راهنما؛ چراغ هدایت در تاریکی اعتیاد

هفتمین جلسه از دوره پنجم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران، نمایندگی سنایی نیشابور، در روز سه‌شنبه با استادی راهنمای محترم مسافر قاسم، نگهبانی مسافر امیر و دبیری مسافر عباس، با دستور جلسه «هفته راهنما »، در تاریخ 1404/11/28 رأس ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، قاسم هستم یک مسافر.خداوند را شاکرم که بار دیگر به من اجازه داد در این جایگاه قرار بگیرم تا از شما آموزش بگیرم و بتوانم خدمت کنم. از نگهبان جلسه، دبیر، ایجنت، مرزبانان و تمامی راهنمایان عزیز که فرصت تجربه این جایگاه را به من دادند، سپاسگزارم.
دستور جلسه امروز یکی از مهم‌ترین دستور جلسات کنگره است؛ زیرا ما روزهای مهم را جشن می‌گیریم. شاید برای بعضی از اعضا این سؤال پیش بیاید که چرا هفته راهنما را جشن می‌گیریم؟ همان‌طور که روزی از خود می‌پرسیدیم چرا باید مصرف را کنار بگذاریم و چرا باید درمان شویم، این «چراها» ما را به پاسخ‌های اساسی می‌رساند.
در پیامی از استاد رعد آمده است که اگر می‌خواهید بدانید چرا امروز مهم است، به این دلیل است که افیون و مواد مخدر از هر سحر و جادویی در انسان‌ها اثرگذارتر بوده و خرابی‌های گسترده‌ای در نفس، جسم و وجود انسان ایجاد کرده است. امروز همه ما شاهدیم که گسترش این مواد چه آسیب‌هایی به جامعه و خانواده‌ها وارد کرده و چگونه انسان‌ها را از مسیر تکامل خارج ساخته است.اهمیت این هفته به شخص راهنما نیست، بلکه به جایگاه راهنمایی مربوط می‌شود. اشخاص می‌آیند و می‌روند، اما جایگاه باید باقی بماند. اگر بذری بخواهد رشد کند، نیاز به بستر مناسب دارد. در آغاز شکل‌گیری کنگره، بذر آماده بود اما بستر وجود نداشت. با شکل‌گیری ساختار و ایجاد جایگاه راهنمایی، این بستر فراهم شد.در ابتدا آزمونی برای راهنمایی وجود نداشت و شرایط بسیار سخت بود. اما به‌مرور، آزمون‌ها و مراحل مختلف شکل گرفت تا افراد شایسته در این جایگاه قرار گیرند. امروز آزمون راهنمایی شبیه یک کنکور جدی است و داوطلبان باید از مراحل سختی عبور کنند. این سخت‌گیری برای حفظ حرمت جایگاه است، نه برای سخت کردن مسیر.کسی که می‌خواهد وارد کنگره شود، باید اذن ورود داشته باشد؛ یعنی هنوز اگر از مصرف لذت می‌برد و آمادگی تغییر ندارد، زمانش نرسیده است. همچنین کسی که می‌خواهد در جایگاه راهنما بنشیند، باید به درمان رسیده باشد، آموزش دیده باشد، تزکیه و پالایش شده باشد و سرسپردگی را آموخته باشد. صرف ترک مواد کافی نیست؛ زیرا صندلی راهنمایی بسیار بزرگ است و ما نمی‌توانیم آن را کوتاه کنیم تا هرکس بتواند بر آن بنشیند.

راهنما کسی است که خداوند به او اذن داده، وجودش سرشار از محبت شده و می‌تواند از بهترین لحظات عمر خود بدون چشم‌داشت خدمت کند. در محبت، زایش و تولید وجود دارد. راهنما تنها به دنبال رساندن رهجو به رهایی نیست، بلکه او را به سمت انسانیت هدایت می‌کند. راهنما با غم رهجو غمگین می‌شود و با شادی او شاد؛ همراه و همدل است.ما هفته راهنما را جشن می‌گیریم تا قدر این جایگاه را بدانیم. این جایگاه متعلق به شخص خاصی نیست؛ امانتی است که باید حفظ شود. وظیفه ما اعضای کنگره این است که قدردان باشیم و با انرژی و حضور خود از این جایگاه حمایت کنیم.در جامعه‌ای که معلم و راهنما نباشد، پویایی و خلاقیت از بین می‌رود. راهنما از عصاره جان خود می‌بخشد و معامله‌اش با عشق است، نه با مادیات. امروز فرصتی است برای جبران زحمات راهنما؛ زیرا فرصت‌ها کوتاه و گذرا هستند. اگر قدردان نباشیم، حسرت خواهیم خورد.در کتاب آسمانی آمده است: «والعصر، إن الانسان لفی خسر»؛ انسان همواره در زیان است، مگر کسانی که یکدیگر را به حق و صبر توصیه می‌کنند. راهنما مصداق همین آیه است؛ در سخت‌ترین شرایط، رهجو را به صبر و حرکت در مسیر حق دعوت می‌کند و او را به رهایی می‌رساند. این یعنی تبدیل زمان فانی به ارزشی ماندگار.امیدوارم همه ما قدر راهنمای خود را بدانیم و در حد توان خویش سپاسگزاری کنیم؛ هرچند هیچ‌کس نمی‌تواند حق این جایگاه را به‌طور کامل ادا کند، اما می‌توانیم در حد ظرفیت خود قدردان باشیم.متشکرم.

ضبط صدا مسافر بهروز
عکس مسافر مهدی
تایپ و ویراستاری مسافر علی