بیماری‌های گوناگون رسیده است. این موضوع دریچه‌ای تازه از نگرش را برای من باز کرد تا بدانم در چه جایگاهی قرار دارم و از چه منبع ارزشمندی آموزش می‌گیرم. همین شناخت، انگیزه و انرژی مضاعفی به من می‌دهد که نه‌تنها در مسیر بمانم، بلکه با سرعت بیشتری حرکت کنم.
اگر کسی فقط برای درمان وارد کنگره شود، ممکن است پس از یازده ماه که به درمان می‌رسد، انگیزه‌اش کاهش یابد؛ اما اگر نگاهش فراتر از درمان باشد و با مفاهیمی که کنگره به‌تدریج آموزش می‌دهد آشنا شود، مسیر برایش عمیق‌تر و روشن‌تر خواهد شد. کنگره مفاهیمی مانند نفس، خواسته‌ها و صفات را آرام‌آرام برای ما آشکار می‌کند و ما یاد می‌گیریم برای تغییر صفات، ابتدا باید آن‌ها را بشناسیم و سپس در زمان مناسب اصلاحشان کنیم.
نکته دیگری که برایم جالب بود، موضوع «دیدن و ندیدن» بود که در یکی از آموزش‌ها به آن اشاره شد؛ اینکه گاهی انسان پس از دریافت کمک و درمان، به‌جای قدردانی، فقط نقص‌ها را می‌بیند. اگر نگاه من از خودم و مسیرم برداشته شود، ممکن است من هم دچار همین حالت شوم. باید گذشته خود را ببینم و به یاد بیاورم با چه حال و شرایطی وارد شدم و اکنون در چه وضعیتی قرار دارم. درست مانند خودرویی که کاملاً آسیب‌دیده بوده و تعمیر شده است؛ انصاف نیست پس از این همه تغییر، فقط به یک نقطه کوچک ایراد بگیریم.
وقتی درست نگاه کنم، می‌بینم منِ سجاد با چه مشکلاتی وارد شدم و امروز چه اندازه تغییر کرده‌ام. اگر این تغییرات را ببینم، دیگر بهانه‌جویی نمی‌کنم و با انرژی بیشتری ادامه می‌دهم. موضوع دیگری که باید به آن اشاره کنم، مسئله مشارکت و حمایت است. بستری که امروز در آن حضور داریم، بدون کمک هیچ نهاد بیرونی و فقط با مشارکت اعضا شکل گرفته است؛ بنابراین وظیفه همه ماست که هرکدام به اندازه توان خود در حفظ و روشن ماندن این چراغ سهیم باشیم.
همان‌طور که در زندگی روزمره برای امور مختلف هزینه می‌کنیم، در اینجا نیز برای ادامه فعالیت‌ها نیاز به مشارکت هست. مهم نیست میزان کمک چقدر باشد؛ ارزش در نیت و حضور است، نه در مبلغ. کسی که توان مالی ندارد، همان حضور و همراهی‌اش ارزشمند است و کسی هم که بیشتر کمک می‌کند، وظیفه خود را انجام داده است. مهم این است که هرکدام بدانیم این بستر چه تأثیری در زندگی‌مان گذاشته و چه تغییراتی برایمان ایجاد کرده است.
من اگر به گذشته خود نگاه کنم، می‌بینم زمانی درگیر کوچک‌ترین مسائل مالی بودم، اما امروز توانایی مدیریت زندگی و حل مشکلاتم را دارم و این‌ها را مدیون همین مسیر هستم. اگر این نعمت‌ها را ببینم، دیگر دلیلی برای غفلت یا بی‌تفاوتی باقی نمی‌ماند. در پایان از همه شما سپاسگزارم که با توجه و حضورتان به سخنان من گوش دادید.

عکس، تایپ، ویارایش و بارگذاری: مسافر رضا لژیون 12