هدف از دستور جلسه هفته راهنما

چهارمین جلسه از دور چهارم از سری کارگاه های آموزشی نمایندگی فیروزآباد فارس، با استادی راهنمای تازه‌واردان مسافر نعمت‌اله، نگهبانی مسافر سعید و دبیری مسافر اصغر با دستور جلسه « هفته راهنمایان( DST،تازه واردین،ویلیام،جونز،ورزش،موسیقی) » در روز سه شنبه مورخه ۱۴۰۴٫۱۱٫۲۸ راس ساعت ۱۶ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
دستور جلسه این هفته، « هفته راهنما » هست. راهنما کسی است که بی‌منت می‌بخشد و سیراب می‌کند. من هم هفته راهنما را به جناب  آقای مهندس، خانواده محترم ایشان تبریک و تهنیت عرض می‌کنم و همچنین به تمام راهنمایان کنگره ۶۰، به ویژه راهنمایان نمایندگی فیروزآباد تبریک و تهنیت عرض می‌کنم. هدف از جشن راهنما، این است که من یاد بگیرم چگونه سپاسگزاری کنم، چگونه تشکر کنم، و تشکر کردن از مربی خودم، از معلم خودم، و از راهنمای خودم و آنانی که خدمت می‌کنند به من. سپاسگزاری در کنگره ۶۰ به سه روش است، اول به صورت زبانی، دوم به صورت دلی و سوم به صورت عملی که من با اهدای پاکت انجام می‌دهم.
                                               

هر لحظه باید از راهنمای خودم، از معلم خودم سپاسگزاری کنم، و اگر من یاد نگیرم این سپاسگزاری را، دنبال گریزگاه می‌گردم و اگر من یاد نگیرم از زیر بار این مسئولیت شانه خالی می‌کنم. اینکه من به راهنمایم بی‌احترامی کنم و مطیع نباشم و حرف شنوی نداشته باشم و بخواهم یک پاکت بدهم؛ این می‌شود گریزگاه، این می‌شود از زیر بار مسئولیت خود شانه خالی کردن.

پس این دستور جلسه را آقای مهندس گذاشتن که من یاد بگیرم همیشه از راهنمای خودم قدردانی کنم. انسان از بدو تولدش نیاز به معلم دارد، نیاز به راهنما دارد، راه رفتن را ما از کسی یاد می گیریم، صحبت کردن را از پدر و مادر یاد گرفتیم، درس خواندن و خیلی از کارهایی که انجام می دهیم را از مربی و راهنما و یا از یک الگویی یاد می‌گیریم. در کنگره هم از راهنمایان یاد می‌گیریم بنابراین باید قدردان این راهنمایان باشیم.

به خاطر نقض فرمان وارد یک تاریکی شدم به نام اعتیاد و خیلی‌ها به من گفتند: آقا اعتیاد بد است، استفاده از مصرف مواد مخدر بد است، حتی خود مصرف کننده با آن ظاهرش به من می‌گفت که اعتیاد بد است و تخریب ایجاد می‌کند، ولی من نقض فرمان کردم و وارد تاریکی شدم. استاد امین در سی دی تاریکی این گونه بیان می‌کند که فرماندهی خودمان و یک سری از نیروهای خودمان را از دست می‌دهیم

با ورود به اعتیاد ؛ حال اگر بخواهیم از این تاریکی‌ها، از این سختی‌ها بیرون بیایم باید از راهنما فرمانبرداری کنیم. خیلی‌ها متد «دی اس تی» را می‌دانند و شربت اوتی هم مصرف می‌کنند اما اگر راهنمایی وجود نداشته باشد درمان اتفاق نمی‌افتد. بنابراین قدر راهنماهایمان را بدانیم، چون این عزیزان بدون هیچ چشم داشتی، از وقتشان، از زندگی شان، از مالشان می‌گذرند و می‌آیند در کنگره که من به درمان برسم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید از همه شما متشکرم.

خلاصه و تایپ: مسافر حسین ( لژیون دوم )
ویرایش: مسافر بهنام ( راهنما )
ارسال: مسافر بهرام ( خدمتگزار سایت )