ماه رمضان و فرصت خدمت و بخشش

جلسه چهاردهم از دور سوم سری کارگاه های آموزشی عمومی خصوصی کنگرۀ ۶۰ ویژه مسافران و همسفران نمایندگی کارون اهواز با استادی مسافر جلال، نگهبانی مسافر حسن و دبیری مسافر علی اکبر با دستور جلسه «هفته راهنمایان (DST، تازه‌واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی)» در روز پنج شنبه مورخ سی ام بهمن ماه ۱۴۰۴ در ساعت ۱۶:۳۰ آغاز بکار نمود.

سخنان استاد:

سلام دوستان، جلال هستم مسافر. از اینکه بار دیگر توفیق حضور در جلسات کنگره را دارم، سپاسگزار خداوند هستم و امیدوارم امروز نیز بتوانم بر دانش و آگاهی خود بیفزایم و شنونده‌ای بهتر باشم. یکی از موضوعاتی که برای من در کنگره اهمیت فراوانی دارد، بهره‌گیری از تجربیات دیگران است. دوستان، حاصل سال‌ها تجربه و آزمون و خطا را در قالب سخنان کوتاه و خلاصه در اختیار ما قرار می‌دهند و شاید بخش عمده آموزش در کنگره از همین مسیر منتقل می‌شود. اگر بتوانم خوب گوش بدهم و از این تجربه‌ها درس بگیرم، دیگر لازم نیست همان اشتباهات را شخصاً تکرار کنم.

این هفته، هفتهٔ جشن راهنماست. این مناسبت را به تمام راهنمایان، به‌ویژه جناب مهندس و خانواده محترم ایشان، استادان و دیده‌بانان کنگره و همچنین راهنمایان شعبه تبریک عرض می‌کنم؛ بزرگوارانی که هر یک به سهم خود نهایت تلاششان را می‌کنند تا حتی یک نفر نیز به درمان برسد. تبریک ویژه‌ای نیز به راهنمایان همسفران عرض می‌کنم؛ چراکه به‌درستی می‌دانم تلاش و زحمات آنان چه‌بسا بیش از مسافران باشد. همچنین آغاز ماه مبارک رمضان را تبریک می‌گویم و امیدوارم خیر و برکات این ماه نصیب همه ما شود و هر یک به اندازه توان خویش از آن بهره‌مند شویم.

پیش از ورود به کنگره، امروز که به گذشته می‌نگرم، می‌بینم یکی از بزرگ‌ترین مشکلات من این بود که قدر خوبی‌ها را نمی‌دانستم و قدردان نعمت‌های الهی نبودم. ارزش داشتن خانواده، برادر، خواهر، پدر و مادر را درک نمی‌کردم و حتی متوجه نعمت جسم سالم خود نیز نبودم. ندانستن قدر این نعمت‌ها باعث شد به خودم بی‌توجهی کنم و آسیب‌های جدی به جسم و جانم وارد سازم. ناشکری، ریشه بسیاری از مشکلاتم بود؛ زیرا نمی‌دانستم سلامتی، یک نفس راحت، یک خواب آرام یا حتی یک دندان سالم چه ارزش و بهایی دارد.

به‌یاد دارم پیش از ورود به کنگره، کشیدن یک نفس عمیق برایم دشوار بود. از نظر پزشکی شاید مشکلی وجود نداشت، اما واقعاً نمی‌توانستم راحت نفس بکشم. امروز که به لطف خداوند و آموزش‌های کنگره این آرامش را تجربه می‌کنم، می‌فهمم چه نعمت بزرگی را در اختیار دارم. کنگره به من آموخت که قدر داشته‌هایم را بدانم و بفهمم این مکان، حاصل مشارکت و تلاش تک‌تک اعضاست. اگر امروز حس خوبی در اینجا جریان دارد، نتیجه رفتار و نگرش جمعی ماست. امنیت، آرامش و نظم حاکم بر کنگره، ثمره مسئولیت‌پذیری همه ماست.

در موضوع قدردانی، باور دارم که تشکر حقیقی ابتدا باید در دل شکل بگیرد. ابتدا باید بفهمم راهنما، مرزبان، ایجنت و هر خدمتگزار چه خدمتی برای من انجام می‌دهند. وقتی این درک در قلبم ایجاد شد، به زبانم جاری می‌شود و سپس می‌تواند به عمل تبدیل گردد. قدردانی تنها در گفتن خلاصه نمی‌شود؛ گاهی می‌تواند در قالب کمک مالی، همکاری، یا هر نوع خدمت دیگری باشد. مهم آن است که با آگاهی و از سرِ فهم و قدردانی انجام شود، نه صرفاً از روی عادت یا ظاهرسازی.

در آستانه ماه مبارک رمضان نیز باید نگاه ما به خدمت و مشارکت عمیق‌تر شود. هزینه‌ها افزایش یافته و تأمین امکانات نیازمند همکاری بیشتر اعضاست. اگر خواهان کیفیت بهتر و خدمت‌رسانی مناسب‌تر هستیم، باید سهم خود را آگاهانه بپذیریم. همان‌گونه که در فرهنگ ما گفته‌اند «نمک‌گیر شدن» مسئولیت می‌آورد، حضور در کنگره نیز تعهد می‌آفریند. نوع نگاه و زاویه دید ما نسبت به خدمت و قدردانی بسیار مهم است؛ چراکه در نهایت سود یا زیان این نگرش، پیش از هر کس، متوجه خود ما خواهد بود. متشکرم که به من توجه کردید.

گزارش تصویری اولین آشپزی ماه رمضان

گروه سایت نمایندگی کارون