دلنوشته

سلام دوستان، محمدباقر هستم، یک مسافر.

«راهنما» یعنی کسی که راه را نشان می‌دهد، کسی که مسیر را روشن می‌کند. می‌توان او را «رب» یا «مربی» نیز نامید؛ همان‌طور که در سوره بلد اشاره شده است: کسی که یک نفر را احیا کند، همانند آن است که هزاران نفر را زنده نموده است.

هفته‌ی راهنما فرصتی ارزشمند برای قدردانی از عزیزانی است که با عشق، دانایی و تعهد، چراغ راه رهایی را در دل جویندگان روشن نگاه می‌دارند.

راهنما کسی است که تاریکی مسیر را با تجربه‌های خود، آموزش‌های صحیح و خدمت عاشقانه‌اش به رهجو روشن می‌کند و آنان را احیا می‌بخشد.

من بسیار خوشحالم که وارد کنگره شدم. زمانی که در تاریکی بودم، احساس ناامیدی می‌کردم و فکر می‌کردم هرگز درمان نمی‌شوم. اما وقتی وارد کنگره شدم، راهنمای تازه‌واردین با آغوشی گرم و پرمحبت مرا پذیرفت؛ سه جلسه با عشق مرا هدایت کرد تا اینکه به لژیون رفتم و راهنمای بزرگوارم مرا در آغوش پر از مهر خود گرفت. با صبر، تلاش و بخشندگی راهنمای عزیزم توانستم رها شوم.

از راهنمای خودم بخشندگی، علم، صبر و عشق را آموختم.

راهنما یعنی عشق، یعنی عاشق بودن.

او کمک می‌کند تا رهجویش طعم شیرین رهایی را بچشد.

عناصر راهنما از مثلث عشق، عقل و ایمان شکل گرفته‌اند.

وقتی راهنما می‌بیند رهجویش رها شده یا شال راهنمایی گرفته است، بسیار خوشحال می‌شود و احساس افتخار می‌کند، زیرا مزد واقعی‌اش را گرفته است.

یکی از خصیصه‌های زیبا در وجود راهنما، گیرندگی و دهندگی است؛ یعنی آموزش می‌گیرد و آن را با عشق به رهجو منتقل می‌کند.

به قول آقای مهندس،

«حال خوش، محصول تفکر سالم و آموزش صحیح است.»

شما راهنمایان عزیز با گذر از سختی‌ها، امروز دست دیگران را می‌گیرید تا آنان نیز طعم شیرین رهایی و تعادل را تجربه کنند.

هفته‌ی راهنما بر تمامی راهنمایان گرامی مبارک باد.

امیدوارم همیشه پایدار و سرافراز باشید.

ارسال : مرزبان خبری