گاهی فقط یک آغوش یا یک جمله او حال ما را دگرگون می‌کند

جلسه سیزدهم دوره سی‌ و دوم کارگاه‌های آموزشی، خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی سهروردی اصفهان به استادی دستیاردیده‌بان مسافر امیر، نگهبانی مسافر داوود و دبیری مسافر محمدتقی با دستور جلسه «هفته راهنمایان (DST، ویلیام، تازه واردین، تغذیه سالم، ورزش و موسیقی)» سه‌شنبه 28 بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

قبل از هر چیز، هفته راهنما را به همه راهنمایان عزیز کنگره ۶۰، به‌ویژه راهنمایان تازه‌واردین، راهنمایان DST (شال نارنجی)، راهنمایان بخش ویلیام و جونز تبریک می‌گویم. امیدوارم زحماتی که می‌کشید همواره با حس و حال خوش همراه باشد.
صحبتم را با یک یادآوری آغاز می‌کنم؛ اینکه راهنما برای ما چه می‌کند؟ همان‌طور که می‌دانیم، قبل از ما فردی بوده که خودش مصرف‌کننده مواد بوده، به کنگره ۶۰ آمده، درمان شده و حالش خوب شده است؛ اما نرفته و مانده تا ما بیاییم و او دست ما را بگیرد. اگر راهنمای او رفته بود، امروز راهنمای ما اینجا نبود. او یاد گرفته بماند، خدمت کند و دست چند نفر دیگر را بگیرد. این واقعاً ارزشمند است.
راهنما می‌تواند زمانی که در کنار ما می‌گذراند، در کنار خانواده‌اش باشد، استراحت کند، کار کند یا تفریح برود؛ اما این کار را انجام نمی‌دهد و برای خدمت به کنگره می‌آید. شاید بگوییم برای حال خوش خودش می‌آید، بله درست است؛ اما مهم این است که او با پوست و گوشت و استخوانش درک کرده که ماندن و خدمت کردن چه ارزشی دارد.
در نوشتارهای کنگره ۶۰، در وادی اول می‌خوانیم که همه چیز با تفکر آغاز می‌شود، اما مثلث «القا، احیا و تحرک» نیز باید وجود داشته باشد. القا یعنی انتقال دانش کنگره؛ احیا یعنی مصرف منظم OT و اجرای روش DST؛ و تحرک یعنی فعالیت، ورزش و انجام امور روزمره. در این میان، مهم‌ترین ضلع مثلث، «القا»ست که به واسطه راهنما انجام می‌شود.
همه ما تجربه کرده‌ایم که گاهی حالمان خوب نیست؛ به خاطر کم‌وزیاد شدن دارو، مشکلات بیرونی یا بیماری. اما وقتی وارد کنگره می‌شویم و راهنمایمان را می‌بینیم، حالمان عوض می‌شود. گاهی فقط یک آغوش یا یک جمله او حال ما را دگرگون می‌کند. این به خاطر پیوند حسی و انتقال تجربه است. راهنما سی‌دی گوش می‌دهد، می‌نویسد، مطالب را می‌شکافد و آنچه را به باور رسیده، به ما منتقل می‌کند.
نکته‌ای را هم بگویم؛ راهنما خودش زیر ذره‌بین است. اگر سی‌دی ننویسد یا در انجام وظایفش کوتاهی کند، مورد سؤال قرار می‌گیرد. پس اگر از ما می‌خواهد سی‌دی بنویسیم یا قوانین را رعایت کنیم، اول خودش انجام می‌دهد. راهنما آزادی کمتری از ما دارد و مسئولیتش بسیار سنگین‌تر است.
بنابراین قدردانی از راهنما وظیفه ماست. در کنگره ۶۰ سه نوع قدردانی داریم: اول، قدردانی عملی؛ یعنی اجرای دقیق قوانین، پوشش مناسب، نوشتن سی‌دی، حضور به‌موقع و فرمانبرداری. به نظر من، بالاترین تشکر این است که رهجویی فرمانبردار باشیم.
دوم، قدردانی زبانی؛ اینکه بگوییم «راهنمای عزیزم، دوستت دارم، خسته نباشی و دستت درد نکند.» سوم، قدردانی مالی؛ یعنی پاکت، در حد توان و از روی اخلاص. مهم مقدار آن نیست، مهم نیت و قدردانی است.
همان‌طور که گفته‌اند: «شکر نعمت، نعمتت افزون کند؛ کفر نعمت از کفت بیرون کند.»
اگر قدر نعمتی مثل راهنما را ندانیم، ممکن است آن را از دست بدهیم. در طبیعت قانونی وجود دارد: هر چیزی که قدرش دانسته نشود، ماندگار نمی‌ماند. بزرگ‌ترین پاکت و هدیه‌ای که می‌توانیم بدهیم این است که مسیر را درست برویم، درمان شویم و روزی خودمان خدمتگزار و حتی راهنما شویم. وقتی می‌بینم رهجویی امروز راهنما شده، واقعاً کیف می‌کنم؛ این برای من از هر هدیه‌ای ارزشمندتر است.
در پایان، بار دیگر هفته راهنما را به همه راهنمایان عزیز تبریک می‌گویم و از صمیم قلب از زحماتشان سپاسگزارم.

ضبط صدا: مسافر وحید ل۲
تایپ: مسافران علی ل۳، رضا ل14، محمد ل15
ویرایش: علیرضا ل۶
تنظیم و ارسال: مسافر جواد ل ۱۴ (نگهبان سایت)
سایت مسافران شعبه سهروردی اصفهان